Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Η άποψή μου

  • Μπλόφες, πανικός, εκβιασμοί, αυταπάτες

    Το πιο αποθαρρυντικό με ό,τι συνέβη τις δύο τελευταίες εβδομάδες είναι η καταγραφόμενη έλλειψη ποιότητας και ικανότητας από τις ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων.

    Αν αναλύσει κανείς προσεκτικά τις αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους κυρίους Παπανδρέου και Σαμαρά, μπορεί αβίαστα να εξαγάγει το συμπέρασμα ότι ο κ. Παπανδρέου πήγε πολιτικά απροετοίμαστος στη μεταξύ τους διαπραγμάτευση, έχοντας ετοιμαστεί να παίξει στο πεδίο της επικοινωνίας. Επειδή δεν υπήρξε η αναμενόμενη άρνηση στις προτάσεις που διατύπωσε προς τον κ. Σαμαρά, υποθέτω ότι ο πρωθυπουργός ανταπάντησε στην προτροπή παραίτησής του στο γνωστό αδιόρατο παπανδρεϊκό μοτίβο «να το δούμε». Ανταπάντηση που προκάλεσε, όμως, πανικό στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Ν.Δ. θεώρησε ότι με την μπλόφα που έκανε στην μπλόφα, μπορεί να συνεχίζει να αποκρύπτει την ουσία της πολιτικής του πρότασης που είναι ένα «Μνημόνιο 3». Της συναίνεσης που παρέχει, πιεζόμενος από τον ξένο παράγοντα. Γι' αυτό εξάλλου εμφανίστηκε στη Βουλή με κομμένα φτερά.

    Οταν ο Γ. Παπανδρέου αντελήφθη ότι η κατάληξη της μπλόφας του υπονόμευε την ίδια τη θέση του, βρέθηκε σε κατάσταση πανικού. Προκειμένου να τον υπερβεί ανήγγειλε κυβερνητικό ανασχηματισμό. Εκεί βρέθηκε αντιμέτωπος με τις μπλόφες της εσωκομματικής εκσυγχρονιστικής αντιπολίτευσης που, αφού ψήφισε όλα τα μνημονιακά κείμενα μέχρι σήμερα και, μάλιστα, απαίτησε μετ' επιτάσεως ακόμα περισσότερο μνημόνιο, προσπάθησε να εμφανιστεί ως «η αυθεντική αντιπολίτευση προς τον Παπανδρέου».

    Απροετοίμαστος ο πρωθυπουργός από την έκταση των μέσων που χρησιμοποίησε η άλλη πλευρά και χωρίς μεγάλο σθένος, εξαιτίας της αποτυχίας της πολιτικής του, προχώρησε σε έναν κακό, για τον ίδιο και τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, συμβιβασμό. Ο συμβιβασμός αυτός έφερε χαμόγελα στη διαπλοκή, καθώς και την ελπίδα ότι θα μπορέσει να κάνει εν ησυχία τις σχεδιαζόμενες λεηλασίες του δημόσιου πλούτου. Αυτά τα χαμόγελα, πάλι, μπέρδεψαν τον πρωθυπουργό, ο οποίος επανήλθε στην αυταπάτη ότι θα τα καταφέρει και έτσι εμφανίστηκε με αλαζονική «αυτοπεποίθηση» στη Βουλή.

    Από την επομένη του κακού συμβιβασμού, χωρίς αιδώ προβάλλει η διαπλοκή, με βιασύνη, τη νέα ντε φάκτο κατάσταση ως το ισοδύναμο της λύσης των προβλημάτων της χώρας. Προσπαθεί να προβάλλει τη νίκη της στο παρασκήνιο και τη ρεβάνς από την ήττα της στην ανοικτή δημοκρατική διαδικασία του 2007, ως εγγύηση μιας νέας πολιτικής κουλτούρας στις μνημονιακές δυνάμεις. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα επιδιώξει ακόμα και να ιδιοποιηθεί ως επιτυχία αυτού του κακού συμβιβασμού τις τυχόν επιμέρους υποχωρήσεις της τρόικας που αναγκαστικά θα υπάρξουν, αρκεί οι πλατείες να παραμείνουν στις Θερμοπύλες τους. Οπότε και η τρόικα θα κατανοήσει ότι και η πλεονεξία έχει τα όριά της.

    Στο ίδιο μήκος κύματος, οι δυνάμεις του κακού συμβιβασμού θα προσπαθήσουν να εμφανίσουν τις όποιες παραχωρήσεις θα υπάρξουν ως δικές τους επιτυχίες προκειμένου να πείσουν τις πλατείες να αναδιπλωθούν. Αλλά αυτό δεν θα γίνει, διότι οι πολίτες γνωρίζουν ότι οι δικές τους επιτυχίες είναι δικές τους και κανενός άλλου. Οτι προκειμένου να γίνουν πιο ουσιαστικές, οφείλουν να συνεχίσουν την πάλη τους ενάντια στα μνημόνια και τους κακούς συμβιβασμένους, δηλαδή, ενάντια στο Κόμμα του Μνημονίου που τους στηρίζουν. Από όσα είδαν τις δύο εβδομάδες που πέρασαν, δεν έχουν λόγο να μετακινηθούν στον κόσμο των αυταπατών.

  • Ελληνικές ευθύνες, ευρωπαϊκή δυσπιστία

    Περισσότερο από έναν χρόνο αφότου ετέθη το ζήτημα της εκδήλωσης της ευρωπαϊκής στήριξης προς την Ελλάδα, οι άλλες χώρες-μέλη της Ε.Ε. εμφανίζονται από διστακτικές έως απρόθυμες να θυσιάσουν ένα ελάχιστο μέρος της ευημερίας τους προκειμένου να βοηθήσουν τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες-μέλη της ευρωζώνης.

    Προφανώς, ιδιαίτερα η χώρα μας δεν ήταν άμοιρη των ευθυνών για τη δημοσιονομική εκτροπή και την καταβαράθρωση της διεθνούς ανταγωνιστικότητάς της, που την οδήγησε στο χείλος της χρεοκοπίας αναγκάζοντάς την να ζητήσει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Η ανευθυνότητα στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, παρά τις μεγάλες δυνατότητες που προσέφερε η συμμετοχή μας στην ευρωζώνη, ορθώς αποκαλύφθηκε και καταγγέλθηκε από τις άλλες χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Στη συνέχεια, όμως, όταν η Ελλάδα παραδέχθηκε τη δική της ευθύνη για την κακή κατάσταση της οικονομίας της και μάλιστα άρχισε να παίρνει διορθωτικά μέτρα, η ευρωπαϊκή στήριξη έπρεπε να εκδηλωθεί με μεγαλύτερη γενναιοδωρία και αποφασιστικότητα προκειμένου όχι μόνο να αποτραπεί ο κίνδυνος της ελληνικής χρεοκοπίας αλλά και η πιθανή κατάρρευση του ευρώ λόγω της ελληνικής κατάρρευσης.

    Είναι βέβαιο ότι οι εκλογικοί υπολογισμοί πρυτάνευσαν στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως στη Γερμανία, καθώς στη σημερινή πολιτική συγκυρία φαίνεται να έχουν εκλείψει οι ηγέτες μακράς πνοής, οι οποίοι δημιούργησαν το σημερινό ευρωπαϊκό οικοδόμημα χωρίς συνεχή προσφυγή στις δημοσκοπήσεις της κοινής γνώμης προκειμένου να πάρουν μεγάλες αποφάσεις για το μέλλον των λαών τους.

    Ταυτόχρονα φαίνεται ότι κυριάρχησαν και κυριαρχούν εξαιρετικά συντηρητικές αντιλήψεις ως προς την άσκηση οικονομικής πολιτικής στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες.

    Η εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου επέτεινε τις κυρίαρχες απόψεις για δημοσιονομική λιτότητα και αύξηση της φορολογίας, με αποτέλεσμα να προκληθεί στη χώρα μας μια πολύ βαθιά ύφεση και υψηλή ανεργία με δυσβάστακτο κοινωνικό κόστος. Τα αναπτυξιακά μέτρα δεν ήταν ποτέ στην ημερήσια διάταξη, με αποτέλεσμα την αύξηση του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ και λόγω της ύφεσης, παρά τη δραστική μείωση του ετήσιου δημοσιονομικού ελλείμματος.

    Παράλληλα, από την πλευρά της Ελλάδας, οι καθυστερήσεις στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων διαρθρωτικών μέτρων (άνοιγμα αγορών, καταργήσεις και συγχωνεύσεις δημόσιων οργανισμών, εξορθολογισμός δαπανών υπουργείων, αποκρατικοποιήσεις, αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας κ.ά.) δημιούργησαν δυσπιστία στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες σχετικά με την τήρηση των υπεσχημένων, συνεχή ανησυχία στις διεθνείς αγορές και υποβάθμιση της δυνατότητας αποπληρωμής του χρέους μας από τους διεθνείς οίκους, με αποτέλεσμα την εκτίναξη του κόστους δανεισμού.

    Εναν χρόνο μετά την έναρξη εφαρμογής του σχεδίου στήριξης της ελληνικής οικονομίας από την Ε.Ε., την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, απόλυτα εξαρτημένη από τη συνέχιση της στήριξης, εξαιτίας και της διστακτικότητας των ευρωπαϊκών χωρών και της μειωμένης αξιοπιστίας της Ελλάδας, αλλά και του ανεξέλεγκτου ρόλου των διεθνών οίκων αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας μιας χώρας.

    Τώρα, χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια και μεγαλύτερες θυσίες προκειμένου η χώρα μας να πείσει ότι διαθέτει περισσότερη αξιοπιστία ως προς την τήρηση των συμφωνηθέντων. Από την πλευρά της Ε.Ε., απαιτείται μεγαλύτερη γενναιοδωρία όχι μόνο για τη συνέχιση του δανεισμού και την εθελοντική επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των ελληνικών δανείων χωρίς τον παραλυτικό φόβο των οίκων αξιολόγησης αλλά και για την ενίσχυση της ελληνικής οικονομίας με αναπτυξιακού τύπου πρωτοβουλίες, χωρίς καθυστερήσεις και δισταγμούς.

  • Αυθαίρετα:η χαμένη αξιοπιστία του κράτους

    Διαβάζουμε στον τύπο ότι το κράτος ετοιμάζεται για άλλη μια φορά να γελοιοποιήσει τη νομιμότητα και να νομιμοποιήσει την παρανομία μέσω της τακτοποίησης με επιβολή τέλους της αυθαίρετης δόμησης.

    Το κράτος (η εκάστοτε κυβέρνηση) έχει συνταγματική υποχρέωση να προστατεύει το περιβάλλον και να παίρνει για το σκοπό αυτό προληπτικά και κατασταλτικά μέτρα. Ελάχιστα πραγματοποιείται η υποχρέωση αυτή. Η έλλειψη πολιτικής βούλησης εφαρμογής μιας δυναμικής πολιτικής πρόληψης της καταστροφής του περιβάλλοντος και η μετατροπή της καταστολής σε μια ιδιότυπη συναλλαγή ταμειακής εξυπηρέτησης κλόνισαν την αξιοπιστία των πολιτών σχετικά με την ικανότητα για αποτελεσματική αντιμετώπιση των αιτιών της περιβαλλοντικής βλάβης.

    Μια από τις σημαντικότερες αιτίες της κακοποίησης του περιβάλλοντος αποτελεί η αυθαίρετη δόμηση, η οποία είναι και το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα έλλειψης μέτρων πρόληψης και καταστολής για την αποτελεσματική αντιμετώπισή της. Το κράτος, λόγω της ανικανότητάς του ή της πελατειακής αντιμετώπισης και ταμειακής διευκόλυνσης έχει χάσει την αξιοπιστία του, με συνέπεια να διαμορφωθεί η πάγια πλέον αντίληψη στους πολίτες ότι μπορούν ανεξέλεγκτα να κτίσουν όπου θέλουν, όπως θέλουν και όταν θέλουν. Ετσι η αυθαίρετη δόμηση θριαμβεύει και επεκτείνεται παντού, τόσο σε περιοχές που από τη φύση, τη μορφή και το χαρακτήρα τους πρέπει να παραμείνουν αδόμητες (εκτάσεις φυσικού κάλλους, περιοχές ιδιαίτερης προστασίας: δασικές, παραλιακές, ορεινοί όγκοι και λοιπά φυσικά οικοσυστήματα), όσο και σε περιοχές που προορίζονται για οικοδόμηση και πρέπει να πολεοδομηθούν βάσει σχεδιασμού.

    Η αυθαίρετη δόμηση σε μεγάλη έξαρση. Κάποτε μας μίλαγαν για τον κίνδυνο εμφάνισης τρίτης ή πέμπτης γενιάς αυθαιρέτων. Σήμερα έχουν σταματήσει πλέον να μετράνε. Ολη η Ελλάδα μια ατέλειωτη «πολεοδομική παράγκα». Η αξία που έχει παγιωθεί είναι ότι ο ιδιοκτήτης ή ο κατασκευαστής που κτίζει αυθαίρετα είναι ο «μάγκας» ο «ξύπνιος» και αυτός που δεν παρανομεί, ο «χαζός», το « κορόιδο». Την αξία αυτή ενισχύει με τη συμπεριφορά του το κράτος και ειδικότερα η εκάστοτε κυβέρνηση η οποία εφαρμόζει την εξής φαύλη πολιτική. Δεν λαμβάνει μέτρα προληπτικά αποτροπής και πάταξης της αυθαίρετης δόμησης αλλά αδιαφορεί, με συνέπεια τη συνεχή αύξησή της. Στη συνέχεια το κράτος, επειδή είναι ανίκανο να εφαρμόσει κατασταλτικά μέτρα (κατεδάφιση των αυθαιρέτων) μετατρέπει την αδιαφορία ή και ανικανότητά του σε ευκαιρία δημιουργίας πελατειακών σχέσεων και ταμειακής διευκόλυνσής του μέσω μιας αθέμιτης συναλλαγής.

    Το «κόλπο» αυτό της μη λήψης προληπτικών μέτρων και της εκ των υστέρων εκμετάλλευσης της αυθαίρετης δόμησης πρωτοεμφανίστηκε το 1987, όπου με νόμο η τότε κυβέρνηση επέτρεψε την εξαίρεση από την κατεδάφιση (νομιμοποίηση) όλων αδιακρίτως των αυθαίρετων κτισμάτων. Η «έξυπνη» αυτή πολιτική σταμάτησε από το ΣτΕ, το οποίο έκρινε αντισυνταγματική την αθέμιτη συναλλαγή αυτή καθόσον η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να πατάσσει την αυθαίρετη δόμηση και όχι να τη χρησιμοποιηθεί για ταμειακούς λόγους.

    Το κράτος επιμένει όχι στην προστασία του περιβάλλοντος από την αυθαίρετη δόμηση αλλά στην κερδοσκοπική αντιμετώπισή της. Μάλιστα για να αποφύγει την ακύρωση της αυθαίρετης δόμησης από το ΣτΕ η Διοίκηση εφεύρε τη νομιμοποίησή της για ορισμένο χρονικό διάστημα, με την ελπίδα ότι το ΣτΕ δεν θα θεωρήσει ως αντισυνταγματική μια τέτοια ρύθμιση. Ετσι η νομιμοποίηση των αυθαιρέτων ισχύει για 40 χρόνια (πιο καλά για την πώληση του εμπορεύματος της νομιμοποίησης να τεθούν 39 χρόνια, 11 μήνες και 30 ημέρες). Μετά «έχει ο Θεός». Κάποιον άλλο τρόπο συνέχισης της νομιμοποίησης με αθέμιτη συναλλαγή θα εφεύρει το «κομπιναδόρικο» κράτος για να συναλλαχθεί με τους «κομπιναδόρους» πολίτες.

  • Σύννεφα εκτροπών

    Οσο αναπτύσσεται το λαϊκό κίνημα, όσο μαζικοποιείται και εντείνονται οι αντιδράσεις ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα, όσο πιο έντονα τίθενται σε αμφισβήτηση από τον δικομματισμό μέχρι την Ε.Ε. και τον ίδιο τον καπιταλισμό, τόσο πυκνώνουν και οι απειλές για μετατροπή της ουσιαστικής δικτατορίας της αστικής τάξης, που είναι στην πραγματικότητα η αστική δημοκρατία, και σε τυπική δικτατορία.

    Οι απειλές αυτές είναι πολύμορφες και αφορούν είτε μια συνολική εκτροπή, η οποία θα έλθει να προστεθεί στο καθεστώς κατοχής που ήδη μας έχει επιβληθεί, είτε επιμέρους εκτροπές και από αυτήν ακόμη τη λειψή αστική δημοκρατία που γνωρίζαμε μέχρι τώρα.

    Παραθέτω ορισμένα παραδείγματα απειλών και ενεργειών προς αυτήν την κατεύθυνση τα οποία είδαν το φως τις τελευταίες μέρες.

    Με μια παρέμβασή του που πέρασε στα ψιλά, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Γιάννης Τεντές, με αφορμή την υπόθεση των αγωνιστών Κορτέση, Νικητόπουλου, Σταθόπουλου, ζήτησε την αναίρεση του βουλεύματος που διέταξε τη μη παράταση της προσωρινής κράτησής τους, επιδιώκοντας να παγιώσει την επ' αόριστον προφυλάκιση για πολιτικά αδικήματα. Το ότι οι τρεις αφέθηκαν και πάλι ελεύθεροι είναι μεν παρήγορο, δεν αναιρεί όμως το γεγονός ότι επιδιώχθηκε να παραβιαστεί μια θεμελιακή αστικοδημοκρατική αρχή και να μετατραπούμε σε Γκουαντάναμο, όπου οι κρατούμενοι παρέμεναν προφυλακισμένοι επ' αόριστον δίχως να έχουν δικαστεί.

    Ο γέρος της αποστασίας, η οποία υπήρξε και η απαρχή της αντιδημοκρατικής εκτροπής του 1967, Μητσοτάκης, στην εκπομπή «Νέοι φάκελοι» του Αλέξη Παπαχελά, έκανε λόγο για περίοδο που του «θυμίζει τις παραμονές της δικτατορίας», ενώ ταυτόχρονα ως πραγματικός Ντρακουμέλ υποστήριζε ξεδιάντροπα ότι στο όνομα της κατ' αυτόν υπεράσπισης της δημοκρατίας πρέπει αν χρειαστεί «να έχουμε και νεκρούς»!

    Στην εκπομπή το «Κουτί της Πανδώρας», όπου, με αφορμή τα τεκταινόμενα στις πλατείες, ο Κώστας Βαξεβάνης κατόρθωσε να μαζέψει ταυτόχρονα τόσο πολλούς υποστηρικτές του μνημονίου όσους καμία άλλη εκπομπή, ο ακραιφνής νεοφιλελεύθερος Ανδρέας Ανδριανόπουλος ερμήνευε σε ελεύθερη δική του μετάφραση για ποιον λόγο οι διαμαρτυρίες μπροστά στη Βουλή και ενάντια στους βουλευτές ισοδυναμούν με επίκληση χούντας.

    Στις 13/6 στο Αλτερ, ο «αριστερός» Παντελής Οικονόμου, ο οποίος στο μεταξύ και προφανώς λόγω και αυτής του της στάσης υπουργοποιήθηκε, υπερασπιζόμενος με πάθος την κυβερνητική πολιτική, μας θύμισε την ορολογία και τη λογική περί γύψου, στον οποίο έπρεπε να μπει η ασθενής Ελλάς, του αρχιδικτάτορα Παπαδόπουλου, κάνοντας λόγο για «σοβαρή ασθένεια» που πλήττει την Ελλάδα και για «επέμβαση» στην οποία αυτή πρέπει να υποβληθεί.

    Και ο Σταύρος Ψυχάρης, πιο ξεκάθαρος από όλους, και πιο έγκυρος απ' όλους, ως ο πλέον καθ' ύλην αρμόδιος λόγω προτέρου βίου σε ζητήματα αντιδημοκρατικών εκτροπών και χούντας, έκανε απειλητικά λόγο στο «Βήμα» της 5/6/2011 για πιθανή πρόκληση «τέτοιας διασάλευσης της τάξης που θα δικαιολογούσε έκτακτα μέτρα, δηλαδή εκτροπή από τη συνταγματική τάξη».

    Ολοι οι παραπάνω επιδιώκουν με τις προειδοποιήσεις-απειλές τους να εκβιάσουν τον ελληνικό λαό, θέτοντάς του το δίλημμα «υποταγή ή εκτροπή». Επιδιώκουν να εμφανίσουν την υποταγή και τη συναίνεση σε αυτήν ως τη μοναδική σωτήρια λύση απέναντι στην επερχόμενη εκτροπή, επιδιώκουν να κάμψουν τις όποιες αντιδράσεις έχουν εκδηλωθεί μέχρι σήμερα και κυρίως επιδιώκουν να παρεμποδίσουν την ανάπτυξη και ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων.

    Απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις των πιο αδίστακτων συντηρητικών δυνάμεων του τόπου, οι οποίες δεν σταματούν πουθενά μπροστά στο ύψιστο γι' αυτές καθήκον της υπεράσπισης του κεφαλαίου, το λαϊκό κίνημα καλείται:

    *Να αντιμετωπίσει όπως τους αρμόζει όλους εκείνους που άμεσα ή έμμεσα τολμούν να απειλούν με αντιδημοκρατικές εκτροπές και να υπερασπίζεται τις όποιες δημοκρατικές κατακτήσεις.

    *Να προετοιμαστεί έτσι ώστε, αν κάποιοι αποτολμήσουν την όποια εκτροπή, να μη βρεθεί στην κατάσταση του 1967, οπότε και η «Αυγή» την ημέρα που πραξικοπήματος είχε τίτλο «Γιατί δεν θα γίνει δικτατορία».

    *Να αποφεύγει τις προβοκάτσιες και να μην προβαίνει το ίδιο ασυνείδητα σε ενέργειες που συμβάλλουν στην οπισθοδρομική ανατροπή της αστικής έστω δημοκρατίας, του τύπου της απόφασης της γ.σ. της πλατείας Συντάγματος της 13/6 με βάση την οποία ζητούνταν να καταργηθούν τα κόμματα. Μια τέτοια, το λιγότερο χαοτική τοποθέτηση, η οποία εντάσσεται στην αναγωγή του κινήματος στο άπαν ενώ μηδενίζει την κάθε οργανωμένη δράση, είναι βέβαιο ότι όχι μόνον δεν συμβάλλει στο πέρασμα σε ανώτερες μορφές δημοκρατίας αλλά αντικειμενικά τροφοδοτεί το αντιδημοκρατικό κλίμα.

    *Να εντείνει παραπέρα την αγωνιστικότητά του και να αμφισβητεί όλο και βαθύτερα την πολιτική αλλά και κοινωνικο-οικονομική κυρίαρχη τάξη πραγμάτων, η οποία είναι έτοιμη να αποβάλει το δημοκρατικοφανές της προσωπείο και να δείξει το πραγματικό αντιδημοκρατικό της πρόσωπο.

    *Να προβάλλει θαρραλέα ανώτερες μορφές κοινωνικής οργάνωσης και λαϊκής συμμετοχής από εκείνη της αστικής δημοκρατίας, καταδεικνύοντας ότι αυτή δεν έχει ως μοναδική εναλλακτική την αυταρχική εκτροπή της και ότι δεν αποτελεί το τέλος της ιστορίας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Κυβέρνηση
Πιέσεις εντός, εκτός και ό,τι προκύψει
Παλιό ή νέο, ίδιο το Μεσοπρόθεσμο
Οι σίγουροι και οι άκρως επικίνδυνοι
Μεσοπρόθεσμο
Φτωχότεροι ακόμη και κατά 10%
Τεκμήρια-φωτιά για μικρομεσαίους
Τα «είπα ξείπα» με τις αποδείξεις
Εν λευκώ στην τρόικα οι ΔΕΚΟ
Χτίζουν και πουλάνε τις παραλίες
Τσεκούρι σε... όποιον αναπνέει
ΕΚΑΣ: Λοταρία με τις μειώσεις
Ευρωπαϊκή Ένωση
Η Ε.Ε. αγοράζει χρόνο
Ο Γιώργος κοιτάζει έξω κι ο Αντώνης στο εσωτερικό
Εκκρεμότητες μετά τη σύνοδο κορυφής
Ευάγγελος Βενιζέλος
Ευφυΐα, ευφράδεια αλλά πενιχρό έργο
ΠΑΣΟΚ
«Εδώ και τώρα» κριτική
Συνέντευξη: Φίλιππος Σαχινίδης
«Καταστροφική μπλόφα ο εκβιασμός της Ευρώπης»
Κυβέρνηση - Εκκλησία
Οικονομική πολιτική με... ιερές συμμαχίες
Περιβάλλον
Ερχονται μαύρες μέρες για το περιβάλλον
Δημοψήφισμα
Τι αλλάζει για τα δημοψηφίσματα
Αντιρρήσεις από συνταγματολόγους
Νέα Δημοκρατία
Μεγάλο «όχι» με μικρά «ναι»
Ιερά εξέταση για τον Αντώνη
Δημοκρατική Συμμαχία
Διαφορές και στο κόμμα της Ντόρας
ΛΑΟΣ - Νέα Δημοκρατία
Ξεκινάει καβγάς στην πολυκατοικία
Κίνημα "Αγανακτισμένων"
Η μεγάλη μάχη αρχίζει τώρα
Οι συνειδήσεις ξυπνούν, τα συνθήματα πολιτικοποιούνται
Διαπραγματευτικό ατού το Σύνταγμα
Το 70% υπέρ των «αγανακτισμένων»
ΟΝΕ
300 προφήτες, μα τι προφήτες
Υπουργείο Εξωτερικών
Από τις Βρυξέλλες στα βαθιά νερά της διπλωματίας