Έντυπη Έκδοση

Ενα «πιόνι» ανακαλύφθηκε στο χιόνι

...ΠΑΛΙ καλά που κάπου, κάποτε ένας «χριστιανός» talent-scout της Μπάγερν Μονάχου σταμάτησε τυχαία για μια μπίρα σ' ένα γραφικό βαυαρικό χωριουδάκι, διαφορετικά ο Σεμπάστιαν Σβαϊνστάιγκερ θα είχε ξεμείνει ακόμη στις γερμανοαυστριακές Αλπεις περιμένοντας την επόμενή του ελεύθερη κατάβαση.

Θα 'ταν ντυμένος... χιονάνθρωπος, με στολή, σκουφάκι, γάντια, γυαλιά ηλίου, κράνος, μπότες, σκι και μπαστούνια κι ούτε που θα φανταζόταν ποτέ του πως κάποια μέρα θα 'παιζε ποδόσφαιρο.

Πόσο μάλλον στην Μπάγερν Μονάχου ή την Εθνική Γερμανίας, με την οποία κατέκτησε δύο συνεχόμενες τρίτες θέσεις στα Μουντιάλ του 2006 και του 2010.

Πάλι καλά που βρέθηκε εκείνος ο τύπος γιατί διαφορετικά ο «παιδοβούβαλος» με τα κόκκινα μαγουλάκια, το «δολοφονικό» βλέμμα μεταξύ αξιωματικού των «S.S.» και «Gestapo» και με το επίθετο γλωσσοδέτη, περισσότερο κοντινό με μάρκα λουκάνικων ή μπίρας, παρά ανθρώπου, δεν θα κουβαλούσε στην πλάτη του την περασμένη Πέμπτη στο «Μεάτσα» τους Γερμανούς στο μεγαλειώδες 0-1, ρεβάνς για τον χαμένο τελικό από την Ιντερ. Κι ούτε θα ήταν στη Νότια Αφρική, γιατί το Μουντιάλ του πιθανότατα να ήταν εντελώς διαφορετικό από εκείνο που εννοούν οι ποδοσφαιρόφιλοι: θα ήταν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα σκι, στο Γκάρμις, λίγα χιλιόμετρα από το Κόλμπερμοορ, το γραφικό χωριουδάκι που ήδη αναφέραμε.

Το περίεργο δεν είναι τόσο το γεγονός ότι ο Σεμπάστιαν πριν γίνει ποδοσφαιριστής λάτρευε το σκι ή ονειρευόταν κάποτε να χαρίσει ένα χρυσό μετάλλιο στη χώρα του, αλλά κι ότι ο μεγαλύτερός του αδελφός Τομπίας, πριν γίνει σκιέρ και μάλιστα από τους καλούς, με την εθνική ομάδα νέων στο Παγκόσμιο του 2002 στο Κιτσμπιούελ, ήταν ακριβώς το αντίστροφο: δηλαδή ποδοσφαιριστής, άσχετα εάν είχε καταφέρει, μάξιμουμ, να καθιερωθεί σε ομάδες 3ης κατηγορίας.

Μετά ο Τομπίας ξανάγινε σκιέρ, ενώ ο Σεμπάστιαν προτίμησε να το ρίξει στο ποδόσφαιρο, γιατί την ώρα που πήγαινε με τον αλπικό εξοπλισμό του να παραλάβει το χρυσό μετάλλιο στο σλάλομ, αφαιρέθηκε και «τράκαρε» μ' ένα δέντρο. Η ειρωνεία της τύχης; Οτι εκείνη την ημέρα, τον ρόλο του «άντ' αυτού» ανέλαβε ο Φέλιξ Νοϊρόιτερ, ακόμη και σήμερα, 13 χρόνια μετά, ο καλύτερός του φίλος, που σε αντίθεση με τον Σεμπάστιαν έπαιζε ποδόσφαιρο, μάλιστα τόσο καλά που η Ακαδημία της Μπάγερν Μονάχου τον προσκάλεσε για ένα δίμηνο stage.

Δεν πήγε όμως ποτέ γιατί δεν ήθελε, λέει, να χάσει το καλοκαίρι του. Πήγε όμως ο Σβαϊνστάιγκερ κι έκτοτε είναι ένα αναντικατάστατο «πιόνι» της Μπάγερν και της Εθνικής. Ενώ ο φίλος του Φέλιξ από ελπιδοφόρο αστέρι της μπάλας, εξελίχθηκε σε στάσιμο ταλέντο του σκι, χάνοντας μάλιστα την Κυριακή, στο Παγκόσμιο του Γκάρμις, τη μεγάλη ευκαιρία να χαρίσει στη Γερμανία εκείνο το χρυσό που κάποτε ονειρευόταν κι ο Σεμπάστιαν. Βρε πώς τα φέρνει έτσι η ζωή...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Στη στήλη
Εκτός συνόρων
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Εκτροπα στο ντέρμπι Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού
Θα τα πουν στα δικαστήρια
Στο κενό η πρόταση μομφής, αποχώρηση ΠΑΟ
Ενσταση και... βλέπουμε
ΠΑΟΚ
Με φόρα από τη... Μόσχα ο ΠΑΟΚ
Αρης
Από το Μάντσεστερ στον Κάμπο
ΑΕΚ
Κριτήριο το Κύπελλο για Χιμένεθ
Σούπερ Λίγκα
Εννιά χρόνια αήττητος
Διεθνή
Με... δημοσιογράφο στην αποστολή
Μπάσκετ
Με μαθητές για θεατές