Έντυπη Έκδοση

Ο Ανγκ Λι στα χωράφια του φεστιβάλ

Ο διάσημος σκηνοθέτης διηγείται με τη νέα του ταινία την αληθινή ιστορία του Ελιοτ Τίμπερ, που εξασφάλισε στους διοργανωτές την έκταση όπου έγινε το Γούντστοκ

Τον Αύγουστο του 1969, όταν το φεστιβάλ του Γούντστοκ κατάφερνε να συγκεντρώσει επί τρεις αξέχαστες ημέρες τετρακόσιες χιλιάδες ανθρώπους σε μια φάρμα εξακοσίων εκταρίων, έξω από τη Νέα Υόρκη, ο Τζέιμς Σέιμους ήταν μόλις 20 ετών.

Ο σχεδόν μόνιμος σεναριογράφος του Ανγκ Λι έζησε το συμβάν εξ αποστάσεως. Οπως αμέτρητοι συνομήλικοί του, όμως, έτσι κι αυτός ήταν αδύνατο να μείνει ανεπηρέαστος από τον αντίκτυπό του: «Εκτός από την αδιαφιλονίκητη ιστορική και πολιτισμική του αξία, η συμβολική σημασία αυτού του γεγονότος ήταν τεράστια» λέει ο ίδιος. «Πέρα από τη μουσική του πλευρά, το Γούντστοκ ήταν ένα ολόκληρο σύμπαν από μόνο του. Και όσοι είχαν την τύχη να συμμετάσχουν στο ογκώδες αυτό συμβάν, κατάφεραν να γίνουν ένα μικρό μέρος στην καρδιά αυτού του σύμπαντος. Και να βρουν το μέρος που τους ταίριαζε».

Τρυφερή και αστεία

Τέσσερις δεκαετίες μετά το θρυλικό τριήμερο, ο ταϊβανέζος σκηνοθέτης του «Τίγρης και Δράκος» και του «Brokeback Mountain» συνάντησε σε ένα αεροδρόμιο έναν μουσάτο και σχετικά ευτραφή άντρα, ο οποίος του έδωσε να διαβάσει ένα βιβλίο που είχε γράψει.

Το βιβλίο ονομαζόταν «Taking Woodstock: Α True Story of a Riot, a Concert and a Life» και, σε αυτό, ο Ελιοτ Τίμπερ διηγόταν με χιούμορ την αληθινή ιστορία τού πώς κατόρθωσε να εξασφαλίσει στους διοργανωτές του περίφημου φεστιβάλ την έκταση που αναζητούσαν, για να στεγάσουν εκεί το μουσικό τους όραμα.

Φανερά κουρασμένος από μια φορτισμένη δραματικά φιλμογραφία που χρειαζόταν επειγόντως ένα ανάλαφρο διάλειμμα, ο Ανγκ Λι ανέθεσε στον δυο φορές υποψήφιο για Οσκαρ σεναριογράφο του να διασκευάσει το βιβλίο.

Το αποτέλεσμα, που έκανε πρεμιέρα τον περασμένο Μάιο στο Φεστιβάλ των Κανών, «δεν είναι μια μουσική ταινία, όπως θα περίμεναν πολλοί», σημειώνει ο Σέιμους. «Επιδίωξή μας δεν ήταν να βάλουμε κάποιον ηθοποιό να υποδυθεί τον Τζίμι Χέντριξ ή την Τζάνις Τζόπλιν, ούτε να προσπαθήσουμε να αναπαραστήσουμε τα όσα συνέβησαν επί σκηνής, κατά τη διάρκεια του τριημέρου. Θέλαμε περισσότερο να εστιάσουμε στη νοοτροπία και τη βαθύτερη ιδέα πίσω από ένα τόσο εμβληματικό κοντσέρτο».

Ο Λι τυλίγει μια χούφτα χαρακτήρων γύρω από μια χαλαρή πλοκή, η οποία καταφέρνει με έναν αφοπλιστικά απλό τρόπο να γίνεται τρυφερή και αστεία. Αυτό που προκύπτει από το κινηματογραφικό «Taking Woodstock» δεν είναι ένα φορτωμένο μηνύματα και πολιτικο-κοινωνικές υπογραμμίσεις φιλμ, αλλά μια μικρή και ανεπιτήδευτη ταινία για ένα μεγάλο και πολλαπλά μυθοποιημένο γεγονός.

Δύο είναι οι νεαροί πρωταγωνιστές της δημιουργίας του Λι: Ο 24χρονος Εμίλ Χιρς -αυτή η εκπληκτική ερμηνευτική αποκάλυψη που γνωρίσαμε χάρη στο «Ταξίδι στην Αγρια Φύση»- υποδύεται έναν βετεράνο του Βιετνάμ, ο οποίος αφήνει το πλήθος των επισκεπτών του φεστιβάλ να τον παρασύρει.

Οι δικές του γνώσεις για την ιστορική διοργάνωση προήλθαν, όπως αναμενόταν, «από όσα είχε τύχει να διαβάσω ή να ακούσω από τους γονείς μου, οι οποίοι αναφέρονταν συνήθως στο Γούντστοκ μέσα από διηγήσεις για αγόρια και κορίτσια που κολυμπούσαν γυμνά σε ποτάμια ή πλατσούριζαν μέσα στις λάσπες. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ποτέ ότι οι άνθρωποι τότε ήταν τόσο ανοιχτόκαρδοι και καταδεκτικοί, ότι εμπιστεύονταν ο ένας τον άλλο και μπορούσαν να συνυπάρξουν αρμονικά μαζί με εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου για ένα χαρούμενο και ειρηνικό διάστημα τριών ημερών».

Δυσκολεύτηκε πολύ να μπει στο κλίμα μιας εποχής τόσο μακρινής και άγνωστης σε αυτόν; «Για τον δικό μου ρόλο χρειάστηκε να έρθω σε επαφή με πολλούς απόστρατους του Βιετνάμ. Να ακούσω τις ιστορίες τους και να καταλάβω τα ανοιχτά τραύματα που τους είχε αφήσει ο πόλεμος, ακόμη και μετά την επιστροφή τους στην πατρίδα. Η εμπειρία ήταν πραγματικά διαφωτιστική».

Οσο ενδιαφέρων κι αν είναι ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει ο Εμίλ Χιρς, ο τίτλος του αληθινού σταρ της ταινίας ανήκει σε έναν 36χρονο που μοιάζει δέκα χρόνια νεότερος, είναι μάλιστα ελληνικής καταγωγής. Ο πατέρας τού Ντιμίτρι Μάρτιν είναι ένας ιερέας από την Πελοπόννησο. Μέσα σε διάστημα δέκα ετών, ο ταλαντούχος γιος του κατόρθωσε να αναδείξει μια ανορθόδοξη κωμική περσόνα μέσα από τηλεοπτικές και stand up εμφανίσεις- η ζωντάνια και το πνεύμα των οποίων συνεπήραν τόσο τον σεναριογράφο, όσο και τον σκηνοθέτη του «Taking Woodstock».

Ο ίδιος ο Μάρτιν εξακολουθεί να βρίσκει απίστευτο το ότι βρέθηκε σχεδόν από το πουθενά να γίνεται πρωταγωνιστής σε μια ταινία του Ανγκ Λι: «Μου δόθηκε μια τρομερή ευκαιρία, από την εμπειρία της οποίας έμαθα ότι το βασικό συστατικό σε μια σχέση, επαγγελματική ή προσωπική, είναι τελικά η εμπιστοσύνη. Χρειάζεται να εμπιστεύεσαι τους άλλους κι αυτό νομίζω στάθηκε ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα που δίδαξε το Γούντστοκ στον κόσμο». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Σχετικά θέματα: Αφιέρωμα
1969: η χρονιά που θ' άλλαζε τον κόσμο
Love, drugs and rock and roll
«Πώς έζησα το '69»
Οι συνταξιούχοι του Γούντστοκ
«Να σταματήσει η ανωμαλία»
Σπασμένα πιάτα, κομμένα τραγούδια
Ο ήχος της ρήξης
Μια ταινία που άνοιξε δρόμους
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αφιέρωμα
1969: η χρονιά που θ' άλλαζε τον κόσμο
Love, drugs and rock and roll
«Πώς έζησα το '69»
Οι συνταξιούχοι του Γούντστοκ
Ο Ανγκ Λι στα χωράφια του φεστιβάλ
«Να σταματήσει η ανωμαλία»
Σπασμένα πιάτα, κομμένα τραγούδια
Ο ήχος της ρήξης
Μια ταινία που άνοιξε δρόμους
Μουσική
Και του χρόνου στην Αθήνα;
Συνέντευξη: Βιμ Βέντερς
«Σεβόμαστε υπερβολικά τον θάνατο»
Κινηματογράφος
Πρώτη προβολή σε DVD
Θέατρο
Κάθε Πέρσες και καλύτερα
Αρχαιολογικό Μουσείο Πατρών
Το γεφύρι της Πάτρας
Βιβλίο
Πάρε τα λεφτά και τρέχα...
Γυναίκες μυστήριο
Εικαστικά
Ζωγραφίζοντας τη δημοκρατία
Εκθεση φωτογραφίας
Στην μπανιέρα του Χίτλερ
Τυπογραφία
Η εικόνα των λέξεων