Έντυπη Έκδοση

Με περνάνε για άντρα

Οι «περισσότεροι με περνάνε για άντρα και στα ασανσέρ με προσφωνούν «κύριε»», ομολογεί η Τίλντα Σουίντον. «Τις προάλλες, στο αεροδρόμιο, μου έκανε σωματικό έλεγχο ένας άντρας. Μάλλον έχει να κάνει με το ότι είμαι πολύ ψηλή και δεν φοράω πολύ κραγιόν. Ο κόσμος δεν μπορεί να διανοηθεί πώς μπορεί μια γυναίκα να είναι έτσι!».

Η Τίλντα Σουίντον στο «Θεώρημα Μηδέν» Η Τίλντα Σουίντον στο «Θεώρημα Μηδέν» Οχι, δεν είναι μόνο το ύψος της Τίλντα Σουίντον που δημιουργεί αυτήν την αίσθηση του «ανδρόγυνου». Είναι κάτι απροσδιόριστο σε αυτό το πρόσωπο, που έχει μια σχεδόν απόκοσμη γοητεία -και μια έμφυτη ικανότητα να μεταμορφώνεται. Δεν είναι τυχαίο που κατά καιρούς η Σουίντον έχει ενσαρκώσει και αντρικούς ρόλους: στη μεγάλη οθόνη έχει μείνει αξέχαστη στο ρόλο του «Ορλάντο» (1992), ενός ευγενή που ζει για τετρακόσια χρόνια και κατά διαστήματα αλλάζει φύλο. Στο «Constantine» έχει ερμηνεύσει έναν ανδρόγυνο άγγελο, ενώ κάποτε υποδύθηκε τον Μότσαρτ. Κάποιος στο παρελθόν την συνέκρινε με τον Μπάστερ Κίτον -κι αυτό τη χαροποίησε ιδιαίτερα, αφού την ενδιαφέρει η κωμική πλευρά της ερμηνείας της.

Από τις σημαντικότερες ηθοποιούς σήμερα (θα λέγαμε πως είναι εφάμιλλη της Κέιτ Μπλάνσετ), η 53χρονη Τίλντα Σουίντον μπορεί να υπερηφανεύεται για το γεγονός πως είναι από τις ελάχιστες ηθοποιούς που είδε την καριέρα της να εκτοξεύεται στα 50 της. Συμπτωματικά, αυτές τις μέρες μπορούμε να την απολαύσουμε σε τρεις ταινίες:

* Στο «Θεώρημα Μηδέν», του Τέρι Γκίλιαμ, θα τη δούμε στο πλευρό του εκπληκτικού (φαλακρού εδώ) Κριστόφ Βαλτς («Τζάνγκο»), σε μια ταινία διαποτισμένη με τη γνωστή παραμυθένια ατμόσφαιρα και το χιούμορ του Γκίλιαμ. Ο ήρωας είναι ένας εκκεντρικός και μοναχικός τύπος, ιδιοφυΐα στους υπολογιστές, που καλείται να λύσει το «Θεώρημα Μηδέν», μια μαθηματική εξίσωση που θα καθορίσει εάν η ζωή έχει πραγματικό νόημα.

Και στο «Snowpiercer» Και στο «Snowpiercer» * Σχεδόν αγνώριστη, εντυπωσιάζει και στο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας «Snowpiercer» του Κοεράτη Τζουν-Χο Μπονγκ, που εκτυλίσσεται το 2031 μ.Χ. Μια νέα εποχή παγετώνων έχει εξοντώσει σχεδόν κάθε ζωντανό οργανισμό πάνω στη Γη. Οι μόνοι επιζήσαντες είναι οι ταξιδιώτες ενός τρένου. Οι επιβαίνοντες στην οικονομική θέση, μη μπορώντας να ανεχθούν πλέον τις κακές συνθήκες διαβίωσης, επαναστατούν και επιχειρούν να πάρουν τον έλεγχο του κινητήρα από την ελίτ της πρώτης θέσης...

* Σε ένα μικρό πέρασμα, ως «Madame D.», μπορούμε να την απολαύσουμε και στο «Ξενοδοχείο Grand Budapest» που προβάλλεται ακόμα, όμως η πιο εντυπωσιακή πρόσφατη ανάμνηση που έχουμε από την απίστευτη αυτή γυναίκα είναι ο ρόλος της στην τελευταία ταινία του Τζάρμους «Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί». Ενσαρκώνει μια διανοούμενη βρικόλακα, ερωτευμένη με το ταίρι της εις τον αιώνα των αιώνων, που επιβιώνει με φιάλες αίματος που προμηθεύεται από νοσοκομεία (αφού εκ πεποιθήσεως δεν σκοτώνει για να φάει), και ενίοτε απολαμβάνει... ξυλάκια παγωτό από το εκλεκτότερο αίμα ομάδας μηδέν ρέζους αρνητικό.

Η σπουδαγμένη στο Κέμπριτζ Τίλντα Σουίντον, της οποίας το χαϊδευτικό είναι Σουίλντα, ανήκει σε μια από τις παλιότερες οικογένειες της Σκοτίας. Ζει 16 μίλια ανατολικά του Ινβερνες (δηλαδή σε μικρή απόσταση από το τέρας του Λοχ Νες!) και έχει δίδυμα, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι (έφηβοι σήμερα), τα οποία απέκτησε με το Σκοτσέζο ζωγράφο και θεατρικό συγγραφέα John Byrne -με τον οποίο όμως δεν είναι πλέον μαζί.

Προς τιμήν της επιλέγει πολύ ιδιαίτερους ρόλους -ακόμα κι όταν ενδίδει στο Χόλιγουντ (χαρακτηριστικό παράδειγμα, η «Απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον»). Η συνεργασία της με τον αβάν γκαρντ γκέι σκηνοθέτη Ντέρεκ Τζάρμαν, που πέθανε το 1994, μετρά κάμποσες ταινίες. Από τις σημαντικότερες στιγμές της, ο ρόλος της μητέρας ενός σατανικού παιδιού που σκοτώνει τους συμμαθητές του και τη δασκάλα του στην ταινία «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν», της Λιν Ράμσεϊ. Η ίδια χαρακτήρισε αυτήν την ταινία «μια ελληνική τραγωδία, το έργο που ο Ευριπίδης δεν είχε τα αρχίδια να γράψει».

Το Οσκαρ της πάντως το απέσπασε για την ταινία «Michael Clayton». Κάποιοι τη θυμούνται και ως... έκθεμα: το 1995, σε μια έκθεση στην γκαλερί Rerpentine του Λονδίνου, είχε εκθέσει το σώμα της στο κοινό, ξαπλωμένη μέσα σε ένα γυάλινο κουτί.

Οπως έχει εξομολογηθεί παλιότερα στον «Guardian», στα τεσσεράμισι χρόνια της, απηυδισμένη από το γεγονός πως περιτριγυριζόταν μόνο από αγόρια αδέρφια, μπήκε στο δωμάτιο του νεογέννητου αδερφού της με σκοπό να τον... δολοφονήσει. Αλλα είδε πως από το στόμα του μωρού εξείχε μια κορδέλα. Την τράβηξε και τελικά το έσωσε από πνιγμό! «Ετσι, ενώ ήθελα να το σκοτώσω, όλοι άρχισαν να με συγχαίρουν που το έσωσα», λέει με εξομολογητική διάθεση. Λίγο αργότερα αποκάλυψε πως όταν την έστειλαν σε εσωτερικό σχολείο τα βρήκε πολύ σκούρα. «Για πέντε χρόνια ουσιαστικά δεν μιλούσα...». Ανάμεσα στις συμμαθήτριές της ήταν και η μετέπειτα λαίδη Νταϊάνα.

«Νιώθω πως γεννήθηκα αριστερή», έχει πει αναφερόμενη στην ιδεολογία της. Κι έχει παραδεχτεί εντελώς απενοχοποιημένα πως δεν αγαπά το θέατρο. «Το βρίσκω βαρετό».

«Ο άνθρωπος, από τη φύση του, έχει μια τερατώδη πλευρά μέσα του», παραδέχεται. «Αλλά αυτό δεν είναι ο θρίαμβος του πολιτισμού; Το να καταφέρνουμε να μην είμαστε τόσο τερατώδεις;». 

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Σινεμά
Τέχνη/Πολιτισμός
Σχετικά θέματα: Σινεμά
Ατζέντα Σινεμά
Κωνσταντίνος Κοντοβρακης, παραγωγός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αφιέρωμα
Η γέννηση ενός αριστουργήματος
Σινεμά
Με περνάνε για άντρα
Ατζέντα Σινεμά
Κωνσταντίνος Κοντοβρακης, παραγωγός
Οπερα
Ετσι κάνουν όλες
Εικαστικά
Ατζέντα Εικαστικών
Μουσική
Ατζέντα Μουσική
Θέατρο
Ατζέντα Θεάτρου
ΚΟΑ
Ενα γερμανικό Ρέκβιεμ
Ποίηση
Στο αρχιπέλαγος της ποίησής του
Άλλες ειδήσεις
ΑΕΠ: η ιστορία ενός αμφισβητούμενου οικονομικού όρου