Έντυπη Έκδοση

«Νιώθω σαν κόμπος σφιχτός»

Πριν από περίπου έξι μήνες οι Active Member μοίρασαν σε συναυλίες τους ένα ιδιαίτερο ερωτηματολόγιο με ερωτήσεις που «ζούμαραν» στην ευαισθησία, την απόγνωση, τη θλίψη, τις αγωνίες αλλά και τις όμορφες στιγμές που μπορεί να σου δημιουργήσει η ζωή σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο.

Οι απαντήσεις και όσα πρόσθεσαν οι ίδιοι έγιναν αφορμή για μια παράσταση που ανεβαίνει την Τρίτη και την Τετάρτη στην Πειραιώς 260 (χώρος Δ, 22.30) στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών με τίτλο «Κοινός τόπος».

«Το έργο σχολιάζει τη σύμβαση που έχουμε υπογράψει άπαντες. Ρίξαμε τα μούτρα μας για να ζήσουμε με τους γύρω μας. Υποχωρούμε προκειμένου να συνυπάρχουμε», λέει ο Β. D. Foxmoor -ψυχή των Active Member και δημιουργός του κειμένου- για την τολμηρή πρωτοβουλία να «δέσουν» επί σκηνής το θεατρικό λόγο, τη δύναμη των στίχων, τη ζωντανή μουσική, τις ερμηνείες της Ολιας Λαζαρίδου και των μελών της ομάδας 18 Μποφόρ (άνθρωποι που ολοκλήρωσαν το πρόγραμμα της μονάδας απεξάρτησης του «18 άνω»). «Δεν κάνω ποτέ τίποτα ακίνδυνο», συνεχίζει ο Β. D. Foxmoor.

«Ο παππούς μου κάποτε έλεγε πως, αν ο σύντροφός σου δεν σου δημιουργεί ρίγος, καλύτερα να μην είσαι μαζί του. Αυτή τη συγκίνηση που όλοι αποφεύγουν εμείς την αναζητάμε».

Είναι όλοι εκεί

Η παράσταση που σκηνοθετεί ο Γιώργος Παλούμπης διαδραματίζεται σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο όπου συνυπάρχουν γνώριμοι χαρακτήρες: ο κουρασμένος, ο εξοργισμένος, ο παραδοσιακός, ο ανοικτόκαρδος κ.λπ. Ολοι μοιράζονται τα αισθήματα που τους ξυπνά η πόλη αλλά και την ελπίδα, την οργή και την απελπισία τους. Για να μπούμε καλύτερα στο κλίμα, θέσαμε στους Active Member το δικό τους ερωτηματολόγιο κι εκείνοι μας απαντούν με αποσπάσματα, στίχους και τραγούδια της παράστασης.

- Τι σκέφτεσαι όταν περπατάς μέσα στην πόλη;

«Ενα μικρό φανάρι σε δρόμους και πλατείες/ περικυκλωμένο από ντροπή και προφητείες/ του ξεχασμένου σιωπηλού προσκυνητάρι/ και για μνήμη είμαι ολόγιομο φεγγάρι».

- Αν έγραφες ένα σύνθημα σε τοίχο ενός δημόσιου δρόμου της πόλης, τι θα έλεγε;

«Κάνε ησυχία γιατί είσαι στο μέρος που γεννιούνται τα όνειρα των άλλων».

- Περίγραψέ μου, σαν να λες παραμύθι σε ένα παιδί, την καθημερινότητά σου στην πόλη.

«Ποιανών ρε 'σεις πληρώνουμε τα κρίματα;/ Και ποιοι τσιμπολογάνε απ' το τώρα μας/ Απ' το τώρα μας αν είναι η ώρα μας/ απ' το τώρα μας μαγαρισμένο κομπόδεμα/ κουμπαράς που ζηλεύει το ξόδεμα/ Κι εμείς στραγγίξαμε όλη την τρέλα/ στο κάτσε σήκω στο πήγαινε έλα/ στον ίδιο τόπο το μονοφόρι μας/ στον ίδιο τόπο το ανηφόρι μας».

- Πώς νιώθεις σε αυτόν τον τόπο;

«Νιώθω σαν κόμπος σφιχτός/ νιώθω απ' τα όμορφα εκτός/ γίνομαι εχθρός/ σ' αυτά που ήθελα τόσο να αγαπήσω/ μου ζητάνε οι λερωμένοι να πατήσω/ κάποτε είχα όνειρα και ήξερα τον τρόπο/ μα έγινα ένα μ' αυτόν τον τόπο».

«Τ' αγκάθια της Ιστορίας»

- Η οργή του κόσμου με ποια λόγια εκφράζεται στην παράσταση;

«Λίγο μελό το στόρι και συμβιβασμένο/ είμαι απ' αυτούς που απαιτούν δεν περιμένουν/ Μας χρωστάνε όλοι αυτοί και δε λουφάζω/ βγαίνω συχνά στους δρόμους και φωνάζω/ Κι όχι μόνο είμαι στο τέλος της πορείας/ είμαι απ' τα αγκάθια τα γνωστά της ιστορίας/ Δεν πιστεύω κανένα/ κράτα τους φόβους σου για σένα/ τα όσια και τα ιερά σου έχω γραμμένα/ Αυτή η πόλη στο χαμό είναι λιμάνι για την οργή μου/ και με σκιάζονται οι ρουφιάνοι/ Με υπολογίζουν οι μπάτσοι κι όλοι με μετράνε/ ξέρω να μπαίνω στη φωτιά δε με νικάνε/ Δε λυπάμαι τίποτα και κανένα/ζω για τις στιγμές που τα 'χετε χαμένα. Είμαι καταπέλτης μπροστά στο κάστρο σας/ θέλω να κλέψω το φως από το άστρο σας».

- Ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς;

«Τον ίδιο φόβο με σένα το μέρος έχει ποτίσει/ μόνο που εκείνο λύγισε κι έχει σιγήσει/ κι αν ακούς τη βουή απ' τα μικρά του σκοτάδια/ καν' την κερί για τ' αφέγγαρα βράδια».

- Πού θα φυλάγατε τα μυστικά σας;

«Σε μια μικρή του χρόνου ρωγμή».

- Ενα σχόλιο για το φόβο;

«Εχω βρει ένα μικρό πέρασμα να του ξεφεύγω».

- Τη ρουτίνα;

«Κάποιοι έχουν ταλέντο να την αντέχουν».

- Τη δουλειά;

«Σχόλασες, τώρα έχεις χρόνο για το υπόλοιπο ψέμα».

- Την παρέα, τους φίλους;

«Για να είμαστε μαζί πρέπει να τα φτιάξουμε όλα απ' την αρχή».

- Την αγάπη;

«Τελειώνει όταν δε βρίσκεις πια τίποτα αστείο να πεις».

- Και το άγχος;

«Είναι όλα τόσο βιαστικά που μας αξίζει».*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Σχετικά θέματα: Μουσική
Δύο συνθέτες και οι μούσες τους
Νίνα τραγουδά Μπίλι
Ορχήστρα των Χρωμάτων στο Ηρώδειο
Ροκ στην εθνική οδό
Η κυρία της τζαζ
Εφορία όχι, ευφορία ναι
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Η Κάρμεν, ένα άπιαστο πουλί
Η Ιπέρ και τα κατά
Κωμωδία καλπάζουσα
Πολιτική, σεξ και τσικουδιά
Στον μαγικό κόσμο του Μόμπι Ντικ
Μετά τις παραστάσεις
Τα νέα στέκια της Επιδαύρου
Μουσική
Δύο συνθέτες και οι μούσες τους
«Νιώθω σαν κόμπος σφιχτός»
Νίνα τραγουδά Μπίλι
Ορχήστρα των Χρωμάτων στο Ηρώδειο
Ροκ στην εθνική οδό
Η κυρία της τζαζ
Εφορία όχι, ευφορία ναι
Κινηματογράφος
Συνέντευξη με έναν βρικόλακα
Χορός
Ο χορός κερδίζει έδαφος
Αρχιτεκτονική
Ο πύργος της φαντασίας
Φωτογραφία
Γυναίκες πίσω απ' το φακό
Βιβλίο
Ολος ο κόσμος στο χαρτί
Φωνές από το παρελθόν
Πέντε μεγάλοι αποκαλύπτονται
Οι σελίδες ενός τραγουδοποιού
Τραγωδία χωρίς τέλος