Έντυπη Έκδοση

Αγάπη ενάντια στο νόμο

Κάθε φορά που η Χίλαρι Σουάνκ θα δεχτεί να υποδυθεί έναν ρόλο το κάνει για να της δοθεί η ευκαιρία να αποτυπώσει στην οθόνη άλλον έναν από τους ασυμβίβαστους γυναικείους χαρακτήρες που τόσο αγαπά να ενσαρκώνει.

Η Χίλαρι Σουάνκ και ο Σαμ Ρόκγουελ  στην ταινία «Τεκμήριο ενοχής» του Τόνι Γκόλντουιν. Η Χίλαρι Σουάνκ και ο Σαμ Ρόκγουελ στην ταινία «Τεκμήριο ενοχής» του Τόνι Γκόλντουιν. Από την ατρόμητη μποξέρ του «Million Dollar Baby», τη νεαρή δασκάλα που διδάσκει την ελευθερία και την ατομική πρωτοβουλία στο «Freedom Fighters» και τη θαρραλέα πιλότο του «Amelia», μέχρι την τραγική ηρωίδα του «Boys Don't Cry», η 36χρονη ηθοποιός δόμησε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας της υπερασπίζοντας αξιομνημόνευτες γυναίκες που υψώνουν άφοβα ανάστημα ενάντια σε οτιδήποτε απειλεί να στερήσει το δικαίωμά τους στην ελεύθερη βούληση, την ανεξαρτησία και στα όσα επιτάσσει η αγάπη.

Η αληθινή περίπτωση της Μπέτι Αν Γουότερς, της ηρωίδας που ενσαρκώνει η Σουάνκ στην καινούρια της ταινία, που προβάλλεται στις αίθουσες, δεν αποτελεί, φυσικά, εξαίρεση. Το «Τεκμήριο ενοχής» αφηγείται την αξιοθαύμαστη προσπάθεια μιας ανύπαντρης και ελάχιστα μορφωμένης μητέρας η οποία αποφασίζει να σπουδάσει στη Νομική προκειμένου να υπερασπιστεί κάποια στιγμή τον αδελφό της που βρίσκεται στη φυλακή, άδικα κατηγορούμενος για έναν φόνο τον οποίο δεν διέπραξε.

«Δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει πιο συγκινητική περίπτωση αφοσίωσης ενός ανθρώπου για κάποιον συνάνθρωπο», μου εξομολογείται η Σουάνκ στη συνάντηση που είχαμε, στο πρόσφατο Φεστιβάλ του Λονδίνου. «Καταβρόχθιζα λέξη προς λέξη το σενάριο και αναρωτιόμουν αν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που να έχουν βιώσει μια τόσο δυνατή αγάπη. Που να έχουν αγαπήσει τόσο πολύ ώστε να φτάσουν σε σημείο να απαρνηθούν εντελώς τον εαυτό τους για χάρη των άλλων. Η ιδέα μου φαίνεται συγκλονιστική, όσο συγκλονιστικό είναι και το γεγονός ότι η περίπτωση της Μπέτι Αν Γουότερς δεν βασίζεται σε κάποιο κινηματογραφικό σενάριο αλλά πηγάζει κατευθείαν από την αληθινή ζωή».

Ντυμένη απλά, ελάχιστα μακιγιαρισμένη, ειλικρινής στον τρόπο που σου μιλά ή σε κοιτάζει, η Χίλαρι Σουάνκ περιγράφει πόσο συγκινητική ήταν η γνωριμία της με τη γυναίκα στην οποία στήριξε το ρόλο που ερμήνευσε στο φιλμ. «Το πρώτο πράγμα που ρώτησα την Μπέτι Αν όταν την πρωτοσυνάντησα», θυμάται η ηθοποιός, «ήταν αν μπορεί να μου εξηγήσει από πού άντλησε μέσα της για να βρει μια τόσο ατρόμητη αγάπη. Εκείνη με κοίταξε με το πιο ανεπιτήδευτο και απλό βλέμμα που μπορούσε να σου απευθύνει άνθρωπος, και μου είπε πως έκανε πολύ απλά αυτό που θα έκανε ο οποιοσδήποτε στη θέση της. Μου είπε ότι όλοι μέσα μας κρύβουμε τη θέληση να υπερβούμε τον εαυτό μας όταν οι συνθήκες το απαιτήσουν και, κυρίως, όταν οι αγαπημένοι μας άνθρωποι βρεθούν σε ανάγκη».

Η Σουάνκ παραδέχεται ότι αντιμετωπίζει πλέον την Μπέτι Αν ως ηρωίδα: «Προσπαθούμε καθημερινά στις ζωές μας να βρούμε τέτοιου είδους αγάπη και παρουσιάζεται ξαφνικά μια απλή, καθημερινή γυναίκα για να μας τη διδάξει και να μας βεβαιώσει ότι είναι εφικτή. Η ανιδιοτελής πράξη της είναι μια τρομερή υπενθύμιση των πραγμάτων που έχουν αληθινή σημασία σε αυτή τη ζωή και, πιο συγκεκριμένα, στις δύσκολες εποχές τις οποίες διανύουμε. Και πιστεύω ειλικρινά πως αν ακολουθούσαμε το παράδειγμα αυτής της γυναίκας ο κόσμος θα γινόταν ένα σαφώς καλύτερο μέρος για να ζήσουμε».

Οι δύο φορές βραβευμένη με Οσκαρ ηθοποιός (ένα χρυσό αγαλματίδιο για το «Boys Don't Cry» του 1999 και ένα για το «Million Dollar Baby» του 2004) παραδέχεται ότι χρησιμοποίησε τα βραβεία που κέρδισε για έναν πολύ απλό και προσωπικό της λόγο: «Εγινα ηθοποιός από μια επιθυμία που είχα να διηγούμαι ιστορίες. Το να βρεθώ σε αυτή τη δουλειά για να γίνω διάσημη και να έχω επιτυχία δεν με ένοιαζε εξαρχής. Με ενδιέφερε να μπορώ να μεταφέρω στην οθόνη αληθινές ιστορίες που να μπορούν να σε εμπνεύσουν και ίσως να σε βοηθήσουν να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Μέχρι σήμερα δεν έχω πάψει να θέτω αυτό το στόχο ως επαγγελματική μου προτεραιότητα. Το Οσκαρ μού έδωσε τη δυνατότητα να μπορώ και να υπερασπίζομαι πλέον με μεγαλύτερη ευκολία φαινομενικά δύσκολους ρόλους, τους οποίους όμως εγώ αγαπώ. Γιατί τους αγαπώ; Μου δίνουν τη σπάνια ευκαιρία να εξερευνώ περιοχές του ανθρώπινου πνεύματος και της ζωής από τις οποίες μπόρεσα μέσα στα χρόνια να διδαχτώ πολλά. Ελπίζω ότι οι θεατές που βλέπουν αυτές τις ταινίες θα μπορούν να διδαχτούν κάτι εξίσου. Αυτή είναι, άλλωστε, η δύναμη του σινεμά. Δεν θέλω να πιστεύω ότι είναι ένα απλό ψυχαγωγικό μέσο. Πιστεύω στην ισχύ του να αλλάζει τα πράγματα».

Το «Τεκμήριο ενοχής», που σκηνοθέτησε με μέτρο και εγκράτεια ο πρώην ηθοποιός Τόνι Γκόλντουιν, καταφέρνει να συντάξει και ένα καίριο σχόλιο πάνω στις άφθονες παραλείψεις και τα εγκληματικά λάθη του αμερικανικού νομοθετικού συστήματος. «Παρ' όλο που θέλω να πιστεύω ότι η δικαιοσύνη λάμπει πάντοτε στο τέλος, η αλήθεια είναι ότι μαθαίνουμε καθημερινά περιστατικά αθώων ανθρώπων οι οποίοι βρίσκονται πίσω από τα σίδερα της φυλακής και εκτίουν μια ποινή για κάτι που δεν έχουν διαπράξει» σημειώνει η ηθοποιός. «Πολλές φορές δεν τους δίνεται η δυνατότητα να υπερασπιστούν καν τον εαυτό τους. Ελπίζω, λοιπόν, ότι η ταινία θα τους βοηθήσει».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Θεατρικό ψηφιδωτό
Ο Αγαμέμνονας στον Β' Παγκόσμιο
Ταξίδι στο μύθο
Μουσική
Δαμάζοντας τα κύματα της ροκ
Συνέντευξη:Νικ Κέιβ
«Τα τραγούδια είναι η σκοτεινή πλευρά μου»
Χορός
Φορσάιθ στο Φεστιβάλ Αθηνών
Κινηματογράφος
Μια σύγχρονη πριγκίπισσα
Αφιέρωμα "Αγανακτισμένοι"
Η πλατεία ήταν γεμάτη
Μια ιστορική τριλογία
Φωτογραφία
Ο φωτογράφος του αντικατοπτρισμού
Εικαστικά
Εκατό έργα του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα στην Ανδρο
Λογοτεχνία
Στο καταφύγιο της λογοτεχνίας
Η φιλοσοφία στο διάστημα
Παγωμένο νουάρ
Υπουργείο Πολιτισμού
Ο νόμος για το σινεμά ακόμα στην ομίχλη
Διαδίκτυο
Διανοούμενοι στο You Tube
Άλλες ειδήσεις
Αγάπη ενάντια στο νόμο