Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Τα Σαββατιάτικα

  • ...Φταίει και ο καιρός

    Αύριο είναι η τελευταία Κυριακή του Ιουνίου κι ο Θεός βοηθός.

    Το θερμόμετρο ανεβαίνει όπως κι όλα τα επώδυνα πράγματα, ενώ οι θεατρόφιλοι δεν βλέπουν την ώρα να ζήσουν δώδεκα ώρες με τη νεύρωση του κυρίου Στάιν στους «Δαιμονισμένους» του αείμνηστου Θόδωρου. Μέσα σε βαθιά οικονομική μοναξιά θα μας βρει ο Ιούλιος, με άπειρα τραγούδια -δίκην συναυλιών-, με ποδοσφαιρική συννεφιά και μερικά διαφημισμένα ως «βαρυσήμαντα» βιβλία, καλή ώρα όπως η «Ταπείνωση» του Φίλιπ Ροθ (μετ. Κατερίνα Σχινά). Διαβάζοντας λοιπόν κι αυτό το «αριστούργημα» μπόρεσα να δικαιολογήσω απόλυτα την Κλερ Μπλουμ -την τρυφερή μπαλαρίνα στα «Φώτα της ράμπας» του 1951- που παντρεύτηκε τον Ροθ (μετά τον Ροντ Στάιγκερ) και τον παράτησε με εκατό στρέμματα σιχαμάρας.

    Βασικό θέμα του Ροθ -που ματαίως περιμένει το Νόμπελ- το... πουλί του και η φθορά της ηλικίας με πολλές κόνξες. (Σαφώς και του πηγαίνει περισσότερο το βραβείο «Πούλιτζερ» λόγω θεματολογίας.) Δεν βαριέσαι, λόγος να γίνεται. Σημασία έχει πως άλλο ένα καλοκαίρι φεύγει από τη ζωή μας, αφήνοντάς μας στη φρίκη των κακών ειδήσεων και στη μερική κατανόηση του ελλαδικού δράματος. Βουτηγμένοι σε θρησκευτικές δεισιδαιμονίες αρκετοί από τους εθνοπατέρες, ετοιμάζονται να ασχοληθούν τον Ιούλιο (φουλ από γιορτές) και κυρίως τον Αύγουστο με το σίγουρο σπορ της ευλάβειας και φυσικά να προσευχηθούν για τις αμαρτίες των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων. Εννοείται πως η δεκαετία του '70, με τα πολλά και αιχμηρά της προβλήματα, απενοχοποιείται κάπως γιατί ΤΟΤΕ προσπαθούσαμε να αναπληρώσουμε τα δημοκρατικά μας ιδεώδη, παραβλέποντας τις χονδροειδείς ελλείψεις. Μάλλον είχαμε και ελπίδες για το μέλλον. Η Ελλάδα στέγνωσε από τις ακρότητες της χούντας και η Αριστερά διαδήλωνε με ρητορική ευκοιλιότητα το δίκιο της. Επίσης αξίζει να θυμίσω στους δημοτικούς άρχοντες πως η Αθήνα στη δεκαετία του '70 -που μου φαίνεται απίστευτα μακρινή σαν αστερισμός που δεν τον εντοπίζει το τηλεσκόπιο- διέθετε κάπου τριάντα δημόσιες τουαλέτες.

    Γιατί το αναφέρω; Γιατί ΤΟΤΕ δεν χρειαζόταν να ψάχνουμε σε φαστφουντάδικα και λοιπά μαγαζιά την πολυπόθητη τρύπα. Αργότερα οι άρχοντες κι ενώ η πρωτεύουσα διπλασιαζόταν επικίνδυνα -μιλώ για το Κέντρο κι όχι για μέρη στου διαόλου τη μάνα- έχασαν το προνόμιο της ούρησης. Το κατούρημα και η αφόδευση έπαψαν να είναι... μόδα.

    Πολλές φορές συζητώ το θέμα κι όλοι συμφωνούν πως δεν γίνεται κάθε φορά που τους... έρχεται να βρίσκονται κοντά στου «Ζόναρς» (που λέει ο λόγος). Ομως οι αρχές (αρχέστε μας κύριοι) δεν το βλέπουν έτσι. Οπότε η ύφεση χτυπά και τις νεοελληνικές ουροδόχους κύστεις... Πριν από είκοσι μέρες βρισκόμουν στην Κύπρο κι αληθινά καταχάρηκα που σε λογικές αποστάσεις συναντούσα με ευκρινέστατα γράμματα την ακριβοθώρητη παλιά λέξη «ΑΠΟΧΩΡΗΤΗΡΙΟΝ»! Λογική είναι η εξήγηση λοιπόν γιατί ζέχνει -χειμώνα, καλοκαίρι- η ένδοξη πρωτεύουσα...

    Δυστυχώς τα κατάλοιπα των γιασεμιών και του αγιοκλήματος άλλων εποχών αδυνατούν να καλύψουν την μπόχα κι όσο για τις μεταλλικές καμπίνες ας μην το συζητήσουμε... Ας τα 'χει κατά νου και η ευαίσθητη περί του περιβάλλοντος -όπως πιστεύω- κυρία Μπιρμπίλη, που οραματίζεται πεζόδρομο την Πανεπιστημίου. Δεν είναι κακή ιδέα με την προϋπόθεση πως θα απαγορευτούν τα «μπαρ» και τα «καφέ» στην υπερβολή που μας διακρίνει ως ατσίδες.

    Είναι θλιβερή η Αθήνα, όσο κι αν μου αρέσει το καλοκαίρι της. Πιθανόν γιατί κυκλοφορούν εντός μου παλιές εκδοχές καλοκαιριών χωρίς «εξαρτημένους» επαίτες, χωρίς εισαγόμενους ακρωτηριασμένους ζητιάνους, χωρίς κινέζικα σουτιέν για τις ρωσοειδείς θεραπαινίδες κ.λπ.

    Είναι θλιβερή χωρίς τα παλιά καλοκαιρινά θέατρα, χωρίς την αθηναϊκή ελαφρότητά της, αφημένη στην αρρώστια του κάθε τυχάρπαστου αναμορφωτή των ανυπεράσπιστων κλασικών.

    Αλλά κι εμείς ανυπεράσπιστοι νιώθουμε, όσα παγωτά και σορμπέ βατόμουρο κι αν καταπιούμε. Ισως αυτοί κι αυτές που νυχθημερόν γελοιοποιούνται ασύστολα στις τηλεοράσεις να εκτονώνονται.

    Τι να πω! Τριάντα «μόνιμοι» ηθοποιοί γυροφέρνουν τα κανάλια, άλλοι τόσοι πολιτικοί, άλλοι τόσοι ονειρεύονται να γίνουν η χαρά του σκυλάδικου με την «ψήφο» της φαιδράς ιεράς εξέτασης (για σκέψου) και χιλιάδες αγωνιούν μες στο μελαγχολικό νεφέλωμα της παραπαίουσας παιδείας... για λίγο ελπιδοφόρο ορίζοντα. Με τα τούτα με τα 'κείνα, πάει κι αυτός ο μήνας. *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αρχιτεκτονική
Γεννηθήκαμε μέσα σε ερείπια και ερείπια αντικρίζουμε
Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Πάτμου
Σινεμά στο νησί της Αποκάλυψης
Κριτική θεάτρου
Ενας μάγος στο κέντρο της σκηνής
Κασσάνδρες του κόσμου τούτου
Μουσική παράσταση
Με το ρυθμό της αγωνίας και της αμηχανίας
Συνέντευξη: Βασίλης Παπαβασιλείου
Ιδιωτικώς προκόβαμε και συλλογικώς καταρρέαμε
Συνέντευξη: Γ. Αρμένης και Π. Χαϊκάλης
Παιδί της πιάτσας εκτοπίζει δημαγωγό πολιτικό
Συνέντευξη: Κωστής Βελώνης
Η Αριστερά πρόσφερε ονειρώξεις ελευθερίας
Συνέντευξη: Νταϊάνα Κραλ
Τα καλύτερα τραγούδια γράφτηκαν στο κραχ