Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Μερόνυχτα Σαββάτου

  • Αυτοί με το σημάδι

    (Μέρος 31ο) Η αλήθεια είναι ότι ολόκληρο το φορτηγάκι βρωμοκοπούσε. Το Χέλι κουβαλούσε μ' αυτό τους πυγμάχους του και παρ' όλο που οι ίδιοι αυτή τη στιγμή απουσίαζαν, ο ιδρώτας τους, το αίμα τους και τα ξερατά τους ήταν παρόντα-παρόντα όπως εμείς. Εκτός από τις κοκαλωμένες φόρμες τους, παρόντα ήταν επίσης και τα γάντια τους, οι κάσκες και οι ματωμένοι επίδεσμοι.

    Πήγαμε στα γραφεία του Αλιάμπρα και πάρκαρε το αυτοκινητάκι στο μεγάλο γκαράζ. «Εσύ μείνε εδώ ξαπλωτός, μη σε δει κανείς κι έχουμε ντράβαλα», συμβούλεψε τον Σερπετό. «Εσείς ελάτε μαζί μου». «Εντάξει», συμφώνησε κι εκείνος, «αλλά φέρτε μου κάτι να φάω γιατί πεθαίνω της πείνας». Πήγαμε στο κυλικείο να πάρουμε τα σάντουιτς και πεθάναμε στα γέλια. Γελούσαμε καθώς διηγούμασταν αυτά που είχαν συμβεί και μετά ξαναγελάσαμε γι' αυτά που έμελλε να συμβούν.

    Οταν μπήκαμε στη Μερσεντές κάθησα στη θέση του συνοδηγού, πλάι στον Αλιάμπρα. Περνώντας δίπλα από το φορτηγάκι, το Χέλι τράβηξε τη συρταρωτή πόρτα φωνάζοντας «Πήδα» και ο Σερπετός βούτηξε στο πίσω κάθισμα, όμως την ίδια στιγμή νιώσαμε σαν να μας περιχύσανε έναν κουβά με ακαθαρσίες. «Βρωμοκοπάς, γαμώτο σου!» λέω και ανοίγω το παράθυρο. «Γερμανέ, στο Χέλι να τα πεις αυτά, όχι σε μένα. Δική του είναι η φόρμα. Σκέψου λίγο κι εμένα που τη φοράω». «Στο Χέλι τα λέω». «Το κεφάλι στον φούρνο εσύ», του λέει το Χέλι και του το κατεβάζει στο πάτωμα του αυτοκινήτου. «Θες να μας δουν και να μας κόψουν τον κώλο; Ορίστε, πάρε ένα σάντουιτς».

    Ο Σερπετός έμεινε έτσι ξαπλωμένος στο πάτωμα μέχρι την Κατερίνη. Μετά τα πρώτα διόδια ο Αλιάμπρας σταμάτησε για να κατουρήσει. Κατεβήκαμε οι τρεις κι έκανε ν' ακολουθήσει κι ο Σερπετός. «Πού πας εσύ, ρε μαλάκα, τρελάθηκες;» ρωτάει το Χέλι κοιτώντας ολόγυρα. «Θες να μας κάψεις όλους;». «Θέλω κι εγώ να κατουρήσω...». «Α, ναι; Πες ότι σε κυνηγάνε και τρέχεις με γεμάτη φούσκα, τι θα κάνεις, θα σταματήσεις για να κατουρήσεις;». Εκείνος κοίταξε πάνω-κάτω. «Κανείς δεν με κυνηγάει, δες κι εσύ...», έδειξε τον έρημο δρόμο. «Μπορεί να σε κυνηγάνε και να μην τους βλέπεις. Αυτοί όμως σε βλέπουν». «Ας κατουρήσει από την πόρτα καθιστός», επεμβαίνει πονόψυχα ο Αλιάμπρας. «Αντε, κατούρα από κει που κάθεσαι», λέει με οίκτο και το Χέλι. «Το κεφάλι μέσα όμως, μη σε πάρει κάνα μάτι». Μείναμε αρκετή ώρα με τις πλάτες γυρισμένες στον Σερπετό και στο αυτοκίνητο, βέβαιοι ότι όσο και να μας τράνταζε το βουβό μας γέλιο θα μπορούσε ν' αποδοθεί στο παρατεταμένο κατούρημα.

    «Ρε συ, Αλιάμπρα...», αρχίζει τη ζητιανιά το Χέλι τη στιγμή που μπαίναμε στο αυτοκίνητο. «Δώσε λίγο να το οδηγήσω το γαμημένο. Το ξέρεις, η Μερσεντές είναι το όνειρό μου». «Ελα. Με το μαλακό όμως, έτσι;». Το Χέλι άγγιξε το τιμόνι με σεβασμό και δέος, σαν να άγγιζε πραγματικά το όνειρό του. Πάτησε γκάζι και ξεκίνησε απότομα σαν αεροπλάνο. «Σιγά, στούρνε, θα το διαλύσεις!» φώναξε ο Σερπετός, που έτρεφε ιδιαίτερη αδυναμία στ' αυτοκίνητα και στις γυναίκες. «Χάδι θέλει, όχι πάτημα στον σβέρκο». Μετά τα σάντουιτς και το κατούρημα είχε αρχίσει να ξαναβρίσκει τον εαυτό του και υποπτευόμουν ότι αν άλλαζε και ρούχα, θα ήταν δύσκολο να τον συγκρατήσουμε.

    Το Χέλι είχε αγκιστρωθεί στο τιμόνι και παρέμενε αμίλητο και συνεπαρμένο. Ετρεχε με μεγάλη ταχύτητα, αλλά όχι και τόσο μεγάλη όσο θα 'θελε. «Ρε, Αλιάμπρα...» εκλιπαρεί κάποια στιγμή. «Να τον περάσω αυτόν τον μαλάκα μπροστά μας; Τον θυμάμαι στη Χαλκιδική, ήμουν με το φορτηγάκι και με προσπέρασε». «Πέρασέ τον...», γελάει εκείνος. «Κι αυτή η πράσινη BMW με είχε προσπεράσει», λέει σε λίγο. «Να την ξεπεράσω κι αυτήν;». Τη φορά αυτή ο Αλιάμπρας χαμογέλασε μόνο και το Χέλι προσπέρασε κορνάροντας θριαμβευτικά. «Σταμάτα τις μαλακίες, θα μας σκοτώσεις!» ξαναφώναξε πίσω ο Σερπετός. «Με το σαράβαλο που οδηγάς όλοι θα σ' έχουν κάποτε προσπεράσει». «Καλά σου λέει, ρε παλιομαλάκα!» φωνάζω κι εγώ που καθόμουν πλάι του και τον έβλεπα καλύτερα. «Εσύ μπορεί να έχεις τελειώσει με το μποξ, αλλά εγώ τώρα ξεκινάω καριέρα».

    Δεν συνεχίζεται...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αρχιτεκτονική
Γεννηθήκαμε μέσα σε ερείπια και ερείπια αντικρίζουμε
Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Πάτμου
Σινεμά στο νησί της Αποκάλυψης
Κριτική θεάτρου
Ενας μάγος στο κέντρο της σκηνής
Κασσάνδρες του κόσμου τούτου
Μουσική παράσταση
Με το ρυθμό της αγωνίας και της αμηχανίας
Συνέντευξη: Βασίλης Παπαβασιλείου
Ιδιωτικώς προκόβαμε και συλλογικώς καταρρέαμε
Συνέντευξη: Γ. Αρμένης και Π. Χαϊκάλης
Παιδί της πιάτσας εκτοπίζει δημαγωγό πολιτικό
Συνέντευξη: Κωστής Βελώνης
Η Αριστερά πρόσφερε ονειρώξεις ελευθερίας
Συνέντευξη: Νταϊάνα Κραλ
Τα καλύτερα τραγούδια γράφτηκαν στο κραχ