Έντυπη Έκδοση

«Μέσα» στην πρόβα

Τόσα χρόνια έφτιαχνε παραστάσεις και άφηνε το κοινό να τρυπώνει για λίγο στον κόσμο του. Ηρθε η στιγμή για τον Δημήτρη Παπαϊωάννου να κοιτάξει κι ο ίδιος από την κλειδαρότρυπα τη δική μας ζωή. Μια παλιά σκέψη του χορογράφου γίνεται παράσταση.

Κι ένα σπίτι που φτιάχτηκε στη σκηνή του «Παλλάς» μετατρέπει τον ιδιωτικό χώρο σε δημόσιο.

«ΜΕΣΑ» είναι ο τίτλος της νέας του δουλειάς, η οποία ξεκινά στις 13 Απριλίου. Θα διαρκεί έξι ώρες αλλά δεν έχει αρχή, μέση ή τέλος. Μπορεί κανείς να δει όσο θέλει, να καθίσει όπου θέλει, να βγει από την αίθουσα και να επιστρέψει όσες φορές θέλει. Το «ΜΕΣΑ», στο οποίο συμμετέχουν 30 ηθοποιοί-χορευτές, θα ξεκινά στις 5.30 και θα τελειώνει στις 11.30.

Την ίδια περίπου ώρα μπήκαμε κι εμείς στο χώρο που κάνουν πρόβες για να διαπιστώσουμε πόση παράσταση θα αντέξουμε να δούμε, πόσες φορές θα μπούμε και θα βγούμε και αν τελικά κατέφερε ο Παπαϊωάννου να παντρέψει γι' άλλη μία φορά την πρωτοτυπία με τις ανησυχίες του. Η πρώτη εικόνα που σε ξαφνιάζει είναι των χορευτών που δεν κάνουν «ζέσταμα», αλλά κρατούν ατελείωτες σημειώσεις, γράφουν, σβήνουν και διαβάζουν. Οχι, δεν έχουν λόγια να μάθουν. Στην παράσταση δεν ακούγεται κιχ. Απλώς προσπαθούν να «αποστηθίσουν» τις στιγμές που μπαινοβγαίνουν στη σκηνή.

Δεκάδες φορές θα επαναλάβουν τις ίδιες κινήσεις: βάζουν το κλειδί στην πόρτα, αφήνουν στην άκρη την τσάντα, ανάβουν το φως και το θερμοσίφωνα, βγάζουν τα παππούτσια, κάνουν ντους, τρώνε κάτι στα γρήγορα, βγαίνουν λίγο στο μπαλκόνι, ξαπλώνουν γυμνοί σε ένα κρεβάτι. Το λευκό χρώμα που επικρατεί, η επανάληψη των κινήσεων, η νωχελική ατμόσφαιρα και τα ηχητικά τοπία που έφτιαξε ο Κ. Βήτα αναδεικνύουν πρωταγωνίστρια της παράστασης τη μοναξιά. Αυτό το σπίτι μοιάζει να το έχει σκεπάσει ένα σύννεφο ρουτίνας. Συναισθήματα, άγγιγμα, χρώμα ή κάτι που να δηλώνει ευχαρίστηση δεν υπάρχουν. Η επαφή με τον έξω κόσμο έρχεται από τη θέα στο μπαλκόνι αλλά και την μπαλκονόπορτα που, όταν ανοίγει, επιτρέπει να μπαίνουν στο σπίτι οι σειρήνες των περιπολικών, τα γαβγίσματα, μια καμπάνα που χτυπά, ένα επίμονο κορνάρισμα.

Η εικαστική διάσταση στο «ΜΕΣΑ» είναι εντυπωσιακή, όπως και στις άλλες δουλειές του Παπαϊωάννου. Μόνο που αυτή τη φορά δεν συνεργάστηκε με εικαστικούς ή σκηνογράφους, αλλά με δύο νέους βραβευμένους αρχιτέκτονες: τον Δημήτρη Θεοδωρόπουλο και τη Σοφία Ντώνα. «Η ιδέα της δημιουργίας μιας παράστασης στο χώρο ενός διαμερίσματος μοιάζει να γοήτευε τον Δημήτρη (Παπαϊωάννου) εδώ και πολύ καιρό. Ηθελε να κάνει μια παράσταση για τον διπλανό μας άγνωστο που κάνει τα ίδια πράγματα με εμάς και μένει σε ένα σπίτι σχεδόν ίδιο με το δικό μας», λέει ο πρώτος. Ενώ, η Σ. Ντώνα προσθέτει: «Πρώτη φορά συναντηθήκαμε σε ένα εστιατόριο στη Νέα Υόρκη, όπου και μου σχεδίασε ακριβώς πώς φαντάζεται το σκηνικό της παράστασης. Για μας, όπως καταλαβαίνετε, είναι πιο γοητευτικό το θέατρο από το γιαπί. Αυτό που δεν άλλαξε σε σχέση με τη δουλειά μας είναι ο στόχος να κατασκευάσουμε ένα σπίτι όπου ο καθένας απολαμβάνει μικρές στιγμές ξεκούρασης. Καμιά φορά, βλέποντας σελίδες αρχιτεκτονικών περιοδικών, έχεις την εντύπωση ότι τα σπίτια είναι φτιαγμένα για όσους μένουν μέσα όλη τους τη ζωή. Στην πραγματικότητα είναι πολύ λίγα αυτά που καταφέρνουμε να απολαμβάνουμε στο σπίτι μας».

Και γιατί είναι τόσο «στεγνό» το σπίτι της παράστασης; «Δύο τρόποι υπάρχουν για να αναδείξεις το οικείο και καθαρό: ο ένας είναι να γεμίσεις το σκηνικό με αντικείμενα και στοιχεία με τα οποία εύκολα ταυτίζεται κανείς. Ο άλλος είναι να κρατήσεις στη σκηνή μόνο τα βασικά και να δημιουργήσει ο καθένας τη δική του αναφορά», συμφωνούν οι δύο δημιουργοί.

Στην παράσταση έχει προβλεφθεί μια κενή θέση για όποιον θεατή θελήσει να χορέψει στο «ΜΕΣΑ». Βασική προϋπόθεση είναι να έχει ήδη δει την παράσταση και να έχει δηλώσει συμμετοχή σε κάποια από τις ταξιθέτριες. Ο ρόλος διαρκεί περίπου 10 λεπτά. Την ημέρα που θα εμφανιστείτε, θα χρειαστεί να κάνετε μια πρόβα, περίπου μιας ώρας, για να μάθετε τη σειρά των κινήσεων. Οσοι το τολμήσουν, θα πάρουν μία πρόσκληση για όποιον καλέσουν να τους δει -και μάλιστα γυμνούς, αφού ο καλεσμένος χορευτής κάνει ό,τι κι οι υπόλοιποι. Φεύγοντας θα σας δοθεί για ενθύμιο ένα δεκαπεντάλεπτο dvd με τη συμμετοχή σας.

Ακόμα, βέβαια, κι αν δεν το τολμήσετε, η παράσταση θα σας αγγίξει, γιατί σε κάποιον από τους 30 χορευτές θα αναγνωρίσετε κομμάτια του εαυτού σας. Γι' αυτό και το πόσες ώρες θα αντέξει να μείνει κανείς στο «Παλλάς» εξαρτάται κι από το πόση διάθεση γι' αυτογνωσία έχει. Ετσι κι αλλιώς, όταν επιστρέψετε στο σπίτι κι ανάψετε το φως ή το θερμοσίφωνα, θα νιώσετε πως μια άλλη παράσταση ξεκινά: η δική σας. 7

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Χορός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
Μια ταινία χωρίς έξοδα
Η απεργία των γυναικών
Οικογενειακές υποθέσεις
Θέατρο
Οι λογοτέχνες στη σκηνή
«Θερμοκήπιο» γραφειοκρατίας
Η κρίση της αναπαράστασης
Χορός
«Μέσα» στην πρόβα
Εικαστικά
Η Ελλάδα μετά το φολκλόρ
Η δική τους Αφρική
Αρχιτεκτονική
Πάρκα αντί για χώρους στάθμευσης
Μοναχικές απώλειες
Η θανάσιμη μοναξιά του καλλιτέχνη
Μουσική
Οι χαμένοι, διάσημοι δίσκοι του ροκ
Φωνή σε μια ξεχασμένη γλώσσα
Το τραγούδι της ερήμου
Λογοτεχνία
Μυθιστορήματα, προοίμια εξεγέρσεων
Διαβάζοντας ελληνικά στο Παρίσι
Ο Εκο στο μάτι του κυκλώνα
Ενας ποιητής απέναντι στον Στάλιν
Το ανεξάντλητο '21