Έντυπη Έκδοση

Βιβλίο

Σάββατο

  • Του γιοφυριού της Αρτας

    Η βροχή είχε κάνει τα τοπία, έξω από το τζάμι, ριγμένα στο πράσινο. Ατελείωτη βροχή γέμισε τα πηγάδια, τις λίμνες, τα ποτάμια. Κι έπειτα τα χιόνια που έπεσαν, σημαίνουν νερό και ευτυχία. Πηγές στη βάση του βουνού αφού λιώσει.

    Ο οδηγός του λεωφορείου άνοιγε δρόμο στις πράσινες λεωφόρους. Δεν ήθελα να βλέπω τα σκουπίδια, τα μπάζα στις άκρες των δρόμων. Μέσα στα αλσύλλια, στα δέντρα, τα πεταμένα ψυγεία.

    Ο προορισμός μας ήταν η Αρτα. Ομως έπρεπε να περάσουμε από την ιερή Ελευσίνα, την Κόρινθο, το Ρίο-Αντίρριο, το Αγρίνιο, την Αμφιλοχία, για να καταλήξουμε εκεί. Στην Αρτα. Ακούμε τον σπαρακτικό κούκο και το κλάμα της μάνας για τον χαμό του παιδιού της, που ο Γιάννης Μόραλης θυμόταν στα παιδικά του χρόνια, αφού είχε γεννηθεί εδώ. Περάσαμε ονειρεμένους τόπους που τα αστικά τοπία, της ζωής μας στην πόλη, διαλύονταν. Λιμνοθάλασσες με βατράχια, χέλια και καβούρια. Βρύα. Καλαμιές. Νομίζαμε πως θα συναντήσουμε την Αγαθή Δημητρούκα να μαγειρεύει δίπλα στα νερά. Τα ξύλα τα έφερναν οι σκίουροι. Και οι πάπιες τής παίζαν μουσική με το ράμφος τους, διώχνοντας τα φίδια σε φωλιές κάτω από βράχους. Και νομίζαμε πως ήταν η ίδια η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων του Μεσολογγίου, με τα θεία χέρια της, κρατώντας κουτάλες πάνω από χάλκινα σκεύη, φούρνους με κεραμίδια και λάσπη φτιαγμένους.

    Το δωμάτιο στο ξενοδοχείο της Αρτας έβλεπε πάνω από στέγες και δέντρα. Περπατήσαμε στην πόλη. Βράδυ Παρασκευής και οι στρατιώτες με πολιτικά, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι γεωργοί, η νεολαία, χωρίς μαθήματα Ιστορίας και Γεωγραφίας, στις καφετέριες, στους δρόμους. Σήμερα, παράξενο, δεν βρέχει, μας λένε οι οικοδεσπότες της βραδιάς που οργανώνουν εδώ. Ο Γιώργος Ψωμάς, ο Ιωάννης Κουτσούμπας, ο Ελπιδοφόρος Ιντζέμπελης μάς δείχνουν κτίσματα και μνημεία της πόλης. Μας οδηγούν στην Πρέβεζα που λούζεται σ' ένα καρυωτακικό ποιητικό φως· στην Κορωνησία, δίπλα μας, αλμυρά και γλυκά νερά, που τα χωρίζει μία μακριά λουρίδα γης, η Λουρονησίδα. Ο Αμβρακικός κόλπος, ένα μεγαλείο. Η λίμνη Αμβρακία, άλλη ταραχή. Ο ποταμός Λούρος, μια μαγεία στα πόδια μας.

    Ενα παιδί, μες στη νύχτα, με οδηγεί στο Γεφύρι της Αρτας. Τα ορμητικά νερά γλείφουν, απειλητικά, τις βάσεις του. Μέσα στο φως της σελήνης μοιάζει μ' αρχαίο ναό με κρυμμένα μυστικά. Κάποιος πρέπει να θυσιαστεί για να υπάρχει πάντα αυτό το γεφύρι· ακούγεται μια φωνή, να μας λέει, από τα σχολικά βιβλία.

    Η νύχτα μας τελειώνει στον Μουσικολογικό Σύλλογο Αρτας «Σκουφάς». 119 χρόνια συμπληρώνει φέτος. Με τμήματα φιλαρμονικής, χορού, χορωδίας, βιβλιοθήκη, πινακοθήκη και δύο μουσεία, (Ιστορικό, Λαογραφικό), στην Αρτα, μοιάζει μια όαση. Το καφενείο κάτω από την κεντρική του αίθουσα, όπου γίνονται οι εκδηλώσεις, θα το ζήλευαν το Μιλάνο, η Μαδρίτη, το Βερολίνο· εβραϊκή ιδιοκτησία που χαρίστηκε στον Σύλλογο.

    Μια γιορτή Τέχνης μάς περιμένει. Η Βιβλιοθήκη, με το Καταφύγιο Θηραμάτων, αρχίζει την παρουσίασή της στο κοινό της Αρτας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Αφιέρωμα
Αμήν
Βιβλία για τις πασχαλινές ημέρες
Μία λίμνη δίχως βάθος!
Η κρίση του γραπτού Τύπου, η δύναμη της Ιστορίας και η μαγεία της Πόλης
Βιβλίο
Ενα βιβλίο σχεδόν «αχειροποίητο» - Ενα θεατρικό έργο με «μηδέν λιπαρά»
Το χωρίς προϋπόθεση βλέμμα του ταξιδιώτη
Κριτική βιβλίου
Παπαδιαμαντικό μετάφρασμα
Ο Ζακ Ντεριντά και «το φάρμακον» ενός εκπατρισμένου υποκειμένου
Εις κεκοιμημένους...
Λεονάρντο ντα Βίντσι Οι σημειώσεις μιας μεγαλοφυΐας
Η εποχή των μπολιβαριανών;
Μουσική
Εγινε σταρ από σύμπτωση
Άλλες ειδήσεις
Συνταγές μαγειρικής για γυναίκες συγγραφείς