Έντυπη Έκδοση

ΔΥΟ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΜΑΖΙ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Στα όρια της ζωής και της Ευρώπης

Το προσωπικό δοκίμιο της Μαριάννας Στραπατσάκη για το προαιώνιο ζήτημα της ζωής και του θανάτου παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αφού περιόδευσε πέρυσι στην κεντρική Ευρώπη. Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης θα φιλοξενήσει από 6 Σεπτεμβρίου την τριλογία της γνωστής εικαστικού «Γέννηση, ζωή, θάνατος», που ολοκληρώθηκε ύστερα από 20 χρόνια.

Μία από τις φωτογραφίες του Φυσάκη με ανθρώπους στα τέσσερα άκρα της Ευρώπης, από τη δική μας Γαύδο μέχρι την τούντρα της Νορβηγίας Μία από τις φωτογραφίες του Φυσάκη με ανθρώπους στα τέσσερα άκρα της Ευρώπης, από τη δική μας Γαύδο μέχρι την τούντρα της Νορβηγίας Εμφαση θα δοθεί στο τρίτο μέρος της βιντεο-εγκατάστασης «Αδηλοι Τόποι - Απέραντο Λευκό», συμπαραγωγή με το Πρόγραμμα Ανταλλαγής Ευρωπαίων καλλιτεχνών του Στρασβούργου Apollonia. Επιμελήτρια της έκθεσης είναι η Μαρία Μαραγκού.

Την ίδια στιγμή ο θεατής θα «ταξιδέψει» στα τέσσερα άκρα της Ευρώπης μέσα από τον φακό του φωτογράφου Παύλου Φυσάκη. Η έκθεσή του «Land Ends» παρουσιάζεται στο μουσείο του Ρεθύμνου στο πλαίσιο της φετινής Photobiennale του Μουσείου Φωτογραφίας. Εξοχες «ιστορίες» από δύο αληθινά ταλαντούχους δημιουργούς.

Η Μαριάννα Στραπατσάκη, που δουλεύει με το βίντεο από τις αρχές της δεκαετίας του '70, προσέγγισε τη γέννηση, τη ζωή και τον θάνατο χρησιμοποιώντας το νερό, τη γη, τον αέρα και το φως. Το πρώτο μέρος της τριλογίας, το οποίο παρουσιάζεται σε μικρότερη κλίμακα, είναι τα «Φαντάσματα της Μεσογείου», παραγωγή του 10ου Διεθνούς Φεστιβάλ Video του Μονπελιέ (1989), και έχει ως κυρίαρχο στοιχείο το νερό, αναφορά στη δημιουργία-γέννηση. Τα σχέδια, τα ζωγραφικά έργα, τα γλυπτά και οι λήψεις των βίντεο έχουν γίνει στον ναό της Αφαίας στην Αίγινα.

Οι θεατές έχουν ρόλο

Το δεύτερο μέρος της τριλογίας είναι η βιντεο-εγκατάσταση «Υπόγειες διαδρομές - Λαύριο» (1997). Κυρίαρχο στοιχείο είναι η γη και ένας από τους αρχαιότερους τόπους εκμετάλλευσής της, το Λαύριο. Μέσα σ' αυτό τον στέρεο χώρο ο άνθρωπος από αιώνες άρχισε να χτίζει τις διαδρομές ενός τεχνητού κόσμου, εδραιώνοντας τους μελλοντικούς δρόμους και τις δομές μιας βιομηχανικής εποχής.

Το τρίτο μέρος «Αδηλοι Τόποι - Απέραντο Λευκό» (2008) είναι μια βιντεο-εγκατάσταση τριών προβολών. Κυρίαρχα στοιχεία είναι ο αέρας και το φως, ενώ ο θάνατος δεν αποτελεί εξαφάνιση, αλλά μετατροπή του επιπέδου της ύπαρξης. Αρα ισοδυναμεί με την επιστροφή στην αρχική πηγή, που είναι το φως.

Ο θεατής μπαίνει μέσα στην εγκατάσταση (φανταστείτε ένα δωμάτιο) και βλέπει την εικόνα μιας ξαπλωμένης γυναίκας, μέσα σε ένα εκτυφλωτικό λευκό ρούχο, να εκπνέει. Η ένταση αποτυπώνεται στο κεφάλι, στα χέρια και τα πόδια. Το τρίτο αυτό μέρος είναι διαδραστικό. Οσοι επισκέπτες επιθυμούν θα φοράνε ένα σέρνορα, που θα μετατρέπει τον παλμό της καρδιάς τους, τη ροή του αίματος, σε εικόνα.

Την ιδέα της Μαριάννας Στραπατσάκη για το «Απέραντο Λευκό» ερμηνεύει η σημαντική Γερμανίδα ηθοποιός του θεάτρου, Katharina Thalbach. Η μουσική γράφτηκε από τον Αντρέα Μνιέστρη, καθηγητή του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου, η φωνή είναι της Εύας Δημοκωστούλα. Εικονολήπτης είναι ο Λευτέρης Παυλόπουλος και μοντάζ -ειδικά εφέ της Τάνιας Τσιρίδου, που διδάσκει στο Τμήμα Τεχνών, Ηχου και Εικόνας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Αναπληρώτρια καθηγήτρια στο δραστήριο και μοναδικό στην Ελλάδα αυτό τμήμα είναι και η Μαριάννα Στραπατσάκη.

Η έκθεση του φωτογράφου Παύλου Φυσάκη «Land Ends» είναι μία περιήγηση στα τέσσερα άκρα της Ευρώπης. Στον Νότο η Γαύδος και το τραχύ ανάγλυφό της, στον Βορρά το Νόρτντκαπ και η λευκή σιωπή της τούντρας, στη Δύση η τουριστική Σίντρα και η αίγλη των παλαιών θερινών της ανακτόρων, στην Ανατολή τα Ουράλια και η βαριά κληρονομιά των γκουλάγκ, των πυρηνικών εργοστασίων και της πιο μολυσμένης ραδιενεργού περιοχής στον κόσμο.

Τοποτηρητές του ευρωπαϊκού τέλους

Κοινός παρονομαστής οι άνθρωποι. Ο πιο σημαντικός, αλλά και ο πιο αστάθμητος παράγοντας. Ελληνες, Νορβηγοί, Πορτογάλοι ή Ρώσοι «των άκρων», μοιάζουν να έχουν μπει βαθιά μέσα στον εαυτό τους. Τοποτηρητές του ευρωπαϊκού τέλους, που μπορεί τελικά να είναι και η αρχή...

«Για τους Ευρωπαίους η λέξη "άκρα" συνδέεται με την έννοια του τέλους. Οχι με την αρχή», εξηγεί ο φωτογράφος. «Οσο για τα σύνορα, η λειτουργία τους ανέκαθεν είχε ρόλο κυρίως θετικό: να οριοθετεί τον ασφαλή κόσμο τους (μας). Πώς ορίζεται όμως η ευρωπαϊκή ταυτότητα; Τι είναι το όριο και τι ορίζει τελικά; Προσπαθώντας να βρω την απάντηση, έφυγα για το πρώτο μου ταξίδι, στη Γαύδο, τον Δεκέμβριο του 2006. Από τον Νότο στον Βορρά και από την Ανατολή στη Δύση. Με τα ίδια ερωτήματα επέστρεψα από τον τελευταίο σταθμό της διαδρομή μου, τη Σίντρα της Πορτογαλίας, τον Φεβρουάριο του 2008. Τα τέσσερα άκρα της Ευρώπης συγκεντρώνουν τόσες διαφορές μεταξύ τους στο τοπίο όσες είναι και οι ομοιότητες που συνδέουν τους ανθρώπους. Τους τοποτηρητές του ευρωπαϊκού τέλους, που μπορεί τελικά να είναι και η αρχή...».

Και οι δύο εκθέσεις συνοδεύονται από καταλόγους, ενώ θα πραγματοποιηθούν ξεναγήσεις σε παιδιά και ενηλίκους, αλλά και εκπαιδευτικά προγράμματα. Η έκθεση της Στραπατσάκη διαρκεί έως τις 16 Ιανουαρίου και του Φυσάκη έως τις 20 Δεκεμβρίου.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Εξάγουμε Ιψεν στην πατρίδα του
Κινηματογράφος & Υγεία
Μωρά από το Ιντερνετ, μωρά και στους σαμάνους
Νέες ταινίες
Οταν στα όνειρά μας μπορούν να εισβάλουν «διαρρήκτες»...
Αρχαιολογία
Επιφυλάξεις για το ανάκτορο του Οδυσσέα
Εικαστικά
Στα όρια της ζωής και της Ευρώπης
Μουσική
Η Χαρούλα θα βάλει καλάθι
Τηλεόραση
Λιγότεροι συμβασιούχοι στην ΕΡΤ
ΠΟΣΠΕΡΤ: «Δικό μας αίτημα η ανάρτηση των μπόνους»
Ο ΑΝΤ1 ξαναβάζει μπροστά τις «μηχανές»
Φόρμουλα 1 και πάλι από τον Alpha