Έντυπη Έκδοση

Τέχνες & Πολιτισμός

Σημείο συνάντησης

  • Για να μην... ξεχνιόμαστε

    Η Δημοσιογραφία είναι η μητριά της λογοτεχνίας και η μητέρα της είδησης. Γι' αυτό οι συγγραφείς αντιμετωπίζουν το δεύτερο γάμο τού πατέρα με δέος. Και με σεβασμό τη φυσική μητέρα.

    Ο πατέρας-Λόγος συνδέει τη λογοτεχνία με την είδηση. Και την είδηση με τη λογοτεχνία. Μητριά σημαίνει πολυγαμία, πολυθεϊσμός, εθνικός, προχριστιανικός. Μητέρα σημαίνει μονογαμία, μονοθεϊσμός, αντεθνικός, χριστιανικός.

    Ο Κώστας Βουκελάτος, ο εκδότης τού βιβλιογραφικού περιοδικού «Ιχνευτής», υπήρξε μάρτυρας κι όταν ανελήφθη εις τους ουρανούς είχε γίνει άγιος, πριν από την έλευση του χριστιανισμού. Και αποδιοπομπαίος τράγος, σε μία πόλη όπου κυβερνούσαν οι αυτοανακηρυχθέντες διάδοχοι του Μεγάλου Αλεξάδρου. Αυτοί οι άκαπνοι, οι αλώβητοι, οι καθωσπρέπει...

    Δεν ενεδύθη ποτέ τα ζογκλερικά τού Σίμωνος τού Μάγου, γι' αυτό ποτέ δεν αυτο-αποκεφαλίστηκε ούτε μπόρεσαν να τον αποκεφαλίσουν. Είχε πάντα το κεφάλι στη θέση του, γι' αυτό τον έστειλε στο δικαστήριο το επί Χρήστου Λάζου Εθνικό Κέντρο Βιβλίου.

    Ο ξένος Τύπος το «έπιασε» το θέμα και η Ελλάδα βρέθηκε -ως είθισται αρνητικά- στις σελίδες του. Ακριβώς πριν από δέκα χρόνια (2002) ο Κώστας Βουκελάτος «σύρθηκε» στα δικαστήρια επί συκοφαντική δυσφημήσει. Η μήνυση συνοδευόταν από το ποσόν των 415. 000 ευρώ!

    Ο ελευθερόφρων και αντισυμβατικός εκδότης είχε πράξει το αυτονόητο. Θυμάμαι ότι είχαμε συντονιστεί μαζί του κι εμείς από τις πολιτιστικές σελίδες τής «Ελευθεροτυπίας», και δεν ήταν η πρώτη ούτε η τελευταία φορά: είχε(αμε) ασκήσει κριτική στα πεπραγμένα του ΕΚΕΒΙ και αυτό ενοχλούσε την ηγεσία του.

    Ο στοχοποιημένος εκδότης, ο οποίος εξέπνευσε τα χαράματα της Πρωτοχρονιάς τού 2010, υποστήριζε ότι τα ερευνητικά ευρήματα για την αγορά του βιβλίου τού μόνον κατ' όνομα Εθνικού Κέντρου Βιβλίου είναι εσφαλμένα και διογκωμένα. Τι σήμαινε αυτή η καταγγελία εν τη πράξει;

    Οτι η ε.κε.βι.κή έρευνα εμφάνιζε «πλούσιους» τους εκδότες και «φτωχούς» τους τζογαδόρους. Επιστημονικά ομιλώντας, ότι ο κύκλος εργασιών τής αγοράς του βιβλίου είναι μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο τών τυχερών παιχνιδιών και του τζόγου. Και δεν χρειάζεται επ' αυτού να ρωτήσει κανείς τον Αχιλλέα Μπέο...

    Ετσι το ΕΚΕΒΙ έστελνε στο στόμα τής Λεβιάθαν- εφορίας τους μικρούς «πατριωτικούς» εκδοτικούς οίκους, αφού άλλαζε η φορολογική κλίμακα επί «δικαίους» και «αδίκους».

    Στην κηδεία του, μόνον η οικογένειά του, η αδικοχαμένη δημοσιογράφος Μαίρη Παπαγιαννίδου, ο Γιώργος Χατζόπουλος των εκδόσεων «Κάλβος» και ο συγγραφέας Αλέξανδρος Ασωνίτης. Δεν σε ξεχνάμε, για να μην ξεχνιόμαστε...

  • Διαδοχολογία και ερωτήματα

    ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΣΙΩΛΗΣ. Μετά το χαμό, τα γυαλιά και τα θρύψαλα στο «Θέατρο Τέχνης» για το επεισοδιακό «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ», «ξαναχτύπησε».

    Βρίσκεται πάλι ανάμεσά μας με τη (νέα) τραγωδία (του) της μαθηματικής επιστήμης «Πόρτα ή ο Χορός των Φασολιών». Ενα απίθανο, σουρεαλιστικό κείμενο, τυπικός Τσιώλης, το οποίο παίζεται αθόρυβα στη μουσική σκηνή «Αυλαία» (από την ομάδα «Τσούκου»), ενώ θα έπρεπε να γίνεται χαλασμός.

    Να μην αποκαλύψω τα κρυφά ατού του, μόνο ότι εκτυλίσσεται έξω απ' την πόρτα ενός σκυλάδικου, στο οποίο τραγουδούν ο Ζαφείρης Μελάς και η Κατερίνα Στανίση. Δεν υπάρχει πιο sui generis γραφιάς θεατρικών κειμένων στην ελληνική επικράτεια από τον κύριο Τσιώλη- ήδη ετοιμάζει τη θεατρική του «Πολεοδομική Παράβαση».

    Κι ενώ μαίνεται η διαδοχολογία για το Εθνικό Θέατρο, μια και η θητεία του Γιάννη Χουβαρδά λήγει το Μάιο, έφτασε στα δημοσιογραφικά γραφεία ανωνύμως (υπογράφεται από Φίλους του Θεάτρου) επιστολή με τίτλο «Εύλογα ερωτήματα». Μιλά για ένα σοβαρό άνθρωπο (τον Χουβαρδά) που όμως λειτούργησε με «προσωπικά οφέλη» και με τους ίδιους «φίλους ηθοποιούς». Παρ' όλα αυτά, «τρέμει το φυλλοκάρδι ανθρώπων της τέχνης και στη διαφαινόμενη πρόταση Τζαβάρα ότι θα έλθει νύχτα και οπισθοδρόμηση στο Εθνικό». Γνωρίζουν οι άγνωστοι «Φίλοι» κάτι που αγνοούμε;

    Το μόνο γνωστό είναι οι πιέσεις σε παρατάξεις για τη διαδοχή, που αποδεικνύει ότι το μέτρο έχει χαθεί ολότελα στη δυστυχισμένη τούτη χώρα. Με τι προσόντα, με τι φόντα, διεκδικείς, άνθρωπε (για την ακρίβεια ηθοποιέ- βουλευτή) την καλλιτεχνική διεύθυνση της πρώτης Κρατικής Σκηνής της χώρας; Κινδυνεύουμε να επιστρέψουμε σε decadent εποχές, που καλλιτεχνικοί διευθυντές θεσμών γίνονταν τριτοκλασάτοι διευθυντές Δημοτικών Θεάτρων. Θα φτάσουμε να λέμε «Χουβαρδάς και πάλι Χουβαρδάς!»

    Επειδή η ζωή εκτός από τεράστιο τρελοκομείο είναι και μια τεράστια σκηνή του παραλόγου μέσα στην οποία, σε ό,τι αφορά το «φιλέτο» του αθηναϊκού κέντρου, συνυπάρχουν νεκροζώντανα κουφάρια εθισμένων, αστέγων και ατελείωτο σκουπιδαριό, αναρωτιέμαι τι έπαθε ο κύριος Καμίνης; Ισως ο πλέον αποτυχημένος δήμαρχος Αθηνών. Και να σκεφθεί κανείς ότι κάποτε υπήρξε Συνήγορος του Πολίτη. Και θεωρεί το μείζον πρόβλημα του εξαθλιωμένου δήμου του τις καταλήψεις. Θλιβερό. Και, δυστυχώς, οι δημόσιοι προπηλακισμοί τον κάνουν ήρωα.

  • Το αριστούργημα

    ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ έχουμε την κακή συνήθεια να χαρακτηρίζουμε ό,τι μας αρέσει ως αριστούργημα και εκείνον που υπογράφει ως μεγάλο καλλιτέχνη. Συμβαίνει σε όλες τις εκφράσεις της τέχνης, ενίοτε και στις παράλληλες εκφράσεις του δημιουργού που, στο είδος του, έχει καταγραφεί ως κορυφαίος.

    Παράδειγμα ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, ο οποίος υπήρξε και είναι από τους κορυφαίους της ποίησης και που στον τόπο μας χαρακτηρίστηκε κορυφαία και η ζωγραφική του στις πέτρες, ενασχόληση που προφανώς τον χαλάρωνε, όπως συνέβαινε και με την περίπτωση του ποιητή Γιάννη Ρίτσου που ζωγράφιζε.

    Στη χορεία των εικαστικών, πάλι, άπαξ και μπήκε ένας καλλιτέχνης στους κορυφαίους, όλη του η παραγωγή διαθέτει αριστουργήματα και μόνο. Λες και δεν έχει αδύναμες περιόδους, λες και δεν έχει ανώριμα έργα, λες και ποτέ δεν έκανε κάτι που να ήταν η προετοιμασία για το επερχόμενο κορυφαίο έργο του.

    Αλλά ποιους καλλιτέχνες αγαπά το κοινό; Μάλλον εκείνους που διαθέτουν ένα είδος ομορφιάς που εκφράζει το περιεχόμενο του κόσμου, συνδέεται με την αντίληψη της φύσης και του ανθρώπου, θα πείτε και καλά θα κάνετε. Στο μεταξύ, η ιστορία της τέχνης γράφει και καταγράφει καλλιτέχνες που ο ίδιος ο χρόνος στη συνέχεια καταργεί. Και δεν μιλάμε, βέβαια, για τους κορυφαίους και για τα αριστουργήματα , αλλά για καλλιτέχνες που αγοράστηκαν, τιμήθηκαν και μετά ξεχάστηκαν.

    Στο πλαίσιο ενός κοινωνικού status, άλλοτε της αυλής, των μεγάρων και των παλατιών στον 20ό αιώνα των εύπορων καλλιεργημένων και στο τέλος του ίδιου αιώνα των επενδυτών, ονομάστηκαν και ονομάστηκαν αριστουργήματα έργα που έπειτα από λίγο έχασαν την αίγλη τους. Και δεν είναι μόνο το χρηματηστήριο της τέχνης που κάποτε -πριν από λίγα μόνο χρόνια- ήταν ισχυρό, είναι και η ίδια η ταχύτητα που αλλάζει το γούστο των ανθρώπων.

    Καθόλου τυχαίο, ότι στα χρόνια που παρακολουθούσα ανελλιπώς τις διεθνείς εκθέσεις, έπειτα από κάθε Documenta στο Kassel ένιωθα αβάσταχτη την επιθυμία να βρεθώ στο Αμστερνταμ για τον Ρέμπραντ και τον Βερμέερ. Και ας είχα γράψει σ' αυτή εδώ την εφημερίδα τα μύρια όσα για τη συγκίνηση της επαφής με τα έργα του χρόνου μας. Τι σημαίνει αυτό; Οτι το αριστούργημα υπάρχει στο μουσείο. Οτι δεν έχει ανάγκη το σύγχρονο έργο τέχνης την αίγλη της μοναδικότητας για να υπάρξει. Το μεγάλο του προνόμιο, αντίθετα, είναι ο ηρωισμός να βρίσκεται στον κόσμο εκφράζοντας τον κόσμο, με τη γνώση ότι είναι εφήμερο.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
ΕΡΤ
Η Ελληνίδα Αννα Φρανκ
Θέατρο
Μάτεσις επί προσωπικού
«Εκάβη» από την Αλβανία
Κινηματογράφος
Και 3ο μέρος του Hobbit
Νουάρ από τον Λεχέιν
Φεστιβάλ
Ρόδινες κωμωδίες
Βιβλίο
Οταν ο Μίκι ερωτοτροπούσε με τη Μίνι
Το μακρύ χέρι της εξουσίας
Οι κλέφτες των παραμυθιών
Αρχιτεκτονική
Τετραγώνισες τον ταφικό κύκλο
Μουσική
Μεταξύ μπαλάντας και μπλουζ πανκ
Σκη σκηνή μέχρι τα βαθιά γεράματα
Άλλες ειδήσεις
Το μουσικό κουτί του Γιάννη Κότσιρα
Συμφωνικός Θεοδωράκης
Οι Twilight Sad σε μίνι τουρνέ
Τζαζ και μπλουζ με την Janice
Φινάλε στη Θεσσαλονίκη
Το κορίτσι με τις κοτσίδες
Η Κοκκίνου επιστρέφει
Το κοινό ανακρίνει
Τελευταίος εσπερινός
Κάφκα στο Μεταξουργείο
Στον καιρό της πανούκλας
Ενα σπίτι για τη γενιά του '30
Παιχνίδι με το φως και το χώρο
Εκθεση-σχόλιο της εποχής μας
Κάποτε ήταν παιχνίδια...