Έντυπη Έκδοση

Μάτεσις επί προσωπικού

Δεν ήταν να πεις ο Παύλος Μάτεσις το ευκολότερο πλάσμα στον κόσμο, όμως δεν μπορούσες παρά να του συγχωρέσεις τις όποιες ιδιοτροπίες του, αφού και πανέξυπνος ήταν και χαρισματικός και στο τέλος τέλος αν τον μάθαινες καλά, έλεγες μέσα σου αναστενάζοντας: «Ε, ο Παύλος είναι...».

Κατά εποχές τον έπιαναν τα νεύρα του και κάκιωνε, έλεγε π.χ.: «Τελευταία φορά που θα μεταφράσω για την Αλίκη». Μετά δούλευε ξανά μαζί με τη συγχωρεμένη και άρχιζε να σου μιλάει για την τέλεια φιλοξενία της και να δικαιολογεί το ότι έπαιζε μετωπικά στην πρόζα, αφήστε που αυτός της είχε γνωρίσει τον Σπυρόπουλο κι έτσι άρχισε η σχέση.

Τα ίδια και με τον Ευαγγελάτο, με τον οποίο είχε συνεργαστεί ξανά και ξανά, τα ίδια και με τον Θανάση Καστανιώτη, ο οποίος εξέδιδε τα βιβλία του. Τα ήξεραν τα σουσούμια του όλοι και δεν στεναχωριούνταν.

Μαύρο φίδι έτρωγε όποιον ηθοποιό θα τολμούσε να του παραλλάξει το κείμενο ή να κάνει προσθήκες, ειδκά αν επρόκειτο για Αριστοφάνη. Ο καβγάς του με τον Καρακατσάνη έμεινε μνημειώδης στα χρονικά της Επιδαύρου, τη δεύτερη φορά που συνεργάστηκαν όμως. Γιατί την πρώτη τα πήγαν ρολόι σε σκηνοθεσία Ευαγγελάτου· μάλιστα, όταν η Ρούλα Καρακατσάνη είχε κομπλιμεντάρει τον Παύλο για το ωραίο λευκό σακάκι που φορούσε, εκείνος το έβγαλε αμέσως και της το έκανε δώρο.

Νύχτα Επιδαύρια ήταν, στην αριστοφανική Ειρήνη, πρώτη εμφάνιση του Γιώργου Μιχαλακόπουλου στο αρχαίο θέατρο, όπου έφτασα τελευταία στιγμή, βολεύτηκα σχεδόν άκρη άκρη στη δεύτερη σειρά δίπλα στον Μάτεσι, έχοντας εμπρός μας τον Ευαγγελάτο που σκηνοθετούσε, τον Μικρούτσικο που έγραψε τη μουσική και τον Φλερύ που είχε κάνει τις χορογραφίες. Ευτυχισμένοι όλοι από τις αντιδράσεις του κοινού (ο Μικρούτσικος διηύθυνε με το κεφάλι, τα πόδια του Φλερύ χορεύανε), γυρνάει ο Παύλος λίγο πριν από το φινάλε και λέει: «Κράτα μου την τσάντα». Την πήρα απορημένος, μετά κατάλαβα ότι ετοιμαζόταν να κατεβεί στην ορχήστρα για να υποκλιθεί.

Με τον Μιχαλακόπουλο πάντα, παρακολουθούσαν παράσταση στο «Ανοιχτό Θέατρο» του Μιχαηλίδη, κλασικό το έργο, ρούχα εποχής, «βγαίνουμε;» ρώτησε ο Παύλος τον Μιχαηλίδη. «Βγαίνουμε» ήρθε η κατάφαση, πήγαν στα καμαρίνια, τυλίχτηκαν με ό,τι μανδύα βρήκαν και έκαναν το πέρασμά τους, ενώ οι επί σκηνής ηθοποιοί προσπαθούσαν να συγκρατήσουν τα γέλια τους.

Σε ανύποπτο χρόνο νεότατος έπαιζε με τον Γιώργο Μαρίνο σε παράσταση στο πάλαι ποτέ θέατρο «Ορβο». Στη σκηνή υπήρχε κι ένα τραπεζάκι με τηλέφωνο, στο οποίο κατά το ρόλο απαντούσε ο Μάτεσις. Ενα βράδυ ο φροντιστής είχε ξεχάσει να τοποθετήσει τραπεζάκι και τηλέφωνο στη θέση τους. Το τελευταίο χτύπησε (εννοείται πως ο ήχος ερχόταν από το ηλεκτρολογείο) και ο Παύλος βγήκε ο μισός στην κουίντα κάνοντας πως απαντούσε από εκεί. Η σχέση του πάντως με τον Μαρίνο, που εκείνο το βράδυ είχε φύγει από τη σκηνή, σκασμένος στα γέλια, συνεχίστηκε στη «Μέδουσα», όπου του έγραφε χιουμοριστικά στιχάκια που βρήκαν τη θέση τους αργότερα στο μυθιστόρημά του «Πάντα καλά».

Ο πατέρας του ήταν γυμνασιάρχης στον Πύργο. Τον έστειλε στην Αθήνα, όπου αρχικά δούλεψε σε μια τράπεζα, ώσπου έκανε την επανάστασή του και πήγε σε δραματική σχολή. Γρήγορα όμως τον τράβηξε το γράψιμο. Αντιφασίστας ορκισμένος, είχε έφηβος την πρώτη του χειροπιαστή επαφή με τον τρόμο που αιματοκύλισε τον προηγούμενο αιώνα: αίμα ζεστό σκοτωμένου από ταγματασφαλίες στη σκάλα ενός σπιτιού στον Πύργο.

Στις αρχές της δεκαετίας του '80 είχε ένα σκυλάκι το οποίο λάτρευε. Οταν αυτό πέθανε από γηρατειά ο Παύλος ήταν απαρηγόρητος. Το έθαψε μονάχος του στο λόφο του Στρέφη, όπου ζούσε, κι έκτοτε όταν κάποιος το ανέφερε βούρκωνε αμέσως.

Οταν δημοσιεύτηκε το πρώτο μου μυθιστόρημα, με έβγαλε έξω, μου έκανε το τραπέζι και μου είπε: «Καλώς ήρθες στο metier». Οταν δημοσιεύτηκε το δεύτερο και του το πρόσφερα, με ρώτησε: «Γράφεις κι εσύ;». Ο αιώνιος Παύλος...

Σκόρπιες μνήμες, επί προσωπικού, για ένα σημαντικό συγγραφέα ούτως ή άλλως και για έναν χαρισματικό μεταφραστή (έμαθε ισπανικά μόνο και μόνο για να μεταφράσει Λόρκα). Για ένα πλάσμα δύσκολο, τίμιο όμως στις προθέσεις του, για έναν που υπήρξε φίλος, ένα διάστημα της ζωής. Μένουν πλέον τα βιβλία, οι αφιερώσεις και οι σκόρπιες μνήμες.

Παύλο, καληνύχτα...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Σχετικά θέματα: Θέατρο
«Εκάβη» από την Αλβανία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
ΕΡΤ
Η Ελληνίδα Αννα Φρανκ
Θέατρο
Μάτεσις επί προσωπικού
«Εκάβη» από την Αλβανία
Κινηματογράφος
Και 3ο μέρος του Hobbit
Νουάρ από τον Λεχέιν
Φεστιβάλ
Ρόδινες κωμωδίες
Βιβλίο
Οταν ο Μίκι ερωτοτροπούσε με τη Μίνι
Το μακρύ χέρι της εξουσίας
Οι κλέφτες των παραμυθιών
Αρχιτεκτονική
Τετραγώνισες τον ταφικό κύκλο
Μουσική
Μεταξύ μπαλάντας και μπλουζ πανκ
Σκη σκηνή μέχρι τα βαθιά γεράματα
Άλλες ειδήσεις
Το μουσικό κουτί του Γιάννη Κότσιρα
Συμφωνικός Θεοδωράκης
Οι Twilight Sad σε μίνι τουρνέ
Τζαζ και μπλουζ με την Janice
Φινάλε στη Θεσσαλονίκη
Το κορίτσι με τις κοτσίδες
Η Κοκκίνου επιστρέφει
Το κοινό ανακρίνει
Τελευταίος εσπερινός
Κάφκα στο Μεταξουργείο
Στον καιρό της πανούκλας
Ενα σπίτι για τη γενιά του '30
Παιχνίδι με το φως και το χώρο
Εκθεση-σχόλιο της εποχής μας
Κάποτε ήταν παιχνίδια...