Έντυπη Έκδοση

«Τα τραγούδια είναι η σκοτεινή πλευρά μου»

Το 2006, ο Νικ Κέιβ, έχοντας πίσω του έναν από τους πιο πετυχημένους δίσκους με το συγκρότημα των Bad Seeds, το διπλό «Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus» και αφού ολοκλήρωσε την απαραίτητη περιοδεία, αποφάσισε ξαφνικά να αλλάξει μουσική κατεύθυνση.

Αντί να μπει στο στούντιο όπως πάντα έκανε, θεωρώντας ότι «η έμπνευση του μουσικού είναι μια μικροαστική πολυτέλεια», πήρε την κιθάρα του και τρεις μουσικούς από τους Bad Seeds, τον μπασίστα Μάρτιν Κάσεϊ, τον ντράμερ Τζιμ Σκλαβούνος και τον Γουόρεν Ελις που παίζει από βιολί, πιάνο και κιθάρα μέχρι μπουζούκι και μαντολίνο και άρχισαν να δίνουν συναυλίες με διασκευές στα τραγούδια των Bad Seeds.

Μόνο που ο ήχος τους δεν ήταν το λυρικό ροκ που είχε συνηθίσει το κοινό τους, όπως στους τελευταίους δίσκους των Bad Seeds, αλλά ένας άγριος, ωμός ροκ θόρυβος, όπου οι γκαράζ κιθάρες συναντούσαν την απλότητα των μπλουζ. Οι Griderman όπως ονομάστηκαν από έναν παλιό μπλουζ στίχο κυκλοφόρησαν το 2007 το ντεμπούτο τους, το «Griderman» και πέρυσι έβγαλαν το «Griderman 2». Ο τύπος τους βάφτισε «οι μεσήλικες που παίζουν ατίθασο ροκ εν ρολ» και αυτό ακριβώς θα παρουσιάσουν την Τετάρτη 6 Ιουλίου στο Terravibe Park της Μαλακάσας.

«Δεν είμαστε καν μεσήλικες, τώρα πια, μακάρι να ήμασταν» λέει ο Κέιβ από την άλλη πλευρά του τηλεφώνου, σχολιάζοντας στο «7» τη σχέση της ηλικίας με το ροκ εν ρολ των Griderman. «Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η ηλικία ενός μουσικού πρέπει να έχει σχέση με την ένταση και την αγριάδα της μουσικής. Αλλωστε πολλά νέα συγκροτήματα που ακούω είναι εξαιρετικά απογοητευτικά σε όσα κάνουν. Αλλά και οι βετεράνοι μουσικοί δεν βλέπω να προχωρούν κάποιο βήμα πέρα από όσα έκαναν στο παρελθόν».

Ενώ ο ίδιος προχωράει μπροστά με ένα αφηνιασμένο, βέβηλο ροκ ήχο. «Ολοι ρωτάνε γιατί έφτιαξα τους Griderman», εξηγεί. «Απλά μέχρι τώρα έγραφα κάποια τραγούδια και τα έδινα στο συγκρότημα, στους Bad Seeds. Αντίθετα με τους Griderman δουλεύουμε όλοι μαζί. Δεν σκεφτόμαστε πριν τι θα κάνουμε, ούτε έχουμε κάποιο σχέδιο. Μπαίνουμε στο στούντιο και ηχογραφούμε ό,τι συμβαίνει εκεί μέσα. Κλεινόμαστε πέντε μέρες και παίζουμε ασταμάτητα μέχρι το βράδυ. Μέσα απ' αυτή τη διαδικασία βγαίνουν τα τραγούδια μας. Αν κάτι έχει σημασία είναι η απόλυτη ελευθερία του μουσικού. Αυτό ακριβώς απολαμβάνω, ότι λυτρώνομαι από την αδιάκοπη προσπάθεια να βάλω ένα τραγούδι σε μια δεδομένη φόρμα».

Αν στην αρχή οι Griderman έμοιαζαν με ένα παιχνίδι του Κέιβ, ο δεύτερος δίσκος είναι μια δήλωση ότι θα έχουν πολύ μέλλον. «Ούτε ο πρώτος ούτε ο δεύτερος δίσκος έχουν τίτλους» λέει ο Κέιβ. «Εχουν μόνο αριθμούς και εικόνες ζώων στο εξώφυλλο. Θέλαμε να αναγνωρίζονται οι δίσκοι, όχι από τίτλους αλλά ως ο δίσκος του λύκου ή ο δίσκος της μαϊμούς. Και οι αριθμοί είναι μια απάντηση σε όσους πίστεψαν ότι οι Griderman ήταν το καπρίτσιο ενός πενηντάρη που ήθελε να φλερτάρει με τον θόρυβο, όπως παλιά».

Ετσι αν οι Bad Seeds είναι το όχημα για έναν πιο μελωδικό ροκ ήχο, οι Griderman είναι η σκοτεινή πλευρά του Κέιβ και των τριών συνοδοιπόρων του. «Οταν ξεκινήσαμε ήθελα κάτι διαφορετικό, πιο πειραματικό, να κατευθύνω τα τραγούδια μου σε έναν πιο χαοτικό δρόμο. Γι' αυτό και ο δεύτερος δίσκος είναι εντελώς αυτοσχεδιαστικός. Μου φαίνεται ότι ανατανακλά αυτή την αίσθηση της ελευθερίας. Δουλεύω τόσα χρόνια με τους Bad Seeds, αλλά είμαστε ένα μεγάλο συγκρότημα, είναι αδύνατον να κάνουμε κάτι ανάλογο».

Ακόμα και οι στίχοι των τραγουδιών ακολουθούν την ελευθερία του μουσικού αυτοσχεδιασμού. «Καθώς έπαιζα την κιθάρα ταυτόχρονα τραγουδούσα, ή μάλλον κραύγαζα ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό. Αφού ηχογραφούσαμε τις συναντήσεις μας διαπιστώσαμε ότι κάποια από αυτά ήταν καλά και τα κρατήσαμε στο δίσκο. Τα δούλεψα λίγο, αλλά το συναίσθημα έμεινε ατόφιο».

Αν κάτι ενοχλεί τον Κέιβ είναι να συγκρίνουν τη μουσική του με το γκαράζ πανκ των Birthday Party που έπαιζε στα νιάτα του. Γι' αυτόν η μουσική των Griderman είναι η ωριμότητά του ως μουσικού. «Οι Birthday Party ήταν η οργισμένη εφηβεία μου» εξηγεί. «Υπάρχει μια φιλοσοφία πίσω από τους Griderman που είναι η καταγραφή της μουσικής που έρχεται από το υποσυνείδητο. Τώρα πια μου αρέσει να δουλεύω σαν να μην έχω έλεγχο σε όσα κάνω. Ετσι όλα τα τραγούδια αντανακλούν το σκοτεινό μέρος του εαυτού μου, είναι σκληρά και βίαια, γεμάτο ζόφο και εφιαλτικές εικόνες».

Παράλληλα ο Κέιβ δεν μένει άπραγος. Ηδη ετοιμάζει ένα σάουντρακ για την ταινία του Τζον Χίλκοτ με τίτλο «The Wettest County in the World», μόλις τελειώσει την περιοδεία του θα μπει στο στούντιο για το νέο δίσκο του με τους Bad Seeds, ενώ αυτόν τον καιρό επανακυκλοφορούν και όλοι οι παλιοί δίσκοι τους. Γι' αυτό και σε άρθρα του ο βρετανικός μουσικός τύπος χαρακτηρίζει τον Κέιβ εφιάλτη των δισκογραφικών εταιρειών σε μια εποχή κρίσης. Κυκλοφορεί απανωτά δίσκους χωρίς να δίνει σημασία στην αγορά. «Πραγματικά η μουσική βιομηχανία παρήκμαζε εδώ και καιρό», λέει ο Κέιβ «και τώρα με την ύφεση μπορεί να της δοθεί η χαριστική βολή. Από τη άλλη όμως η ίδια η ύφεση είναι μια ευκαιρία για δημιουργία. Εγκαινιάζει ήδη μια περίοδο τεράστιων αλλαγών, νέα και ενδιαφέρουσα. Αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι πως οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να αλλάξουν τρόπο σκέψης και τρόπο προσέγγισης της πραγματικότητας».

Από την άλλη πλευρά, όμως, ο Νικ Κέιβ δεν θέλει να μπλεχτεί στη μελαγχολία της οικονομικής ύφεσης. «Φταίνε σίγουρα οι τραπεζίτες που μας οδήγησαν σε αυτό το σημείο», λέει. «Και ακόμα δεν πιστεύω ότι έχουμε βιώσει όλες τις συνέπειες της κρίσης. Προσωπικά νιώθω ότι δουλεύω περισσότερο και πληρώνομαι λιγότερο. Αλλά δεν με ενδιαφέρει τόσο, έβγαζα δίσκους ακόμα και την εποχή που ήμουν άγνωστος και πουλούσαν ελάχιστα. Δεν πιστεύω ότι ένας μουσικός σαν και μένα μπορεί να αλλάξει κάτι γύρω του. Τουλάχιστον όχι μόνο με τη μουσική του».

Οχι ότι δεν νιώθει την ανάγκη να το προσπαθήσει, όπως εξηγεί. «Συχνά θέλω κι εγώ να γράψω ένα τραγούδι διαμαρτυρίας, για όλα αυτά που βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου, αυτόν τον καιρό. Αλλά πραγματικά δεν νομίζω ότι έχω την απαραίτητη αξιοπιστία για να γράψω ένα πολιτικό τραγούδι. Για παράδειγμα, εγώ ο ίδιος δεν εμπιστεύομαι όποιον καλλιτέχνη ξυπνάει ξαφνικά και αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να πιάσει τον σφυγμό της πραγματικότητας και να μιλήσει στο όνομα του λαού. Δεν νομίζω ότι έχει ιδέα για τους φόβους των ανθρώπων. Οταν ακούς συγκροτήματα όπως τους Radiohead να τραγουδάνε για την πολιτική κατάσταση, καταλαβαίνεις ότι το κάνουν μόνο για να προβληθούν. Και είναι αξιολύπητο. Με άλλα λόγια, δεν γράφω πολιτικά τραγούδια γιατί την αξιοπιστία σου ως τραγουδιστή διαμαρτυρίας σού τη δίνει ο δρόμος, όχι οι δισκογραφικές και τα γραφεία τύπου τους».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Θεατρικό ψηφιδωτό
Ο Αγαμέμνονας στον Β' Παγκόσμιο
Ταξίδι στο μύθο
Μουσική
Δαμάζοντας τα κύματα της ροκ
Συνέντευξη:Νικ Κέιβ
«Τα τραγούδια είναι η σκοτεινή πλευρά μου»
Χορός
Φορσάιθ στο Φεστιβάλ Αθηνών
Κινηματογράφος
Μια σύγχρονη πριγκίπισσα
Αφιέρωμα "Αγανακτισμένοι"
Η πλατεία ήταν γεμάτη
Μια ιστορική τριλογία
Φωτογραφία
Ο φωτογράφος του αντικατοπτρισμού
Εικαστικά
Εκατό έργα του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα στην Ανδρο
Λογοτεχνία
Στο καταφύγιο της λογοτεχνίας
Η φιλοσοφία στο διάστημα
Παγωμένο νουάρ
Υπουργείο Πολιτισμού
Ο νόμος για το σινεμά ακόμα στην ομίχλη
Διαδίκτυο
Διανοούμενοι στο You Tube
Άλλες ειδήσεις
Αγάπη ενάντια στο νόμο