Έντυπη Έκδοση

Σκη σκηνή μέχρι τα βαθιά γεράματα

Πλιάτσικας και Πορτοκάλογλου είχαν συζητήσει και στο παρελθόν το ενδεχόμενο να συνεργαστούν, αλλά δεν προέκυψε, μέχρι που μία αυγουστιάτικη βραδιά στο Πήλιο άφησαν τις κουβέντες και μαζί με τις κιθάρες τους και... τεκίλες ξεκίνησαν μουσικές πάσες. Μπήκαν κι οι δυο στη μουσική πιτσιρικάδες, με την προσδοκία να ζήσουν απ' αυτό που αγαπούν. Οπως αποδείχτηκε, τα κατάφεραν και με το παραπάνω.

Η εποχή των Πυξ Λάξ και των Φατμέ έχει περάσει ανεπιστρεπτί, αλλά και οι δυο δεν έπαψαν να γράφουν τραγούδια που γίνονται σουξέ, να ψάχνονται, να εκτίθενται, να στηρίζουν νεότερους δημιουργούς. Και να τοι φέτος για πρώτη φορά μαζί, να διασχίζουν την Ελλάδα απ' άκρη σ' άκρη και να συνομιλούν με τις κιθάρες τους επί σκηνής, όπως έκαναν -επίσης για πρώτη φορά!- το περασμένο καλοκαίρι στο Πήλιο, στο «ησυχαστήριό» τους, όπου εδώ και δεκατρία χρόνια κάνουν σε γειτονικά σπίτια διακοπές σε γειτονικά σπίτια.

Ο Φίλιππος Πλιάτσικας και ο Νίκος Πορτοκάλογλου είχαν συζητήσει και στο παρελθόν το ενδεχόμενο να συνεργαστούν, αλλά τελικά δεν προέκυψε. Ακόμα και για το φετινό χειμώνα άλλα ήταν τα σχέδιά τους. Είχε ο καθένας τις καβάτζες του. Μέχρι που μια αυγουστιάτικη βραδιά άφησαν τις κουβέντες και μαζί με τις... τεκίλες άρχισαν ν' ανταλλάσσουν μουσικές πάσες, μέχρι που τους βρήκε το ξημέρωμα. «Πού να πάμε;» ρωτούσε ο ένας, «Ισως να μείνουμε εδώ», απαντούσε ο άλλος, «Ισως μια μέρα να πάμε πιο πέρα απ' το τέλος, ίσως ν' αλλάξουμε»... Τώρα, ετοιμάζονται ν' ανηφορίσουν στη Θεσσαλονίκη -για τέσσερα συνεχόμενα Σάββατα θα εμφανίζονται στο Love Cacual Living- αποφασισμένοι να μεταφέρουν κι εκεί σε πείσμα της γενικότερης κατήφειας ένα μήνυμα αισιοδοξίας.

Στο πρόγραμμα που παρουσιάζουν, τα κομμάτια από τους τελευταίους τους δίσκους -«Προσοχή στο κενό» και «Ισως», αντίστοιχα- είναι μετρημένα στα δάχτυλα. Είναι ένα πρόγραμμα βασισμένο σε διαχρονικές τους επιτυχίες τις οποίες ερμηνεύουν περιστοιχισμένοι από τους Μιχάλη Καλκάνη, Αλέξη Αποστολάκη, Μιχάλη Βρέττα και Γιώργο Θεοδωρόπουλο.

Παρ' όλο που τα c.d τους δεν έτυχαν ιδιαίτερης προβολής από τα ΜΜΕ, αποφάσισαν να μη στηρίξουν πάνω τους τις ζωντανές τους εμφανίσεις. «Μια και δεν είχαμε ξανατραγουδήσει μαζί, είπαμε να δώσουμε ό,τι καλύτερο διαθέταμε». Από τον Νοέμβριο έχουν πραγματοποιήσει πάνω από είκοσι πέντε συναυλίες. Κι ο κόσμος, λένε, «μολονότι πιο φορτισμένος απ' ό,τι παλιότερα, φαίνεται έτοιμος να πιάσει το έναυσμα για να ξαναδεί τη ζωή πιο θετικά».

Τους συναντώ στο «Μέλυδρο», το στούντιο του Πλιάτσικα στη Μεταμόρφωση, στον πρώτο όροφο μιας πολυκατοικίας με τεράστιες τζαμαρίες, απ' όπου μπορεί κανείς ν' αντιλαμβάνεται κάθε τερτίπι του καιρού. «Μια μικρή πολυτέλεια», αναγνωρίζει ο ίδιος, «σε σχέση με τα χαμηλοτάβανα, σκοτεινά υπόγεια όπου γίνονται συνήθως οι ηχογραφήσεις. Αλλοι επενδύουν σε αυτοκίνητα, εμείς επενδύουμε εδώ, στην ανεξαρτησία μας...».

Η κρίση, προφανώς, δεν τους έχει αφήσει αλώβητους. «Και τα δικά μας έσοδα έχουν μειωθεί στο μισό» λέει ο Πορτοκάλογλου: «Από τις τρεις μέρες τη βδομάδα, παίζουμε πια μόνο τη μία, ενώ και οι τιμές των εισιτηρίων έχουν κατεβεί από τα είκοσι στα δέκα ευρώ. Ομως η κρίση μπορεί να κρατήσει χρόνια... Θα σταματήσουμε να ζούμε στο μεταξύ;».

Αισιόδοξοι λοιπόν με το στανιό; Οχι ακριβώς. «Το περασμένο καλοκαίρι», συνεχίζει, «είδα επιτέλους Ελληνες να μαζεύουν ελιές, όπως είδα και παραγωγούς που, ενώ μέχρι πρότινος πωλούσαν χύμα λάδι στην Ιταλία, αναγκάστηκαν να φτιάξουν συσκευαστήρια από την Κρήτη ώς τη Μυτιλήνη και να τρέχουν σ' εκθέσεις στο εξωτερικό. Μέσα σε μία διετία, κατάφεραν να έχουν χειροπιαστά αποτελέσματα. Δεν άκουσα όμως να γίνεται λόγος σε κανένα δελτίο ειδήσεων γι' αυτό».

Η αντίδραση της κοινωνίας, στα δικά του μάτια, δεν διαφέρει και πολύ από την αντίδραση του καρκινοπαθούς που «ενώ κάπνιζε πέντε πακέτα τσιγάρα την ημέρα, με το που ακούει τη διάγνωση, βρίζει το γιατρό! Κι όμως, έχω γνωρίσει αρκετούς που μετά το έμφραγμα άρχισαν να ζουν. Επρεπε ν' αρρωστήσουν για ν' αρχίσουν να προσέχουν το σώμα τους, να σέβονται το χρόνο τους, ν' αλλάζουν προτεραιότητες», λέει ο Πορτοκάλογλου, ανακουφισμένος που σήμερα διακρίνει ώς και στους... ταξιτζήδες μια διάθεση γι' αυτοκριτική.

Σύμφωνα με τον Πλιάτσικα, η έκρηξη του Ελληνα γίνεται χωρίς κραυγές, στα βουβά. «Την ώρα που βομβαρδίζεται από τα κανάλια με νουθεσίες για να μην επιβαρύνει την ατμόσφαιρα μ' αιθαλομίχλη, συνεχίζει να ρίχνει στη φωτιά ό,τι βρίσκει για να ζεσταθεί. Τι θα κάνει, αφού δεν μπορεί ν' αγοράσει πετρέλαιο; Το ένστικτο της επιβίωσης είναι πιο ισχυρό. Και οι εξουσιαστές, θέλουν-δεν θέλουν, έρχονται προ των ευθυνών τους». Τα σκάνδαλα που βγαίνουν στην επιφάνεια δεν τον ξαφνιάζουν καθόλου: «Ως και λάιτ τα βρίσκω. Μπορεί να συνέβαιναν πολύ χειρότερα απ' όσα μαθαίνουμε τον τελευταίο καιρό». Τόσο ο ίδιος όσο κι ο Πορτοκάλογλου, πάντως, δεν έχουν ν' απολογηθούν για τίποτε. «Δεν ήμασταν απλώς προσεχτικοί», λέει, «ήμασταν από εκείνους που πληρώνανε τους φόρους τους έως κεραίας».

Φέρνω στο νου μου τον Πορτοκάλογλου που είχα συναντήσει πριν από μια εικοσαετία, όταν προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια του μετά τη διάλυση των Φατμέ. Ούτε ο ίδιος δεν μπορούσε να φανταστεί τι απήχηση θα 'χαν τα τραγούδια στα οποία είχε διοχετεύσει όλο το προσωπικό του ζόρι, τι καρπούς θα έδινε η απόφασή του να κάψει τα καράβια του και να μείνει εδώ μέχρι να βρει νερό. Ο Πλιάτσικας, απ' τη μεριά του, δεν βρέθηκε σε αντίστοιχο δίλημμα. «Η διάλυση της μπάντας λειτούργησε πάνω μου απελευθερωτικά», ομολογεί. «Είχα εξ αρχής χαμηλότερες προσδοκίες, θεωρούσα δεδομένο πως κανείς από τους τρεις μας δεν θα γνώριζε μόνος του την τεράστια λαϊκή αποδοχή που είχαν οι Πυξ Λαξ. Στάθηκα όμως τυχερός». Μέχρι πότε νομίζουν ότι θα τα δίνουν όλα πάνω στη σκηνή; «Ως τα βαθιά μας γεράματα» λένε σχεδόν μ' ένα στόμα. «Γυμναζόμαστε κι έχουμε κόψει τα ναρκωτικά!».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Σχετικά θέματα: Μουσική
Μεταξύ μπαλάντας και μπλουζ πανκ
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
ΕΡΤ
Η Ελληνίδα Αννα Φρανκ
Θέατρο
Μάτεσις επί προσωπικού
«Εκάβη» από την Αλβανία
Κινηματογράφος
Και 3ο μέρος του Hobbit
Νουάρ από τον Λεχέιν
Φεστιβάλ
Ρόδινες κωμωδίες
Βιβλίο
Οταν ο Μίκι ερωτοτροπούσε με τη Μίνι
Το μακρύ χέρι της εξουσίας
Οι κλέφτες των παραμυθιών
Αρχιτεκτονική
Τετραγώνισες τον ταφικό κύκλο
Μουσική
Μεταξύ μπαλάντας και μπλουζ πανκ
Σκη σκηνή μέχρι τα βαθιά γεράματα
Άλλες ειδήσεις
Το μουσικό κουτί του Γιάννη Κότσιρα
Συμφωνικός Θεοδωράκης
Οι Twilight Sad σε μίνι τουρνέ
Τζαζ και μπλουζ με την Janice
Φινάλε στη Θεσσαλονίκη
Το κορίτσι με τις κοτσίδες
Η Κοκκίνου επιστρέφει
Το κοινό ανακρίνει
Τελευταίος εσπερινός
Κάφκα στο Μεταξουργείο
Στον καιρό της πανούκλας
Ενα σπίτι για τη γενιά του '30
Παιχνίδι με το φως και το χώρο
Εκθεση-σχόλιο της εποχής μας
Κάποτε ήταν παιχνίδια...