Έντυπη Έκδοση

Ενα γερμανικό Ρέκβιεμ

ΤΟΜΗ του «Κύκλου Μπραμς» της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και του Κύκλου Πασχαλινών Εκδηλώσεων του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, η συναυλία που δόθηκε στο Μέγαρο τη Μεγάλη Τετάρτη 16 Απριλίου 2014, με την εμβληματική όσο και ιδιόρρυθμη σύνθεση του Γιοχάνες Μπραμς (1833-1897) «Ενα γερμανικό Ρέκβιεμ», έργο 45, για σοπράνο, βαρύτονο, χορωδία και ορχήστρα.

Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τη Μεγάλη Παρασκευή του 1868 στον καθεδρικό της Βρέμης. Αποτελείται από επτά μέρη και διαρκεί λίγο περισσότερο από μια ώρα. Η πρόσφατη συναυλία ήταν συμπαραγωγή ΚΟΑ και Μεγάρου με την υποστήριξη της γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα.

Ο τίτλος, μακράν του να παραπέμπει σε κάποιο τευτονικό ιδεώδες, αναφέρεται κατ' αρχήν στη χρήση κειμένων από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, επιλεγμένα από τον ίδιο το συνθέτη, στη γερμανική μετάφραση του Λουθήρου, και αντιδιαστέλλεται προς το λατινικό κείμενο της νεκρώσιμης ακολουθίας του «Ρέκβιεμ», η οποίο εκφράζει την καθολική και όχι την προτεσταντική παράδοση, στην οποία ανήκε ο συνθέτης. Ο ίδιος ο συνθέτης το ονόμαζε και «ανθρώπινο» ρέκβιεμ, αφού έχει χαρακτήρα ανθρωπιστικό και παραμυθητικό και όχι δογματικό ή μεταφυσικό.

Αλλη παράμετρος ένταξης στη λουθηρανική παράδοση ήταν η υιοθέτηση όχι τόσο μιας αυστηρότητας όσο μιας κάποιας αυτοσυγκράτησης στην έκφραση του πόνου και μια προσπάθεια επιστροφής σε αρχαϊκές μουσικές μορφές απλής γραφής για χορωδία στην παράδοση του «χορικού» και της εκκλησιαστικής καντάτας, του Μπαχ κατ' εξοχήν, αφομοιωμένα όμως στη ρομαντική μουσική γλώσσα του Μπραμς.

Τα χαρακτηριστικά αυτά του έργου ανέδειξε υποδειγματικά η ερμηνεία του αρχιμουσικού Βασίλη Χριστόπουλου. Με κινήσεις κοφτές και αναπεπταμένες έπλασε φράσεις σαφείς, αρχαϊκής πλαστικότητας, μνημειώδεις αλλά όχι βαρύγδουπες, λιτές όσο και εκφραστικές, τροφοδοτώντας με την προσωπική του ενέργεια τους συντελεστές σε ένα πνεύμα διαρκούς μουσικής ανάτασης.

Η γερμανική Μοτέτεν-Χορωδία του Μονάχου, ένα από τα αξιολογότερα μουσικά σύνολα της χώρας, τραγούδησε με διαύγεια και ακρίβεια αλλά και όμορφο ζεστό ήχο.

Ο βαρύτονος Γιόχεν Κούπφερ, αρκετά λυρικός, εξέφρασε με τις παρεμβάσεις την πιο υποκειμενική ατομική έκφραση απέναντι στη συλλογικότητα της χορωδίας, ενώ η σοπράνο Σουζάνε Μπέρνχαρντ φώτισε το πέμπτο μέρος με το ισορροπημένο και γλυκό τραγούδι της. Απολύτως ισότιμη προς τους Γερμανούς μουσικούς στάθηκε η αψεγάδιαστη Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, σε μια πάρα πολύ καλή εμφάνιση, ακολουθώντας τις οδηγίες του αρχιμουσικού χωρίς ασάφειες ή σκληρότητες ήχου, και με αναβαθμισμένα, νομίζουμε, τα έγχορδά της.

Στο τέλος της συναυλίας ένας νέος άνδρας εγκατέλειψε τις τάξεις των χορωδών και προσήλθε στο προσκήνιο για να υποκλιθεί. Ηταν ο διευθυντής της χορωδίας Μπένεντικτ Χάαγκ, που είχε μοιραστεί τη σπουδαία εμπειρία τραγουδώντας και αυτός ανάμεσα στους τραγουδιστές του.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Συναυλίες/Παρτι
Μουσική
Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (ΚΟΑ)
Μέγαρο Μουσικής
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Αφιέρωμα
Η γέννηση ενός αριστουργήματος
Σινεμά
Με περνάνε για άντρα
Ατζέντα Σινεμά
Κωνσταντίνος Κοντοβρακης, παραγωγός
Οπερα
Ετσι κάνουν όλες
Εικαστικά
Ατζέντα Εικαστικών
Μουσική
Ατζέντα Μουσική
Θέατρο
Ατζέντα Θεάτρου
ΚΟΑ
Ενα γερμανικό Ρέκβιεμ
Ποίηση
Στο αρχιπέλαγος της ποίησής του
Άλλες ειδήσεις
ΑΕΠ: η ιστορία ενός αμφισβητούμενου οικονομικού όρου