Έντυπη Έκδοση

Οι Αθέατοι

Ζωές άστεγες, δίπλα μας. Ζωές στα σκισμένα χαρτόκουτα και τις βρόμικες κουβέρτες. Ζωές κρυμμένες στις σκοτεινές γωνιές της πόλης. Ζωές χαμένες στη χώρα της σιωπής. Ενα ασπρόμαυρο φωτογραφικό «οδοιπορικό» του ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΖΩΡΤΖΙΝΗ στους δρόμους της Αθήνας

Τσιγάρα να υπάρχουν, λίγο τσίπουρο, ένα πιάτο φαΐ, ένα χαρτόνι και καμιά κουβέρτα. Κάθισε ν' ακούσεις τον πόνο μου. Αλλοτε αληθινός, άλλοτε πιότερο κι από μένα αλλόκοτος, λόγος που μπορεί να μην πείθει, μα σίγουρα πονά. Σεβάσου με...

Μέσα σε ένα χαρτόκουτο στο Ζάππειο κρύβεται ένας άνδρας. Δεν είναι μετανάστης, γέροντας ή ναρκομανής. Πατέρας τριών παιδιών. Η ιστορία του αναφέρει πως τον έδιωξαν από το σπίτι, όταν πια έμεινε άνεργος. Δεν θέλει να πει, δεν τον νοιάζει να πει.

Ομόνοια. Στις «σκοτεινές» γειτονιές, ένας σαλεμένος νευριάζει με τα φύλλα που παρασέρνει ο άνεμος, που άλλοτε τον ακολουθούν, άλλοτε τον προσπερνάνε. Βγάζει ακατανόητες κραυγές. Βουτά ένα ξερό φύλλο και το συνθλίβει στην παλάμη του με τέτοια δύναμη, που νομίζεις πως το... σκότωσε. Δεν έχει την πολυτέλεια να κοιμηθεί σε χαρτόκουτο ή να αναζητήσει ένα σκέπασμα για το βράδυ. Τα χαμένα του λογικά δεν αναγνωρίζουν το κορμί που παγώνει.

Γερόντια από το ξενοδοχείο Lido, στη Νικηφόρου, όπου φιλοξενούνται άστεγοι του Κέντρου Υποδοχής & Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων, τον παρατηρούν σαν να βλέπουν σινεμά. Παρηγοριά να παρακολουθείς από ασφαλή απόσταση την τραγωδία του άλλου.

Ενας γέροντας με τσιγάρο στο στόμα, άλλο ένα πίσω απ' το αυτί και στο άδειο χέρι τη μαγκούρα, βήχει και τα πνευμόνια του σφαδάζουν. Το βλέμμα σφαδάζει περισσότερο. Χωρίς παιδιά κι εγγόνια, κάποιοι ξεχασμένοι συγγενείς και ο δρόμος. Αλλη επιλογή δεν υπήρχε.

Δίπλα η συγκάτοικος στο ξενοδοχείο ρουφά το δικό της καπνό.

«Μιχάλη, άκουσες τίποτα για την Πρόνοια;»

«Μπα...»

Από μπροστά μας περνούν φτωχοδιάβολοι της πρέζας.

Πώς είναι η ζωή έξω; Παγώνεις, κλαις;

Ο πιτσιρίκος από το Αφγανιστάν νομίζει πως τον κοροϊδεύω. Την πρώτη νύχτα στο δρόμο δεν θα την ξεχάσει. Τα λίγα χρήματα τα κράτησε για σινεμά, να ξεχαστεί, να περάσει η ώρα, και μετά στο παγκάκι. Δύο μήνες κράτησε η ιστορία. Τώρα μένει σ' όποιον τον φιλοξενεί. Τρέφεται πότε από τα συσσίτια και πότε από τα ψιλά που θα του δώσει κάποιος για να του κάνει το θέλημα...

Οδός Πειραιώς, αριθμός 43. Μια ύπαρξη, μου θυμίζει γυναίκα. Δίπλα της ο σωρός από τις κουβέρτες μαρτυρά πως τα βράδια η παρέα είναι μεγάλη.

Ετοιμάζεται να «χτυπήσει» ένεση, κι αν είναι τυχερή, μπορεί και να... πεθάνει.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Ελλάδα
Σχετικά θέματα: Φτώχεια
«Πρέπει να ντρέπονται αυτοί που μας εξαθλίωσαν»
Στη γωνιά του κόσμου
Το έσχατο έλεος!
«Πες μου, τι λάθος έκανα;»
Άλλα θέματα στην κατηγορία Ελλάδα της έντυπης έκδοσης
Πυρκαγιές
Πόρισμα-βόμβα για τις καταπατήσεις στην Ηλεία
Το όργιο της παρανομίας
«Καμπάνες» σε αιρετούς τοπικούς παράγοντες
ΔΕΗ
Επανασύνδεση με τη ζωή και την αξιοπρέπεια
Διαχείριση απορριμμάτων
Στα σκουπίδια και ο νόμος
Δικαστικό ρεπορτάζ
Γενναιόδωρος με το αζημίωτο
Εκπαίδευση
Βάλλονται και εκ των έσω οι συγχωνεύσεις ΑΕΙ - ΤΕΙ
Δημόσιος Τομέας
Ο δεκάλογος του «μόνιμου»
ΑΔΕΔΥ
«Λάφυρο και εργαλείο για κάθε εξουσία»
«Διαχρονικά υπεύθυνες οι κυβερνήσεις, όχι οι υπάλληλοι»
Φτώχεια
«Πρέπει να ντρέπονται αυτοί που μας εξαθλίωσαν»
Οι Αθέατοι
Στη γωνιά του κόσμου
Το έσχατο έλεος!
«Πες μου, τι λάθος έκανα;»
Άλλες ειδήσεις
Οκτώ οι παίκτες
Παρατηρητήριο τιμών... μειωμένης επαγρύπνησης