Έντυπη Έκδοση

Ο χορός κερδίζει έδαφος

Το Φεστιβάλ Αθηνών φιλοξενεί τρεις καταξιωμένες ομάδες

Εδώ και μερικά χρόνια λέμε πως ένα από τα δυνατά χαρτιά του Ελληνικού Φεστιβάλ είναι ο χορός. Οι ξένες ομάδες που πρώτη φορά μάς συστήθηκαν, εκείνες που μάθαμε πια καλά αλλά και οι ελληνικές, που χρόνο με το χρόνο κερδίζουν έδαφος στο πρόγραμμά του.

Πιστό, λοιπόν, στις παραδόσεις, το φεστιβάλ φιλοξενεί τις επόμενες ημέρες ένα αστέρι του αμερικανικού χορού, τον Μπενζαμίν Μιλπιέ, τον πολυβραβευμένο νέο χορογράφο Τζόνα Μπόκαερ και τον ταλαντούχο Γιάννη Μανταφούνη που θα συμπράξει με τους Φαμπρίς Μαζλιά και Μέι Ζάρι. Ας τα δούμε αναλυτικά:

* Με μια εκλεκτή δωδεκαμελή ομάδα, αποτελούμενη από αστέρια και σολίστ του Μπαλέτου της Νέας Υόρκης, έρχεται στην Αθήνα ο 32χρονος Μπενζαμίν Μιλπιέ. Γάλλος την καταγωγή, ο πρώτος χορευτής και χορογράφος του συγκροτήματος θέλει με μια βραδιά στο Ηρώδειο να μας γνωρίσει τη νεότερη γενιά χορευτών του μεγαλύτερου αμερικανικού σχήματος. Γνωστοί για την αυθεντικότητα, την ενέργεια και την ακρίβεια, την Παρασκευήθα παρουσιάσουν έργα του Ζορζ Μπαλανσίν, πατέρα του αμερικανικού κλασικισμού («Who Cares?» σε μουσική Τζορτζ Γκέρσουιν και «Apollo» σε μουσική Ιγκόρ Στραβίνσκι), του έτερου Αμερικανού Τζερόμ Ρόμπινς («Suite of Dances» σε μουσική Μπαχ και «Other Dances» σε μουσική Σοπέν) και φυσικά το «Sarabande» με μουσική Μπαχ, που χορογράφησε ο ίδιος ο Μιλπιέ.

Πρόσωπα χωρίς παρελθόν

* Ο Γιάννης Μανταφούνης, ο Φαμπρίς Μαζλιά και η Μέι Ζάρι, με διαφορετική καταγωγή αλλά κοινό πάθος για το χορό, πρωτοσυναντήθηκαν στην ομάδα του Φόρσαϊθ. Στις 3 και 4 Ιουλίου θα ανέβουν στη σκηνή της Πειραιώς 260 (Χώρος Ε' στις 8 μ.μ.) με ένα καινούργιο έργο, που έχει τίτλο «Zero» και πραγματεύεται την άμεση σχέση της ταυτότητας με τη μνήμη. Οι ερμηνευτές επικαλούνται το κενό και μετατρέπονται σε πρόσωπα χωρίς παρελθόν, χωρίς ρίζες.

* Ο Τζόνα Μπόκαερ, τέλος, γνωστός για τις πρωτοποριακές του ιδέες και τον τρόπο που χρησιμοποιεί τα πολυμέσα, θα παρουσιάσει το έργο με τίτλο «Replica», που δημιούργησαν μαζί με τη χορεύτρια Τζούντιθ Σάντσεζ Ρουίζ και τον εικαστικό Ντάνιελ Αρσαμ. Από κοινού επιχειρούν ένα παιχνίδι με τις προσλαμβάνουσες του θεατή, ενώ ένας λευκός κύβος λειτουργεί ως διάμεσο ανάμεσα στους χορευτές και το κοινό. Ετσι, το εικονικό με το πραγματικό συγχέονται, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ενός χώρου που εκτείνεται πέρα από τα αντιληπτά όρια της σκηνής. Από 7 έως 9 Ιουλίου, στην Πειραιώς 260 (Χώρος Ε', στις 8 μ.μ.).

Κι αν τα παραπάνω δεν σας αρκούν, υπομονή διότι το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου έρχεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών η ομάδα της Πίνα Μπάους με δύο έργα, η Κατρίν Ντιβερές φέρνει στο Ιδρυμα Κακογιάννη το «Blowin», ενώ η δική μας Κατερίνα Παπαγεωργίου θα παρουσιάσει το «Oh deep sea-corpus!» στην Πειραιώς 260.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Χορός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Η Κάρμεν, ένα άπιαστο πουλί
Η Ιπέρ και τα κατά
Κωμωδία καλπάζουσα
Πολιτική, σεξ και τσικουδιά
Στον μαγικό κόσμο του Μόμπι Ντικ
Μετά τις παραστάσεις
Τα νέα στέκια της Επιδαύρου
Μουσική
Δύο συνθέτες και οι μούσες τους
«Νιώθω σαν κόμπος σφιχτός»
Νίνα τραγουδά Μπίλι
Ορχήστρα των Χρωμάτων στο Ηρώδειο
Ροκ στην εθνική οδό
Η κυρία της τζαζ
Εφορία όχι, ευφορία ναι
Κινηματογράφος
Συνέντευξη με έναν βρικόλακα
Χορός
Ο χορός κερδίζει έδαφος
Αρχιτεκτονική
Ο πύργος της φαντασίας
Φωτογραφία
Γυναίκες πίσω απ' το φακό
Βιβλίο
Ολος ο κόσμος στο χαρτί
Φωνές από το παρελθόν
Πέντε μεγάλοι αποκαλύπτονται
Οι σελίδες ενός τραγουδοποιού
Τραγωδία χωρίς τέλος