Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Μισές κουβέντες

  • Συνηθίσαμε;

    Η γιαγιά συχνά έλεγε πως ο άνθρωπος τα συνηθίζει όλα. Το έγραψε και ο Σεφέρης στην «Αφήγηση». Είτε το ακούς ως σταγόνα λαϊκής σοφίας είτε ως στίχο στο ποιητικό σώμα ενός νομπελίστα, μόνο ένας τρόπος υπάρχει να το φορέσεις κατάσαρκα. Να το βιώσεις και να εκπλαγείς.

    Εκείνο που σε αιφνιδιάζει περισσότερο είναι η ταχύτητα της προσαρμογής. Δεν βρίσκω τίποτα που να άντεξε τελικά, ούτε στην πεισμωμένη άρνηση «αυτό, δεν πρόκειται να περάσει ποτέ!», ούτε στην πιο «γενναιόδωρη» πρόβλεψη «αυτό, θα κάνουμε χρόνια να το συνηθίσουμε».

    Και δεν είναι πως έχουμε μονοκόμματη σκέψη, πως βλέποντας το εκκρεμές να ταλαντώνεται δεξιά, δεν πάει το μυαλό μας πως σε λίγη ώρα θα επιστρέψει και θα φύγει αριστερά. Οι περισσότεροι το ξέρουμε. Ομως σαν να έχουμε τη σιγουριά πως κάποια θεϊκή δύναμη, κάποιο συμπαγές «αποκλείεται» μας χρωστάνε τη ζωή μας και θα την προστατέψουν από τις ανατροπές. Εκεί, θυμίζουμε νεκρούς που πέθαναν με τα μάτια γουρλωμένα και το στόμα ανοιχτό...

    Ακριβώς όπως το ψύχραιμο ζύγισμα του φόβου είναι ο υπολογισμός της απόστασης που σε χωρίζει από ό,τι φοβάσαι -και θεριεύει όσο εκείνη μικραίνει- παρά με το ίδιο το γεγονός όταν συμβεί, έτσι και οι βίαιες αλλαγές μεγεθύνονται όταν έχουν ακόμη τη μορφή της απειλής.

    Οταν συμβούν, από εκεί αρχίζει η διαχείριση. Το μόνο που έχει νόημα να συζητάμε. Εκεί τελειώνει ο φυσικός κόσμος και αρχίζει η ανθρώπινη Ιστορία. Εννοώ πως ακόμη και με κατεστραμμένη ζωή, με σακατεμένη αξιοπρέπεια, με το φασισμό σε δημοσκοπικό ρετιρέ και με λυγισμένα γόνατα από την εφόρμηση της φτώχειας, ο ήλιος συνεχίζει να βγαίνει, τα πουλάκια να τιτιβίζουν και η βροχούλα να μας δροσίζει.

    Αφήνεις την ομορφιά και τους φυσικούς νόμους να κάνουν τη δουλειά τους, όπως την έκαναν αιώνες και θα την κάνουν άλλους τόσους έπειτα από σένα, σηκώνεις τα μανίκια και ασχολήσαι με το δικό σου χνάρι, το δικό σου αποτύπωμα, εν γνώσει σου πως κάποια αυγούλα θα φυσήξει ωραία ο Μπάτης πάνω στην άμμο την ξανθή και θα σβηστεί η γραφή σου. Δέχεσαι την αλλαγή -και τρομάζεις με το πόσο εύκολος μεζές ήσουν- αλλά δεν την αποδέχεσαι ως μόνιμη και ως νομοτέλεια. Καμία «νομοτέλεια» δεν έχει τη νομιμοποίηση να κάνει τη ζωή μου χειρότερη. Κανένα εργαστηριακό «εύρηκα!» δεν μπορεί να μου επιβάλλει να βλέπω μόνο στο ύψος των ματιών μου.

    Εχει έναν Ιανουάριο έξω που κλέβει καρδιές. Στην ίδια πόλη που μαχαιρώνονται μετανάστες, στην ίδια χώρα που αθωώνονται σαδιστές αστυνομικοί, μου αναλογεί ένα κομμάτι πράσινο που πρέπει να το ποτίζω.

    Θα το ποτίζω ακόμη και πατώντας σε αίματα. Αναπηρία ο θυμός, αρρώστια η συνήθεια αλλά και τέτοια αναστάτωση η ομορφιά! Ακόμα.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
ΕΡΤ
Η Ελληνίδα Αννα Φρανκ
Θέατρο
Μάτεσις επί προσωπικού
«Εκάβη» από την Αλβανία
Κινηματογράφος
Και 3ο μέρος του Hobbit
Νουάρ από τον Λεχέιν
Φεστιβάλ
Ρόδινες κωμωδίες
Βιβλίο
Οταν ο Μίκι ερωτοτροπούσε με τη Μίνι
Το μακρύ χέρι της εξουσίας
Οι κλέφτες των παραμυθιών
Αρχιτεκτονική
Τετραγώνισες τον ταφικό κύκλο
Μουσική
Μεταξύ μπαλάντας και μπλουζ πανκ
Σκη σκηνή μέχρι τα βαθιά γεράματα
Άλλες ειδήσεις
Το μουσικό κουτί του Γιάννη Κότσιρα
Συμφωνικός Θεοδωράκης
Οι Twilight Sad σε μίνι τουρνέ
Τζαζ και μπλουζ με την Janice
Φινάλε στη Θεσσαλονίκη
Το κορίτσι με τις κοτσίδες
Η Κοκκίνου επιστρέφει
Το κοινό ανακρίνει
Τελευταίος εσπερινός
Κάφκα στο Μεταξουργείο
Στον καιρό της πανούκλας
Ενα σπίτι για τη γενιά του '30
Παιχνίδι με το φως και το χώρο
Εκθεση-σχόλιο της εποχής μας
Κάποτε ήταν παιχνίδια...