Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Σημείο συνάντησης

  • Δημήτρης Χριστοφορίδης

    Πώς πάντρεψα την Πάμελα Αντερσον

    Γοητευμένος από την ιδέα της Αμερικής, ο Δημήτρης Χριστοφορίδης φτάνει στο Λος Αντζελες, το 1979, στα 20 χρόνια του.

    Σπουδάζει διοίκηση επιχειρήσεων, το βράδυ δουλεύει σεκιουριτάς σε νοσοκομείο, παράλληλα ιδρώνει στα γυμναστήρια και ξενυχτά παρέα με τον Ελληνοαυστραλό ζεν πρεμιέ Κόστας Μάντιλορ και πλατινέ ξανθιές που φτάνουν στο Χόλιγουντ απ' όλη την Αμερική για να γίνουν σταρ. Οταν κάποια στιγμή διαπιστώνει ότι η ατζέντα του με τηλέφωνα ανθρώπων της σόουμπιζ αρχίζει να αποκτά τεράστιο μέγεθος, αποφασίζει να την αξιοποιήσει.

    Ανοίγει με φίλους του πρώτα το «The Gate» και μετά το «Sanctuary», δύο από τα γνωστότερα restaurants-clubs του Λος Αντζελες, με συνεταίρους -στο δεύτερο- την Πάμελα Αντερσον, τον Μίκι Ρουρκ και τον Κόστας Μάντιλορ. Θαμώνες του ο Κλιντ Ιστγουντ, ο Ντι Κάπριο, ο Ντεπ, η Κρόφορντ, η Μακ Φέρσον κ.ά. Το National Enquirer τους προσφέρει «κάτω από το τραπέζι» ένα σεβαστό ποσόν για να το πληροφορεί ποιος τρώει με ποιον, ποιος φλερτάρει με ποια κ.λπ. Ο Δημήτρης αρνείται, θέλοντας να τιμήσει το όνομα του μαγαζιού του, που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «το άβατο», δηλαδή «κλειστός, προστατευμένος, ιδιωτικός χώρος».

    Αν για κάτι έχει τύψεις ο mr. D, όπως πλέον τον ξέρουν στο L.Α., από εκείνη την περίοδο της ζωής του είναι για το ότι γνώρισε την Πάμελα Αντερσον στον Τόμι Λι. «Η Πάμελα είναι πολύ γλυκός άνθρωπος, φιλική με όλους, ποτέ δεν σνόμπαρε κανέναν. Ενα βράδυ ήταν ο Τόμι Λι στο κλαμπ, της έστελνε σαμπάνιες "Κριστάλ", μου ζητούσε να του τη γνωρίσω. Κάποια στιγμή τούς σύστησα. Εκείνη μου έλεγε: "Κράτα τον αυτόν μακριά μου, τον σιχαίνομαι, δεν μου αρέσει". Τελικά, έπειτα από λίγες ημέρες με παίρνει τηλέφωνο από το Μεξικό, όπου βρισκόταν για γυρίσματα, και μου λέει: "Δημήτρη, έρχομαι με τον Τόμι στο Λος Αντζελες, παντρευτήκαμε χθες". Μου έπεσε το ακουστικό από τα χέρια... Εξακολουθώ όμως να μην τον συμπαθώ γιατί της έκανε αρκετό κακό». Η Πάμελα ποτέ δεν ξέχασε τον Ελληνα φίλο της, αφού στην επίσκεψή της πριν από τρία χρόνια στην Αθήνα, ο Δημήτρης ήταν από τους ελάχιστους που τη συνάντησαν ιδιωτικά.

    Ο καιρός κυλά ευχάριστα στο Λος Αντζελες αλλά στο μυαλό του αρχίζει σιγά σιγά να ωριμάζει το ενδεχόμενο επιστροφής του στην πατρίδα. Σήμερα ζει ήρεμα, πίνοντας εσπρέσο στον δικό του χώρο, το καφέ-ρέστοραν Nice Ν Easy, Ομήρου και Σκουφά. Κι όταν κάποιος τον ρωτά αν νοσταλγεί την Αμερική, ο mr. D είναι ξεκάθαρος: «Το Λος Αντζελες είναι μια σκληρή πόλη, για νέους και όμορφους ανθρώπους. Εγώ τώρα δεν είμαι για το Λος Αντζελες. Εζησα έντονα, έφτιαξα πέντε πράγματα, θέλω πλέον να βρίσκομαι κοντά στους δικούς μου, στην Ελλάδα. Αλλωστε, υπάρχει κάτι στο οποίο συμφωνούν Αμερικανοί και Ελληνες: there is no place like home ή αλλιώς, σπίτι μου-σπιτάκι μου...».

    Ο ντροπαλός Ντε Νίρο

    «Ο Μαρκ Γουόλμπεργκ ήταν πολύ φίλος του Μίκι Ρουρκ όταν ξεκίνησε, είναι τύπος με ταλέντο, σκληρό παιδί, μου άρεσε που τον είδα φέτος στο "Fighter" γιατί πάντοτε έκανε μποξ, πάλη κ.λπ., ενώ είναι little guy. Ο Κλιντ Ιστγουντ ήταν ο μόνος που ήταν στην πραγματικότητα αυτό που έδειχνε στο πανί: 1.90 και βάλε στο ύψος και γενικά "bigger than life". Ο Ντε Νίρο είναι πολύ ντροπαλός, κρυβόταν, δεν του αρέσει το "σόου". Στο κλαμπ έμπαινε σκυφτός από το πλάι, χαμπάρι δεν τον έπαιρνες. Γενικά τον θεωρούν παρά πολύ δύσκολο άνθρωπο, αλλά αυτό έχει να κάνει με το ότι θέλει να κρατήσει τον εσωτερικό του κόσμο κάπως απόμακρο». *

    Ο ρέμπελος Μίκι Ρουρκ

    «Τον γνώρισα πριν από 27-30 χρόνια, μέσω κοινών γνωστών, όταν βγαίναμε βόλτες με "Χάρλεϊ Ντέιβιντσον" κ.λπ. Πολύ μεγάλο ταλέντο, αλλά παρασύρθηκε. Είναι αυτό που λέμε για τους ακραίους καλλιτέχνες, ότι δεν μπορούν να κοντρολάρουν το emotion τους. Ωστόσο τον εκτιμώ επειδή είναι fearless σε όλα του. Φυσικά, έφαγε πολλές σφαλιάρες, στο τέλος αναγκάστηκε να κάνει κάποιον συμβιβασμό, κάτι που δεν το ήθελε ποτέ. Είναι η περίπτωση: "Ι fucked everything but Ι did it my way". Απλώς το κομμάτι του ρέμπελου τον πήγε ένα βήμα παραπέρα, με αποτέλεσμα το Χόλιγουντ να τον βάλει σε μαύρη λίστα και να μη δουλέψει για πολλά χρόνια.

    Ο Μίκι είναι άντρας με τα όλα του, αλλά με πολλά χούγια. Λίγο το αλκοόλ, λίγο τα ναρκωτικά, αργείς να πας στα γυρίσματα, "γράφεις" κόσμο, τους λες "να πάτε να γαμηθείτε", ε, όλα αυτά κάποια στιγμή "μαζεύονται". Βέβαια δεν το κάνει επειδή πιστεύει ότι είναι κάτι. Αλλά είναι μεγάλος καλλιτέχνης και, δυστυχώς, πολλές φορές οι μεγάλοι καλλιτέχνες, ηθοποιοί, ζωγράφοι, συγγραφείς είναι έτσι.

    Δες τον Μπράντο. Από χούγια, χιλιάδες... Δες τον Τζακ Νίκολσον. Απλώς ο Τζακ έχει έναν καλύτερο τρόπο διαχείρισης του όλου θέματος. Ο,τι κι αν πει, ακόμη και στο μικρότερο χωριό της Αμερικής θα πούνε: "Oh, that's Jack!".

    Δηλαδή, του τα συγχωρούν όλα.

    Ο Ρουρκ έχει "διαβόλους" με το fighting. Αν εδώ που καθόμαστε πέσουν πιστολιές, οι 999 στους χίλιους θα φύγουν μακριά. Ε, ο Μίκι θα πάει κοντά στις πιστολιές να δει τι γίνεται. Ή έχει 1.000 ή 10.000 δολάρια πάνω του, θα τα δώσει όλα σε έναν homeless. Και μετά θα μείνει χωρίς φράγκο στην τσέπη. Θα πεις: "Είναι μαλάκας, κορόιδο". Είναι. Αλλά έτσι είναι ως άνθρωπος, δεν το κάνει για κάποιον λόγο, για να τον δει κάποιος. Και φυσικά δεν μπορείς να μην τον εκτιμήσεις. Μπορεί να διαφωνείς μαζί του, αλλά το ότι είναι τόσο fearless απέναντι στη ζωή, το κάνεις respect».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Εικαστικά
Εικαστικός πόλεμος στους τοίχους της πόλης
Μπουρζουά διά χειρός Εϊμιν
Η πτώση του Τείχους και τα αναδυόμενα ταλέντα
Συνέντευξη: Ασγκάρ Φαραντί
Μας λογοκρίνουν ακόμα και οι θεατές
Θέατρο
Παραμύθια που γυαλίζουν στο σκοτάδι
Χορογραφώντας το κενό
«Γέρασα και ακόμα με φοβούνται»
Συνέντευξη: Σταύρος Πετσόπουλος
«Με ενοχλούν τα τύπου καλά βιβλία»
Ερευνα: Η κρίση στον μουσικό χώρο
Κι η νύχτα τρίζει, σε ξενιτεύει
Κομικςοδρόμιο
«The Cape»: μια νέα τηλεοπτική σειρά
Κολατσιό παρέα με τον Σούπερμαν