Έντυπη Έκδοση

Θέλω το υπουργείο... τζαζ της Παλαιστίνης

«Φθινόπωρο στη Βαγδάτη». Αυτό ήταν το κομμάτι με το οποίο ξεκίνησε τις δύο συναυλίες του την περασμένη εβδομάδα στο «Κύτταρο». «Ηταν απλώς το πρώτο τραγούδι», είπε από μικροφώνου. «Δεν ήταν πολιτικό». Το πηγαίο του χιούμορ, σε συνδυασμό με τη δυνατότητά του να κινείται πάνω και πέρα από διαχωριστικές γραμμές, προδίδει έναν μουσικό παγκόσμιο. Από την τζαζ έχει ξεκινήσει ο γεννημένος στο Ισραήλ, αλλά υπέρμαχος της υπόθεσης των Παλαιστινίων, σαξοφωνίστας Γκίλαντ Ατζμον.

«Νόμιζα πως θα δω Αθηναίους δυστυχισμένους, αλλά τους είδα να διαδηλώνουν και να γλεντάνε», μας είπε ο Γκίλαντ Ατζμον «Νόμιζα πως θα δω Αθηναίους δυστυχισμένους, αλλά τους είδα να διαδηλώνουν και να γλεντάνε», μας είπε ο Γκίλαντ Ατζμον «Αφοσιωμένος πολιτικός καλλιτέχνης», όπως αυτοχαρακτηρίζεται, δεν χάνει ευκαιρία να εκφράζει απόψεις για τις οποίες έχει κινδυνέψει -όντας Εβραίος ο ίδιος- να χαρακτηριστεί αντισημίτης! Στην Αθήνα, άλλωστε, ήρθε για να ενισχύσει την πρωτοβουλία «Ενα καράβι για τη Γάζα».

«Μια ειλικρινής στάση», λέει, «είναι: όχι στο Ισραήλ αλλά και σε οποιαδήποτε μορφή εβραϊκής πολιτικής, δεξιάς, κεντρώας, αριστερής. Ο λόγος είναι πως η εβραϊκή πολιτική είναι ρατσιστικά οριοθετημένη. Αν θελήσεις να συμμετάσχεις, θα απορριφθείς, δεν ταιριάζεις φυλετικά, δεν έχεις κάνει περιτομή! Αν είσαι πραγματικός αντιρατσιστής, ουμανιστής, οικουμενιστής δεν είναι δυνατόν να δεχτείς οποιαδήποτε μορφή εβραϊκής πολιτικής. Τι σημαίνει, αλήθεια, εβραίος μαρξιστής; Τι νόημα έχει το ότι είσαι Εβραίος; Είσαι προλετάριος. Εκεί έχει αποτύχει ο Τσόμσκι».

Προσφάτως, όμως, του απαγορεύθηκε η είσοδος στο Ισραήλ.

«Εγινε για τυπικούς λόγους, καθώς το Ισραήλ για την είσοδό σου σε υποβάλλει πλέον σε διαδικασίες που απαιτούν μια πειθήνια συμπεριφορά. Δεν είμαι θαυμαστής του Τσόμσκι. Δεν παραδέχομαι καθόλου τη γλωσσολογική του φιλοσοφία, η προσπάθειά του να προσεγγίσει τη γλώσσα με αναλυτικούς όρους είναι μια τέλεια απόρριψη του ανθρώπινου χαρακτήρα. Είμαι εντελώς χαϊντεγκερικός. Πιστεύω πως οι άνθρωποι ανήκουμε στη γλώσσα. Η καρτεσιανή ανθρωποκεντρική απόπειρα να αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως το κέντρο του σύμπαντος της γλώσσας είναι μπανάλ. Ως φιλόσοφος, ο Τσόμσκι είναι ανέκδοτο. Αλλά και η στάση του απέναντι στο Παλαιστινιακό ήταν ελαφρώς συγκεχυμένη. Δεν αντέδρασε στο να αποκαλούν το Ισραήλ κράτος-απαρτχάιντ;».

Είχες πρόβλημα στο να επισκεφθείς το Ισραήλ;

«Ούτε είχα ούτε πρόκειται να έχω. Θα επισκεφθώ τους Αγίους Τόπους όταν θα είναι Παλαιστίνη και πάλι. Ελπίζω πως θα είμαι ζωντανός και θα είμαι πολύ ευτυχής αν μου προσφέρουν το... υπουργείο της τζαζ!».

Ζούμε περιόδους μεγάλων αλλαγών. Οι ΗΠΑ έχουν μαύρο πρόεδρο, η νέα «μις Αμερική» είναι μουσουλμάνα...

«Το γεγονός πως ένας μαύρος έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ένα σπουδαίο κεφάλαιο των αγώνων που ξεκίνησαν οι μουσικοί της τζαζ, ο Τσάρλι Πάρκερ, ο Μαξ Ρόουτς, ο Φίλι Τζο Τζόουνς, ο Ντίζι Γκιλέσπι, για τα ανθρώπινα δικαιώματα... Περισσότερο, όμως, είμαι πανευτυχής που ζω την περίοδο της κατάρρευσης της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας. Το όλο οικοδόμημα της σύγχρονης δημοκρατίας με τα media και την pop art δεν έχει μέλλον, διότι έδωσε εξουσία σε ανθρώπους που δεν διαθέτουν τα απαραίτητα προσόντα να "κάνουν τη δουλειά". Αυτό που κατάφεραν με τη φιλελεύθερη αστική δημοκρατία ήταν να μας διαποτίσουν με τα σκουπίδια της TV, μεγαλώνοντας γενεές ηλιθίων. Από πού έρχεται το MTV και η σκουπιδοκουλτούρα; Από το Λος Αντζελες, την Αμερική, τη "γη της επαγγελίας των Εβραίων", όπως το είπε ο Μαρξ από το 1843. Υποτίμησαν όμως το γεγονός ότι ο ανθρωπισμός μπορεί να αναγεννηθεί. Η σπουδαία δυτική παράδοση, που ξεκίνησε εδώ στην Αθήνα και εξελίχθηκε με τη φιλοσοφία, τα μαθηματικά, τη φυσική, τη βιολογία, δεν μπορεί να αφανιστεί από τη βαρβαρότητα. Στην ιστορία του πολιτισμού υπάρχει ένας αέναος πόλεμος. Από τη μια η Αθήνα που γέννησε την ομορφιά, τον υπαρξισμό και τον ανθρωπισμό που περιλαμβάνει και την κατανόηση της ανθρώπινης φαυλότητας, και από την άλλη η Ιερουσαλήμ, που γέννησε την αρπαγή, τη λεηλασία και την προπαγάνδα. Και σ' αυτόν τον πόλεμο, η Αθήνα στο τέλος θα είναι ο νικητής».

Πώς είδες την Αθήνα αυτή τη φορά, στο επίκεντρο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης;

«Περίμενα να δω ανθρώπους δυστυχισμένους. Αντιθέτως, είδα ανθρώπους να διαδηλώνουν αλλά και να γλεντάνε. Μπορεί να μην έχουν αρκετά χρήματα να αγοράσουν σπίτι ή αυτοκίνητο, πάντοτε, όμως, θα βρίσκουν για να πηγαίνουν σε μια συναυλία. Είναι άλλωστε το μόνο που μπορεί να σε ανεβάσει, παρά το να βλέπεις τις ίδιες θλιβερές ειδήσεις, τους ίδιους πολιτικούς να λένε ψέματα ή να ξοδεύουν χρήματα που δεν τους ανήκουν. Οι μόνοι που αξίζει να εμπιστεύεται κανείς πλέον είναι οι μουσικοί της τζαζ. Δεν πιστεύω στους πολιτικούς ούτε ακόμα και στο ίδιο το παλαιστινιακό κίνημα. Πιστεύω μόνο στις πολιτιστικές αντιστάσεις: στους καλλιτέχνες, τους ποιητές, τους μουσικούς, τους ακτιβιστές, στους λαούς και τους μαζικούς αγώνες τους».*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Αν δεν σε έχουν αποδοκιμάσει δεν αξίζεις τίποτα
Συνέντευξη: Γκίλαντ Ατζμον
Θέλω το υπουργείο... τζαζ της Παλαιστίνης
Θέατρο
2.000 sms και 160 συγγραφείς για ένα έργο
Επίδαυρος
Ορχήστρα και πολύ τους πέφτει
Ακαδημία Αθηνών
Ενας αρχαιολόγος, γεν. γραμματέας της Ακαδημίας
Βυζαντινό μουσείο
Το Βυζαντινό έφτασε στο 1821
Κινηματογράφος
Il cinema delle donne
Νέες ταινίες
Θρίλερ και μέτριες κωμωδίες
Συνέντευξη: Χαβιέ Μπαρντέμ
Η ζωή είναι καταθλιπτική, γιατί να παίξω κωμωδία;
Τηλεόραση
Απεργίες στα ΜΜΕ την άλλη εβδομάδα
58 βραβεία!
Ψηφιακή ενημέρωση μέσω Αυτοδιοίκησης
«Καυτός» Ιούνιος για ΕΡΤ
«ΟΡΑ» και στην τηλεθέαση