Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Η άποψή μου

  • Λιβύη και γαλλογερμανικές αντιθέσεις

    Ο πόλεμος στη Λιβύη δεν έχει μόνο να κάνει με παγκόσμια συμφέροντα και τη στήριξη ή μη των εξεγερμένων σε αυτήν.

    Συνδέεται άμεσα με τις εσωτερικές συγκρούσεις στη Δύση συνολικά και στην Ε.Ε. ειδικότερα.

    Η ιστορία της Γερμανίας είναι η ιστορία ενός εθνικού κράτους που εμφανίζεται με καθυστέρηση στη σκηνή της παγκόσμιας πολιτικής και για αυτό δείχνει περισσότερο επιθετική από ό,τι άλλες. Ενώ είναι δυτικό κράτος δεν ένιωθε επί δεκαετίες να ανήκει στη Δύση.

    Η ήττα στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο την έφερε σε μια πορεία προς δυσμάς. Πορεία που έδειχνε να ανακόπτεται μετά την ενοποίησή της, αλλά να μην απαλείφεται χάρη στην ένταξή της στην Ε.Ε. Από την άλλη, η ιστορία της Γαλλίας είναι η ιστορία μιας παλιάς αυτοκρατορικής δύναμης η οποία εξακολουθεί να ελπίζει ότι έχει λόγο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

    Η πρόσφατη κρίση δεν είχε στη φάση της ύφεσης για τη Γαλλία τις αρνητικές συνέπειες που είχε σε άλλες πιο αδύναμες χώρες. Ομως η Γαλλία δεν εξήλθε με την ίδια ορμή από την κρίση όπως η Γερμανία. Βρίσκεται σήμερα με σχετικά περισσότερα οικονομικά προβλήματα από την τελευταία.

    Τους τελευταίους μήνες η γαλλική διπλωματία βρέθηκε σε ένα βαθμό συρόμενη από τη γερμανική. Η προτεραιότητα της οικονομίας έναντι της πολιτικής έδωσε πολλαπλά πλεονεκτήματα στη Γερμανία να υπαγορεύσει πολλές από τις πρόσφατες ευρωπαϊκές αποφάσεις.

    Η Γερμανία άρχισε να συμπεριφέρεται ως αλαζονικός ηγεμόνας της Ευρώπης και της ευρωζώνης. Σε αυτό συνέβαλε και η υποχωρητική συμπεριφορά της διπλωματίας τέτοιων κρατών όπως είναι η Ελλάδα. Ο πόλεμος στη Λιβύη έβαλε φρένο στον γερμανικό ευρωπαϊκό ηγεμονισμό. Εδειξε ότι το Βερολίνο δεν έχει ούτε τις δυνατότητες, αλλά ούτε και την απαραίτητη θέληση να κινηθεί ηγετικά σε ζητήματα σκληρής ισχύος. Οτι η νομισματική και βιομηχανική ισχύς που διαθέτει δεν αρκεί για τον ρόλο που επιθυμεί.

    Η Γερμανία όχι μόνο δεν μπορεί να υπαγορεύσει το τι μέλλει γίγνεσθαι στη Λιβύη, αλλά βρέθηκε απομονωμένη έναντι της υπόλοιπης Δύσης. Μάλιστα η απομόνωση αυτή έγινε μεγαλύτερη, διότι λανθασμένα είχε εκτιμήσει ότι Ρωσία και Κίνα θα έκαναν χρήση βέτο και εκείνη θα μπορούσε να πάρει μια ενδιάμεση θέση αποχής.

    Η μη χρήση βέτο από τις αναδυόμενες δυνάμεις την άφησε έκθεση έναντι της υπόλοιπης Δύσης. Το αποτέλεσμα είναι ότι η Γερμανία δεν μπορεί, πλέον, να συμπεριφέρεται σήμερα με τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα. Οτι ο φόβος της απομόνωσης θα είναι ισχυρότερος τώρα παρά «χθες».

    Κατά συνέπεια, η Ελλάδα οφείλει να αναλύει σοβαρά και να λαμβάνει επαρκώς υπόψη τις αλλαγές που διαδραματίζονται στις σχέσεις εντός της Ε.Ε. ως προς το ευρώ και τον Πόλεμο στη Λιβύη, καθώς, επίσης, ειδικότερα, τις σχέσεις της Γερμανίας με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία.

    Επιπλέον, η ελληνική διπλωματία οφείλει τώρα, αύριο θα είναι αργά, να απαιτήσει τη διασφάλιση της ΑΟΖ της Γαύδου που μέχρι τώρα αμφισβητούσε η Λιβύη με «τουρκικό σκεπτικό». Το παράδοξο της στιγμής είναι ότι, χάρη στις εξελίξεις, διευρύνεται το διαπραγματευτικό πεδίο της ελληνικής διπλωματίας τόσο ως προς την ΑΟΖ όσο και ως προς τα οικονομικά εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

  • Κορύφωση του ενδοτισμού της ελληνικής κυβέρνησης

    Η στάση της κυβέρνησης Παπανδρέου απέναντι στην ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη επιβεβαιώνει ότι ο ενδοτισμός της ξεπερνά κάθε προηγούμενο τουλάχιστον στην μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας.

    Γνήσιος απόγονος του Γέρου των ξένων κατά της Ελλάδας επεμβάσεων, εκείνου δα που κακώς αποκαλείται από ορισμένους «Γέρος της Δημοκρατίας», ενώ στην πραγματικότητα ήταν ο έμπιστος του ιγγλέζικου ιμπεριαλισμού, δηλαδή του Γεωργίου Παπανδρέου, και λιγότερο του πατρός του Ανδρέα ο οποίος στα λόγια τουλάχιστον ηχούσε αντιιμπεριαλιστικά και έχτιζε τριτοκοσμικές συμμαχίες με τους Αραβες, ο Γιώργος ο νεότερος τα δίνει όλα για όλα.

    Επιτετραμμένος των ΗΠΑ στην Ευρώπη, δεν του έφτανε ότι μας έφερε από την πίσω πόρτα το αμερικανοελεγχόμενο ΔΝΤ, δεν του έφτανε ότι έχει καθ' υπαγόρευση των Αμερικανών μετατραπεί στο βασικό σύμμαχο στην περιοχή του πεντηκοστού πρώτου αστερίσκου της αστερόεσσας των ΗΠΑ, δηλαδή του Ισραήλ, αλλά ξεπερνώντας τον ενδοτισμό κι αυτού ακόμη του Σημίτη -που ευχαριστούσε τις ΗΠΑ διότι συνέβαλαν αποφασιστικά έτσι ώστε τα Ιμια να περάσουν σε ένα καθεστώς αμφισβητούμενης ζώνης- σπεύδει να συμμετέχει ψυχή τε και σώματι στη νέα κατά της Λιβύης ιμπεριαλιστική επίθεση.

    Σε αυτήν την εκστρατεία η κυβέρνηση πέρα από τις εν Ελλάδι βάσεις για τη χρήση των οποίων ούτε καν ερωτάται αλλά απλώς ενημερώνεται, πέρα από τις προσφορές σε ανθρώπους, αεροπλάνα και πλοία που δεσμεύτηκε να προσφέρει, αν αυτό αποφασιστεί από το ΝΑΤΟ, πρωτοστάτησε στην κατ' απαίτηση των ΗΠΑ μεταφορά του βασικού οικονομικού βάρους της όλης επιχείρησης από τις ΗΠΑ, που φαίνεται να μην αντέχουν να σηκώσουν το κύριο βάρος άλλης μιας επέμβασης, στην Ευρώπη. Και όλα αυτά όταν:

    - Πέρα από τους Ρώσους και τους Κινέζους, η Τουρκία σε μία ακόμη επίδειξη σωφροσύνης και μια στάση σχετικά ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ, αρνείται να συμβάλει στο φόνο και οι βασικοί δανειστές μας Γερμανοί αντιδρούν, ο κάθε ένας για τους δικούς του λόγους, προσφέροντας όμως έτσι τη δυνατότητα στην αστική μας κυβέρνηση να εναρμονιστεί με αυτήν τους τη στάση, δίχως να κινδυνεύει να χαρακτηριστεί αντιιμπεριαλιστική, ή έστω ως η μοναδική που διαφοροποιείται από τον «Δυτικό κόσμο».

    - Ο Σαρκοζί, όπως συνήθως πράττει η Γαλλία σε τέτοιες περιπτώσεις, δηλώνει ξεδιάντροπα ότι η Γαλλία πρωτοστατεί διότι αυτό επιτάσσουν τα συμφέροντα του γαλλικού έθνους, δηλαδή του γαλλικού κεφαλαίου.

    - Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους συμμετέχοντες, όπως π.χ. οι Νορβηγοί, οι Καναδοί, οι Πολωνοί , ή οι Βρετανοί, βρίσκονται σε πολύ μεγαλύτερη απόσταση απ' ό,τι η Κρήτη από τη Λιβύη, και συνεπώς δεν ρισκάρουν τίποτε άλλο παρά μια οικονομική επιβάρυνση - η οποία άλλωστε για εμάς φαίνεται να είναι εκτός σημασίας με δεδομένη την περίοδο των παχιών αγελάδων που διανύουμε.

    Και διερωτάται κανείς πού αποσκοπεί αυτή η συμμετοχή.

    Η κυβέρνηση επικαλείται τρεις κυρίως λόγους:

    * Ο πρώτος είναι η υποχρέωσή της να συμβάλει στην εφαρμογή μιας απόφασης του ΟΗΕ, όταν δε το πράττει για άλλες αποφάσεις οι οποίες μάλιστα αφορούν πιο άμεσα στην Ελλάδα.

    * Ο δεύτερος είναι η προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας και η εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας στην Λιβύη, όταν κάτι ανάλογο δεν γίνεται για παράδειγμα την ίδια περίοδο στο Μπαχρέιν, στη Υεμένη και την Παλαιστίνη και όταν μέχρι προ τινος αν δεν χειροφιλούσε τον Καντάφι όπως το διεθνές ρεντίκολο(i) Μπερλουσκόνι, συναγελαζόταν και έκανε μπίζνες μαζί του.

    * Ο τρίτος είναι η υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων, που σημαίνει των συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου, τα οποία πράγματι επιδιώκει να εξυπηρετήσει η κυβέρνηση.

    * Υπάρχει όμως ακόμη ένας ανομολόγητος λόγος και αυτός δεν είναι άλλος από τον ενδοτισμό, που προκύπτει ως αντίδραση, όχι κυρίως λόγω του ιμπεριαλιστικού, αλλά του εξαρτημένου χαρακτήρα, του ελληνικού καπιταλισμού.

    Στο βαθμό λοιπόν που οι κύριες ιμπεριαλιστικές χώρες επεμβαίνουν για να θέσουν υπό τον έλεγχό τους, δηλαδή στην ουσία για να κατακτήσουν μια χώρα, η ελληνική κυβέρνηση σπεύδει να τις συνδράμει.

    Και τις συνδράμει να ανατρέψουν ένας καθεστώς και να ελέγξουν τη διάδοχη σε αυτό κατάσταση, που προέκυψε ως αναγκαία, όταν αυτό άρχισε να αμφισβητείται έντονα από το λαό τον οποίο δυνάστευε, κυρίως απ' όταν μετατράπηκε από αυταρχικό, «σοσιαλίζον» με αντιιμπεριαλιστικές τάσεις, σε αυταρχικό και πάλι, αλλά αυτή τη φορά νεοφιλελεύθερο και τιθασευμένο από τον ιμπεριαλισμό.

    ΥΓ.: Θερμά συγχαρητήρια στην Κ.Ε. του ΚΚΕ, η οποία στο όργανό της (ii), με άρθρο κάποιου Ανθρωπακίου, αφού μου αποδίδει ότι ξεπέρασα ακόμη και την «άπειρη βλακεία», πληροφορεί τους αναγνώστες ότι -προφανώς στην προηγούμενη ζωή μου, διότι σε τούτη ουδέποτε συνέβη- «τάχθηκα ανοιχτά υπέρ της θέσης των πρυτάνεων για το νόμο-πλαίσιο», αν δεν ήμουν εκείνος που τους έδωσε γραμμή. Και μη χειρότερα !!!

    (i) στην κερκυραϊκή διάλεκτο γελοίος.

    (ii) «Ριζοσπάστης» 22/3/2011.

  • Ακίνητα Δημοσίου: Αξιοποίηση χωρίς «ξεπούλημα»

    Η ακίνητη περιουσία του Δημοσίου, τόσο η ιδιωτική όσο και η δημόσια, ουδέποτε έτυχε μιας σοβαρής ορθολογικής αξιοποίησης και προστασίας της.

    Αντίθετα, με την ανοχή ή αμέλεια των υπεύθυνων για τη διαφύλαξή της, απωλέστηκε μεγάλο μέρος της, κυρίως μέσω των καταπατήσεων και στη συνέχεια των εξαγορών της σε εξευτελιστικές τιμές. Ακόμη η ιδιοκτησία, για την ορθολογική διαχείριση και αξιοποίησή της, ουδέποτε έγινε αντικείμενο πολιτικής γης, ούτε και συνδέθηκε με το χωροταξικό και πολεοδομικό σχεδιασμό.

    Η μη ορθολογική αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου, εκτός από τους πιο πάνω λόγους, οφείλεται και στον χαρακτήρα της ιδιοκτησίας ως απόλυτου ιερού και απαραβίαστου δικαιώματος με ατομιστικό και αντικοινωνικό περιεχόμενο, πράγμα που εμπόδιζε την πολιτεία να παρέμβει και να διευθετήσει τη γη έτσι ώστε να ικανοποιηθεί το ατομικό αλλά και το γενικότερο συμφέρον.

    Πράγματι, με τις διατάξεις του αστικού κώδικα η ιδιοκτησία (κυριότητα) αναγνωρίζεται ως η άμεση, απόλυτη και καθολική εξουσία πάνω σε ένα πράγμα και ειδικότερα ακίνητο που μας ενδιαφέρει στην προκειμένη περίπτωση. Επίσης στην ιδιοκτησία αυτή του αστικού κώδικα ισχύει ο κανόνας «τα επικείμενα είκει τοις υποκειμένοις», που σημαίνει ότι ο ιδιοκτήτης του εδάφους είναι υποχρεωτικά και ιδιοκτήτης όλων των πάνω και κάτω απ' αυτό οικοδομημάτων και άλλων κτισμάτων. Η ιδιοκτησία είναι μία και αποκλειστική και συνεπώς δεν μπορεί να είναι λ.χ. άλλος ο ιδιοκτήτης του εδάφους και άλλος του οικοδομήματος.

    Λόγω των οικονομικών, τεχνικών και πολιτικών εξελίξεων που ακολούθησαν μετά την ισχύ του αστικού κώδικα, μεταβλήθηκε η απόλυτα ατομιστική αντίληψη της ιδιοκτησίας. Οι διάφορες επεμβάσεις στη σφαίρα της και οι περιορισμοί του περιεχομένου της είχαν ως συνέπεια η ιδιοκτησία να αποκτήσει και κοινωνικό περιεχόμενο. Ετσι, σύμφωνα με το άρθρο 17 του Συντάγματος, η ιδιοκτησία τελεί μεν υπό την προστασία του κράτους, τα δικαιώματα όμως που απορρέουν απ' αυτή δεν μπορεί να ασκούνται σε βάρος του γενικότερου συμφέροντος.

    Ο κοινωνικός χαρακτήρας της ιδιοκτησίας που αναγνωρίστηκε από το Σύνταγμα διευκολύνει τον πολεοδομικό σχεδιασμό και την ορθολογική αξιοποίηση της ακίνητης ιδιοκτησίας, με την επαναφορά σε ισχύ των σημαντικών εμπράγματων δικαιωμάτων της εμφύτευσης και της επιφάνειας που καταργήθηκαν με τον αστικό κώδικα .

    Η εμφύτευση είναι το εμπράγματο σε ξένο ακίνητο (κτήμα) το οποίο παρέχει στον εμφυτευτή (δικαιούχο) την εξουσία πλήρους απόλαυσης ξένου ακινήτου (κτήματος), με τον όρο της μη χειροτέρευσής του, έναντι ετησίου ανταλλάγματος.

    Το δικαίωμα της επιφάνειας στηρίζεται στην ιδέα ότι ένα οικοδόμημα ή άλλο πράγμα, που βρίσκεται πάνω ή κάτω από ένα γήπεδο, μπορεί να ανήκει σε άλλο πρόσωπο απ' αυτό που έχει το έδαφος. Δηλαδή άλλος να είναι ο κύριος του οικοδομήματος και άλλος του εδάφους. Ετσι, το δικαίωμα της επιφάνειας παρέχει στον δικαιούχο την εξουσία να έχει πάνω στο ξένο έδαφος οικοδομή ή άλλη κατασκευή ή δομικό έργο και να ενεργεί ως ιδιοκτήτης της. Για τη σύσταση του δικαιώματος αυτού ο επιφανειούχος έχει την υποχρέωση να καταβάλει στον κύριο του εδάφους το συμφωνημένο τίμημα.

    Η επαναφορά σε ισχύ, με νόμο, των καταργηθέντων εμπράγματων δικαιωμάτων αυτών, ιδιαίτερα της επιφάνειας, έχει μεγάλη σημασία για την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου.

    Το Δημόσιο μπορεί, όταν θα ισχύουν τα δικαιώματα αυτά, να αξιοποιήσει την περιουσία του χωρίς να χρειάζεται να την εκποιήσει και να χάσει το δικαίωμα κυριότητας. Ετσι, λ.χ. για το πρώην αεροδρόμιο Ελληνικού μπορεί να παραχωρήσει σε ενδιαφερόμενο δικαίωμα επιφάνειας, χωρίς να χρειάζεται να εκποιήσει το ακίνητο αυτό. Επίσης μια μεγάλη εδαφική έκταση μπορεί, έναντι ανταλλάγματος, να την παραχωρήσει για πολεοδόμηση χωρίς να χρειάζεται και να την εκποιήσει.

  • Ευκαιρίες και κίνδυνοι για την Ελλάδα

    Η Ελλάδα, έπειτα από τις θετικές αποφάσεις της Ε.Ε. στις 11 Μαρτίου 2011 (επιμήκυνση χρόνου αποπληρωμής του δανείου, μείωση επιτοκίου, αγορά ομολόγων από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης), οι οποίες εγκρίθηκαν προχθές στις Βρυξέλλες όμως πρέπει να επικυρωθούν και από την επόμενη σύνοδο κορυφής, έχει αναλάβει μια σειρά από νέες δεσμεύσεις για μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και για διαρθρωτικές αλλαγές, ώστε να ικανοποιηθούν οι όροι του μνημονίου και να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη των διεθνών αγορών.

    Οι δεσμεύσεις αυτές είναι εξαιρετικά δύσκολο να τηρηθούν στο σύντομο χρόνο που απαιτείται, ιδιαίτερα όσον αφορά στις αποκρατικοποιήσεις και στην αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Είναι, όμως, απαραίτητες μπροστά στις συνεχιζόμενες δυσκολίες κυρίως στα ζητήματα της είσπραξης των φόρων και της προσέλκυσης ξένων επενδύσεων.

    Σ' αυτό το πλαίσιο, οι μεγάλες αναταράξεις σ' ολόκληρο τον κόσμο, μετά τη φυσική καταστροφή στην Ιαπωνία, τη στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη και την κοινωνική εξέγερση στο σύνολο σχεδόν του αραβικού κόσμου, μπορεί να επηρεάσουν σοβαρά την ελληνική οικονομία.

    Η αναπόφευκτη επιβράδυνση των προγραμμάτων κάλυψης ενεργειακών αναγκών με πυρηνική ενέργεια σε πολλές χώρες, μετά τα προβλήματα στα πυρηνικά εργοστάσια της Ιαπωνίας, επιταχύνει τα αντίστοιχα προγράμματα που στηρίζονται στο πετρέλαιο και στο φυσικό αέριο. Αυτό σημαίνει ότι η χώρα μας, που βρίσκεται σε προνομιακή θέση ως προς τους αγωγούς από την Κ. Ασία και τη Μ. Ανατολή, μπορεί να επωφεληθεί. Επίσης, τα γεγονότα στον αραβικό κόσμο μπορεί να στρέψουν επενδυτικά κεφάλαια στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα, το ελληνικό πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας μπορεί να προκαλέσει το ενδιαφέρον των επενδυτών και από αραβικές χώρες.

    Ταυτόχρονα, παρατηρείται στροφή στο τουριστικό ρεύμα από τη Δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ προς την Ελλάδα, ως εναλλακτικό προορισμό έπειτα από την κοινωνική και πολιτική αναταραχή στη νότια πλευρά της Μεσογείου, ενώ η αύξηση της τιμής του πετρελαίου ανακόπηκε, λόγω μείωσης της ζήτησης μετά την καταστροφή στην Ιαπωνία, πράγμα που περιορίζει τις αρνητικές συνέπειες για τη χώρα μας.

    Ολα τα παραπάνω, ενεργειακά δίκτυα, ενδεχόμενη αύξηση ξένων επενδύσεων, αύξηση του τουριστικού ρεύματος, μπορεί να ενισχύσουν την ελληνική οικονομία, η οποία βρίσκεται σήμερα βυθισμένη στην ύφεση. Μπορεί, όμως, αυτές οι διεθνείς εξελίξεις να περάσουν αδιάφορες για τα ελληνικά συμφέροντα, αν η χώρα μας δεν κατανοήσει το μέγεθος των προκλήσεων. Για παράδειγμα, η πρόθεση των αραβικών ή/και άλλων χωρών για επενδύσεις στην Ελλάδα μπορεί να ακυρωθεί από γραφειοκρατικές δυσκολίες. Ακόμη, η αύξηση του τουριστικού ρεύματος μπορεί να είναι εντελώς προσωρινή, αν δεν υπάρξει η αναγκαία προετοιμασία υποδοχής μεγάλου αριθμού τουριστών, τόσο σε επίπεδο υποδομών όσο και σε επίπεδο συμπεριφορών. Συνεπώς, αυτές οι αρνητικές διεθνείς εξελίξεις μπορεί να αποδειχθούν επωφελείς για τη χώρα μας, μόνον εφόσον υπάρξει σχεδιασμός και προετοιμασία, τόσο από το δημόσιο όσο και από τον ιδιωτικό τομέα.

    Η εποχή της ευκολίας έχει περάσει, ο διεθνής ανταγωνισμός έχει οξυνθεί, οι χώρες που βρίσκονται γύρω μας έχουν πολλές φορές περισσότερες δυνατότητες να επωφεληθούν από τις διεθνείς εξελίξεις κυρίως λόγω του φθηνού εργατικού δυναμικού τους. Η Ελλάδα ούτε μπορεί ούτε πρέπει να τις ανταγωνιστεί σ' αυτό το πεδίο. Αντίθετα, η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να τις ανταγωνιστεί στο πεδίο της οργανωτικής και τεχνολογικής ανωτερότητας για την παραγωγή υψηλής ποιότητας προϊόντων και υπηρεσιών.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Σύνοδος κορυφής Ε.Ε.
Τι δώσαμε, τι πήραμε
Το παρασκήνιο και οι... συμβιβασμοί
Πέρασαν όλα όσα ήθελε η Μέρκελ
Πορτογαλία στο χείλος του μηχανισμού
Μετεξεταστέοι οι Ιρλανδοί στις Βρυξέλλες
«Η ύφεση θα σας φέρει στα πρόθυρα εμφυλίου»
«Ονειδος η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη»
Τρεις προκλήσεις εντός των τειχών
Σκάνδαλο υποβρυχίων
Τα γερμανικά υποβρύχια πάνε... Βουλή
Ερευνα ΣΔΟΕ
Ψάχνουν καταθέσεις στην Ελβετία
Ιδιωτικοποίηση Αγροτικής
Υποθηκευμένο στην ΑΤΕ 70% της αγροτικής γης
Συνέντευξη: Αννα Διαμαντοπούλου
«Οι τράπεζες δεν στηρίζουν την πραγματική οικονομία»
Νέα Δημοκρατία
Απασφάλισαν οι γαλάζιοι τομεάρχες
Στη φόρα τηλεγραφήματα και... απωθημένα
ΑΟΖ στη ΝΑ Μεσόγειο
Κόβουν οικόπεδα στην ελληνική ΑΟΖ
ΟΠΑΠ
50.000 ευρώ για... δωρεάν υπηρεσίες
Siemens και Greek Statistics
Εμπρός στο δρόμο της παραγραφής
Επίθεση βάσει σχεδίου
Μέγας ευεργέτης του ΣΥΡΙΖΑ ο... Πάγκαλος