Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Κι αυτά...

  • Μιχάλκοφ, ο «πατερούλης»

    Η αφρόκρεμα του ρωσικού κινηματογράφου γύρισε την πλάτη της στην Ενωση Ρώσων Σκηνοθετών και ετοιμάζεται να δημιουργήσει νέο σωματείο.

    Εκατό σκηνοθέτες, ανάμεσα στους οποίους οι Αλεξέι Γκέρμαν (μπαμπάς και γιος) και ο Αλεξάντρ Σοκούροφ, αλλά και ο διευθυντής του Μουσείου Κινηματογράφου της Μόσχας Ναούμ Κλέιμαν, αποχώρησαν μην αντέχοντας τον «ολοκληρωτισμό» του επί 12 χρόνια προέδρου του, σκηνοθέτη Νικίτα Μιχάλκοφ.

    Σε ένα κείμενο στό διαδίκτυο, με τίτλο «Δεν μάς αρέσει», καταγγέλλουν ότι έχουν καταργηθεί «η ελεύθερη συζήτηση, ο πλουραλισμός των απόψεων και η δημοκρατία» και έχουν πάρει τη θέση τους «η μια και μοναδική άποψη, ο ψευτοπατριωτισμός και η δουλοπρέπεια».

    Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι προσωπικός φίλος του Νικίτα Μιχάλκοφ. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ο 64χρονος σκηνοθέτης, γόνος οικογένειας διανοουμένων, που τα είχε πάντα καλά με όλους (Στάλιν, Κρουστσόφ, Μπρέζνιεφ, Γιέλτσιν), συγκεντρώνει το ένα μετά το άλλο όλα τα αξιώματα, πολιτικά και καλλιτεχνικά. Το αποτέλεσμα, όπως υποστηρίζουν οι συνάδελφοί του, είναι να χρηματοδοτείται μόνο αυτός. Τον Μάρτιο η προσωπική του εταιρεία παραγωγής «Trite» πήρε τό 80% της κρατικής επιχορησης στό σινεμά (51 εκατ. ευρώ).

    Ο Αλεξάντρ Σοκούροφ, μιλώντας στην «Μοντ», χαρακτήρισε την συμπεριφορά του Μιχάλκοφ «καταστροφική». Εξήγησε ότι εδώ και λίγο καιρό οι κινηματογραφικές επιχορηγήσεις αποφασίζονται από το Ταμείο Οικονομικής και Κοινωνικής Στήριξης αποκλειστικά με κριτήρια πολιτικά. Προτιμώνται ταινίες, που όπως τις περιγράφει ο σκηνοθέτης της «Ρωσικής Κιβωτού», «συνδυάζουν την καλλιτεχνική ποιότητα με την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων». Κριτήρια που ο Μιχάλκωφ πληροί και με το παραπάνω.

    Αφήνοντας πίσω του την υπέροχη αντισταλινική ταινία «Ψεύτης Ηλιος» (1984), συμμετέχει φέτος στις Κάνες με τον «Ψεύτη Ηλιο 2». Το τρέιλερ τον χαρακτηρίζει ως «μια μεγάλη ταινία πάνω στον μεγάλο πόλεμο». Χρηματοδοτήθηκε, άλλωστε, από το κράτος για να συμμετάσχει στην επέτειο των 65 χρόνων από τη νίκη των Σοβιετικών επί των Ναζί. Για πολλούς, όμως, δεν είναι παρά ένας ύμνος στον «πατερούλη», που επιστρέφει με τα χίλια ως σύμβολο της σημερινής Ρωσίας. Εξ ου και ο Στάλιν δεν παρουσιάζεται πια από τον Μιχάλκοφ σαν αιμοσταγής δικτάτορας, αλλά ως «αιώνιος, αυστηρός και δικαιος οδηγός του ρώσικου λαού».

    Ο σκηνοθέτης μιμείται, προφανώς τις τούμπες του ποιητή μπαμπά του Σεργκέι, που είχε σβήσει και γράψει πολλές φορές τον εθνικό ύμνο της Ρωσίας, ανάλογα μέ τό ποιός είχε τό πάνω χέρι στό Κόμμα. Να πώς περιέγραψε ο Μιχάλκοφ στο σάιτ openspace.ru μια σκηνή από τά γυρίσματα: «Οταν ο ηθοποιός Μαξίμ Σουκάνοβ, που υποδύεται τον Στάλιν, βγήκε ντυμένος με τη μεγάλη στολή του, όλο το συνεργείο σηκώθηκε όρθιο. Δεν υπήρχαν ανάμεσά του βετεράνοι στρατιώτες ή έγκλειστοι στα γκουλαγκ. Μόνο νέοι άνθρωποι. Αν έβγαινε ντυμένος Κρουστσόφ θα σηκωνόταν κανείς όρθιος; Οχι. Είναι μια πραγματικότητα. Πρέπει να το παραδεχτούμε».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Πρωτάρης μες στου Βοσπόρου τα στενά
Εικαστικά
Το έργο τέχνης και τα διαμάντια του
Συνέντευξη: Ζαν Ρενό
«Δεν με γοητεύουν τα κακά παιδιά»
Αλαν Σίλιτοου
«Οργισμένος» συγγραφέας ξεχασμένων ανθρώπων
Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης
30% κάτω ο προϋπολογισμός 35% πάνω οι επισκέπτες
Οι Κινέζοι θέλουν αρχαίους και ντετέκτιβ
Αρχαιολογία
«Στον Μαραθώνα η δημοκρατία νίκησε τη θεοκρατική απολυταρχία»
Τηλεόραση
Εκστρατεία ενίσχυσης της δημοσιογραφίας
Ιστορίες οικονομικής κρίσης
Οι «στιγμές» του Μαλέλη