Έντυπη Έκδοση

Διεθνή

Αντι-Στίξεις

  • Ο γρίφος Τζαμαχιρίγια

    Σε χωρίς προηγούμενο σφαγή με χαρακτήρα εμφυλίου πολέμου έμελλε να εξελιχθεί η εξέγερση στη Λιβύη.

    Ο,τι συμβαίνει εκεί δεν έχει καμία σχέση με αυτά που είδαμε σε Τυνησία και Αίγυπτο. Η αιματοχυσία στη Λιβυκή Τζαμαχιρίγια, που φαίνεται να διχάζεται, έχει αλλού τις ρίζες της: στο μισοξεχασμένο λουτρό αίματος με τον φοιτητικό ξεσηκωμό του '95 στη Βεγγάζη, στη στάση ένα χρόνο αργότερα, στις φυλακές Αμπού Σαλίμ στην Τρίπολη, όπου ήσαν έγκλειστοι όσοι είχαν επιβιώσει εκείνου του μακελειού, και στις αιματηρές αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις του Φεβρουαρίου του 2006 και πάλι στη Βεγγάζη. Οι φυλακές Αμπού Σαλίμ είχαν βομβαρδιστεί και οι 1.200 φοιτητές που άφησαν εκεί την τελευταία τους πνοή έμειναν σύμβολο αγώνων για τη δημοκρατία. Δεν είναι συνεπώς τυχαίο που η λαϊκή οργή ξεχύθηκε από την Κυρηναϊκή ώς την Τρίπολη, ούτε είναι η πρώτη φορά που ο στρατός μακελεύει τον λαό. Το ολοκληρωτικό καθεστώς στο οποίο μεταλλάχθηκε η επανάσταση των εικοσάρηδων νασερικών αξιωματικών που με επικεφαλής τον 27χρονο λοχαγό τότε Καντάφι γκρέμισαν αναίμακτα τη μοναρχία, είναι ανελέητο τώρα στη λαϊκή απαίτηση για ελευθερίες. Ο Μουαμάρ Καντάφι κλείνει 42 χρόνια στην εξουσία. Τυπικά, δεν κατέχει κανένα αξίωμα, λέει, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να κυβερνά ως απόλυτος μονάρχης. Η Λιβύη είναι από χρόνια οικογενειακή του υπόθεση. Οι εφτά γιοι του ακροβολισμένοι στον κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό έχουν στα χέρια τους όλους τους μοχλούς της εξουσίας. Ως πότε όμως; Οι περίφημες «λαϊκές επιτροπές» δεν είναι παρά νευρόσπαστα.

    Ο συνταγματάρχης, που ούτε τις βαφές μαλλιών ούτε το μπότοξ περιφρονεί, φιγούρα σε ένα θέατρο του παραλόγου, κατευθύνει με σιδηρά πυγμή ο ίδιος οικονομία, άμυνα, εξωτερική πολιτική, ασφάλεια. Η Βεγγάζη, που σχεδόν αμέσως ξέφυγε από τον έλεγχό του, πρωτεύουσα της ιστορικής χερσονήσου της Κυρηναϊκής από όπου άρχισε η εξέγερση, έχει παράδοση συγκρούσεων και ανοιχτούς λογαριασμούς με τον Καντάφι. Από την αρχή, ο άρχων της ερήμου είχε παραμερίσει τις τοπικές φυλές προς όφελος της Κατάτφα, φυλής στην οποία ο ίδιος ανήκει, και μέλη της τοποθέτησε σε καίριες κρατικές θέσεις. Στην Κυρηναϊκή υπάρχουν, απροσδιόριστα μεν μαχητικά δε, ισλαμικά στοιχεία. Στη Βεγγάζη και την Αλ Μπάιντα η Μουσουλμανική Αδελφότητα έχει μεγάλη επιρροή. Το Πράσινο Βιβλίο εκεί το θεωρούν «ιερόσυλο» όπως και τις ομιλίες του Καντάφι στην Τρίπολη.

    *Στην Κυρηναϊκή υπάρχει το μεγαλύτερο μέρος των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων κι όμως έχει απομείνει ανανάπτυκτη και με ελάχιστες επενδύσεις. Ο ηγέτης που έμπασε στη χώρα ακόμα και μισθοφόρους (με 30.000 $ μεροκάματο) να κατασφάξουν τον λαό είναι σατανικά ιδιοφυής. Αποκήρυκτος μέχρι πρόσφατα, που Ανατολή και Δύση τον είχαν στη γωνία ως «σπόνσορα της τρομοκρατίας», κατόρθωσε να γίνει ώς και μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας! Μέρκελ, Σαρκοζί, Πούτιν, Μπερλουσκόνι, Μπράουν και η Κοντολίζα Ράις φιλοξενήθηκαν στη βεδουίνικη σκηνή του. Μπροστά σε ποταμούς αιμάτων η Δύση ψελλίζει ακόμα. Θρίαμβος της διορατικότητας Καντάφι.

    Ο tempora!

    Το 2003 συντάσσεται κατά της τρομοκρατίας. Επικηρύσσει τον Μπιν Λάντεν. Παραδίδει στους Αμερικανούς το πυρηνικό του πρόγραμμα. Αναγνωρίζει τις ευθύνες της χώρας του στην ανατίναξη του αεροσκάφους της ΡΑΝ ΑΜ στο Λόκερμπι, αποζημιώνει τους συγγενείς των θυμάτων. Αυτό ήταν. Ο αποκλεισμός της χώρας τελειώνει. Ο Καντάφι πλημμυρίζει τη Δύση πετρέλαιο και πετροδολάρια. Κάπου 100 πετρελαϊκοί γίγαντες, ΒΡ, ExxonMobil, Gazprom, Total, Shell, ΕΝΙ, Chevron κ.λπ., μπαίνουν στη χώρα με κολοσσιαίες επενδύσεις και συμβόλαια ώς το 2032. Η Λιβύη έχει τα μεγαλύτερα κοιτάσματα αργού στην Αφρική. Είναι το πλουσιότερο κράτος στη Μαύρη Ηπειρο και από τους 10 μεγαλύτερους πετρελαιοπαραγωγούς. Το πετρέλαιο δίνει το 95% των εσόδων από εξαγωγές και το 25% του ΑΕΠ. Τα συναλλαγματικά αποθέματα, πάνω από 160 δισ. $. Η διαφθορά ωστόσο και το μεγάλο φαγοπότι της οικογένειας Καντάφι βυθίζουν σε απόγνωση ένα λαό, που κατά 80% είναι άτομα νεαρής ηλικίας. Το 7%, πράγμα αδιανόητο για τον πλούτο της χώρας, ζουν κάτω από το όριο της ένδειας. Η ανεργία στο 30% κι ας είχε η οικονομία ρυθμό ανάπτυξης 10% πέρυσι.

    Ομως,

    ο γρίφος της διάδοχης κατάστασης στη Λιβύη είναι πιο σύνθετος και δυσεπίλυτος από όσο σε κάθε άλλη εστία εξέγερσης στον αραβικό κόσμο. Ανατολή και Δύση αγωνιούν. Η διακεκαυμένη ζώνη από την Αλγερία ώς το Ιράν δίνει το 36% της παγκόσμιας παραγωγής μαύρου χρυσού.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Λιβύη
Τα δώρα της σφαγής
Περιμένοντας πού θα «γείρει η πλάστιγγα»
Κυρώσεις, μόνον επί χάρτου...
Τα βρετανικά ΜΜΕ για το «φιάσκο» της κυβέρνησης
Οι τελευταίοι 59 που γύρισαν από τη φρίκη
Η Κίνα στέλνει φρεγάτα
ΝΑΤΟ: «Ολες οι επιλογές είναι ανοιχτές»
Παρίσι: κατάληψη της πρεσβείας και παραιτήσεις
Ιράκ - Υεμένη - Συρία
«Μέρα οργής» στο Ιράκ, διαδηλώσεις σε Υεμένη - Συρία
Τουρκία
Ερντογάν: άλλο οι εξεγέρσεις κι άλλο το σχέδιο για τη Μεγάλη Μέση Ανατολή
Άλλες ειδήσεις
Πιασμένοι στο δίχτυ...