Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Η άποψή μου

  • Πολιτικές με πολύμορφο κοινωνικό κόστος

    Η κυβέρνηση μαζί με το ΔΝΤ και την Ε.Ε. προωθεί σε όλα τα μέτωπα μέτρα εις βάρος των μεσαίων εισοδημάτων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

    Δείχνει να μην καταλαβαίνει ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αιώνιες διακυβερνήσεις. Οτι αυτό που εν τέλει μετρά είναι το πραγματικό έργο μιας κυβέρνησης και ο τρόπος με τον οποίο θα αποχαιρετήσει την εξουσία. Αν δημιούργησε με τα μέτρα της μακρόχρονα προβλήματα για τη χώρα. Προβλήματα που η κυβέρνηση δείχνει να μην τα συνυπολογίζει. Συγκεκριμένα:

    *Πρώτον, οδηγεί τη χώρα σε βαθιά ύφεση. Υφεση που συνοδεύεται από την αίσθηση ότι η νεολαία δεν έχει προοπτικές σε αυτό τον τόπο. Με τα αντικοινωνικά της μέτρα η κυβέρνηση ξεφτίλισε την τιμή της εργασίας των νέων ανθρώπων και εισάγει μεσαιωνικές συνθήκες στις εργασιακές σχέσεις.

    Πρώτη φορά μεταχουντικά, χιλιάδες νέοι άνθρωποι αναζητούν τρόπους να πάνε να εργαστούν στο εξωτερικό. Το σίγουρο δε, είναι ότι σε μια εποχή όπως αυτή που ζούμε, οι πρώτοι που θα βρουν πρόσβαση εργασίας εκτός Ελλάδας, θα είναι οι νέοι με αναβαθμισμένες σπουδές, ειδίκευση και ξεχωριστές ικανότητες. Η χώρα, δηλαδή, κινδυνεύει να απολέσει πολλά από τα καλύτερα παιδιά της.

    *Δεύτερον, με τα μέτρα που λαμβάνει η κυβέρνηση ως προς τις εργαζόμενες μητέρες (μισθολογικά, συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά), οδηγεί το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας σε έκρηξη. Στην πορεία προς την ύφεση, στις αρνητικές συνέπειες που προκαλεί η κυβερνητική πολιτική, θα προστεθεί και το δημογραφικό πρόβλημα.

    Αυτό θα έχει ιδιαίτερα αρνητικές συνέπειες στους τομείς που υποτίθεται ότι θέλει να «σώσει» η κυβέρνηση, όπως το ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό. Η προβλεπόμενη μείωση γεννητικότητας στη χώρα, μαζί με την έξοδο μερικών εκ των ικανότερων νέων ανθρώπων του τόπου, θα κάνει εκρηκτικές τις συνέπειες στο όλο σύστημα περίθαλψης και συντάξεων.

    *Τρίτον, ο όλο και λιγότερο δημοκρατικός τρόπος λήψης των αποφάσεων, προώθησης και επιβολής των αντικοινωνικών μέτρων της «τρόικας» και της κυβέρνησης δημιουργεί προβλήματα στην αποδοχή και ανάπτυξη της δημοκρατίας. Επί παραδείγματι, γίνεται όλο και πιο πιθανό, οι νέοι άνθρωποι που νιώθουν ότι είναι εγκλωβισμένοι από τα αδιέξοδα της κυβερνητικής πολιτικής να καταφύγουν μετά το φθινόπωρο σε μια κλιμακούμενη βία προκειμένου να αντισταθούν στις συνεχείς πολιτικές επιθέσεις που υφίστανται, με αποτέλεσμα να φαντάζει ζοφερό το μέλλον τους. Αυτό σημαίνει ότι θα διευρυνθούν οι υποστηρικτές της βίας, ενώ ορισμένοι, πιθανόν, να δοκιμάσουν άλλες, πιο ακραίες μορφές δράσης. Τα αδιέξοδα αυξάνουν τις πιθανότητες τέτοιων επιλογών. Η κυβέρνηση το φθινόπωρο θα έχει να διαλέξει ανάμεσα στη δημιουργία ενός αστυνομικού κράτους και στην τροποποίηση της πολιτικής της.

    *Τέταρτον, το συνεχές κουτσούρεμα της δημοκρατίας διευκολύνει όσους αρνούνται τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις δημοκρατικές διαδικασίες. Κάποιοι σε λίγο θα αρχίσουν να προπαγανδίζουν λύσεις στρεφόμενες ενάντια στον κοινοβουλευτισμό και στις ίδιες τις διαδικασίες της δημοκρατίας. Ακόμα και να «υμνούν την επταετία».

    Συνολικά, η σημερινή συμπεριφορά της κυβέρνησης μπορεί να υποσκάψει τη δημοκρατία και τις ελευθερίες. Να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου για πολύπλευρα μακρόχρονα κοινωνικά προβλήματα. Δυστυχώς, η κυβέρνηση δείχνει ακόμα να μην έχει μέτρο και αίσθηση των συνεπειών των επιλογών της. Συνεπειών που υπερβαίνουν κατά πολύ την αριθμητική της λογιστικής.

  • LIP: Η φαντασία στην εξουσία(1)

    LIP είναι το όνομα μιας μάρκας ρολογιών που παράγονταν κάποτε στη γαλλική πόλη Besancon.

    Ταυτόχρονα όμως είναι μια κορυφαία στιγμή για όσους συμμετείχαν στους μετά το '68 αγώνες, η οποία στη χώρα μας τουλάχιστον φαίνεται να αγνοείται, και καλό θα ήταν τώρα που μεταξύ άλλων έρχεται το τσουνάμι των μαζικών απολύσεων να γνωστοποιηθεί.

    Απρίλης 1973. Η διεύθυνση της LIP ανακοινώνει στους εργαζόμενους ότι πρόκειται να προβεί σε ένα σημαντικό αριθμό απολύσεων. Η πρώτη αντίδραση των εργαζομένων ήταν να ρίξουν τους ρυθμούς με τους οποίους δούλευαν. Η δεύτερη ήταν δεκάλεπτες ανά ώρα στάσεις εργασίας, και η τρίτη και φαρμακερή για την εργοδοσία, η εφαρμογή στην πράξη του συνθήματος που είχαν αναρτήσει οι φοιτητές των Καλών Τεχνών το Μάη του 1968: «Το αφεντικό σου σ' έχει ανάγκη εσύ δεν το έχεις ανάγκη».

    Οταν οι εργαζόμενοι έμαθαν ότι επρόκειτο να απολυθούν 480 από αυτούς, κατέλαβαν την επιχείρηση και απέκλεισαν στα γραφεία τους τα διευθυντικά της στελέχη. Οι αστυνομικές δυνάμεις επιτίθενται, και αφού τα σπάνε όλα, ενώ οι καταληψίες εργάτες δεν έχουν κάνει ούτε μια γρατσουνιά στον τοίχο, τα απελευθερώνουν. Αποφασίζεται από τη γενική συνέλευση σ' ένα κλίμα ενότητας των συνδικαλιστικών παρατάξεων, η συνέχιση της κατάληψης και αρχικά η μεταφορά των ρολογιών σε ασφαλές κρυφό μέρος -το οποίο μέχρι σήμερα οι παλιοί εργάτες της LIP αρνούνται να αποκαλύψουν διότι «ίσως ξαναχρειαστεί»- και η πώλησή τους, και στη συνέχεια η συνέχιση της παραγωγής με βάση την αρχή «παράγουμε, πουλάμε, πληρωνόμαστε» και αυτό δίχως αφεντικά και φυσικά το κέρδος τους.

    Οι πωλήσεις που γίνονταν παράνομα με παράνομες φορτώσεις, μεταμφιέσεις με περούκες κ.λπ. είχαν τεράστια επιτυχία ακόμη και στις παραλίες. Σε μόλις έξι βδομάδες ο τζίρος αντιστοιχούσε στο 50% του συνόλου μιας ολόκληρης χρονιάς, ενώ μέσα σε όλη αυτή τη διαδικασία δεν κλάπηκε ούτε ένα ρολόι.

    Οι πόρτες του εργοστασίου άνοιξαν για όλο τον κόσμο, ενώ πολλοί από τους επισκέπτες συμμετείχαν στις καθημερινές γενικές συνελεύσεις.

    Εκτός από τη Γαλλία(2), αναπτύσσεται ένα πανευρωπαϊκό αλλά και παγκόσμιο κίνημα συμπαράστασης(3), ενώ το σύνθημα του Γκεβάρα «ένα, δύο, τρία Βιετνάμ» παραφράζεται σε «μία, δύο, τρεις LIP». Ξεσπάνε απεργίες συμπαράστασης, γίνονται μεγάλες διαδηλώσεις, στην ίδια την Besancon διαδηλώνουν υπό βροχή 100.000. Διαδίδεται η εφημερίδα των καταληψιών «Lip -Unite» «Lip -Ενότητα», πουλιόνται χέρι χέρι τα ρολόγια, μποϊκοτάρονται οι τράπεζες που επιχείρησαν να πνίξουν την επιχείρηση...

    Η αστική εξουσία, ανήσυχη από αυτήν την έκβαση και φοβούμενη τη γενίκευσή της, αποφασίζει να επέμβει δραστικά. Ο τότε πρωθυπουργός Pierre Messmer προτείνει ένα σχέδιο που προβλέπει μόνο 159 απολύσεις. Το σχέδιο απορρίπτεται από τη γενική συνέλευση και το εργοστάσιο εκκενώνεται βίαια από τις αστυνομικές δυνάμεις. Ο Messmer περιχαρής αναφωνεί «η LIP τελείωσε». Και όμως γρήγορα διαψεύδεται. Την αναλαμβάνει ένας αριστερός επιχειρηματίας ο οποίος και αποδέχεται την επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων.

    Αυτό δεν το ανέχονται ο τότε πρόεδρος Giscard d' Estaing που εκλέχτηκε το Μάη του 1974 και ο πρωθυπουργός Jacques Chirac. «Οι εργάτες της Lip θα πρέπει να τιμωρηθούν να είναι άνεργοι και να παραμείνουν, διαφορετικά θα ξεσηκώσουν ολόκληρο το κοινωνικό σώμα». Αυτό ήταν το σκεπτικό τους. Γι' αυτό και αποφάσισαν να δολοφονήσουν τη LIP. Πώς; Η κρατική Renault ακυρώνει μέσα σε μια μέρα όλες τις παραγγελίες της προς την LIP και έτσι την πνίγει οικονομικά.

    Παρ' όλ' αυτά η ιστορία της LIP παραμένει ζωντανή και παραδειγματική, όχι τόσο για να επαναληφθεί αυτούσια, αλλά για να καταδειχτεί η δυναμική της εργατικής τάξης, η ευρηματικότητά της, η ικανότητά της να αυτοδιαχειρίζεται την παραγωγή δίχως την ύπαρξη αφεντικών, η αποτελεσματικότητα της μετωπικής της δράσης και της εμπιστοσύνης στις συλλογικές πρωτοβάθμιες πρωτοβουλίες, η αξία της εργατικής αλληλεγγύης...

    1. Πρόκειται για τον τίτλο μιας κινηματογραφικής ταινίας του Christian Rouaud που μέσω συνεντεύξεων με τους τότε κύριους πρωταγωνιστές καταγράφει την ιστορία της εξέγερσης των εργατών της LIP

    Βλέπε και

    - Jean Raguenes et Henri Burin des Roziers

    «De mai 68 a LIP : Un dominicain au coeur des luttes» Editions «Karhala» 2008

    - Serge Halimi «LIP, l'imaginationau pouvoir' Le Monde diplomatique http://www. Monde -diplomatique.fr/carnet/20007-03-20-LIP -«L epopee LIP»: De 1973 a ..2007 in http:cnt-ait.info/article.php3?id_article=1409

    Και για μια αντιδραστική εκδοχή Jean Claude Sensemat «Comment j'ai sauve LIP» Εκδόσεις «Robert Lafont».

    2. Οπου, μεταξύ άλλων, υποστήριζαν το κίνημα της LIP διανοούμενοι όπως ο Yves Montant, η Simone Signoret, ο Mouloudji, ο Leny Escudero, ο Maxime le Forestier, ο Jean Ferrat, οι Freres Jacques, και διανοούμενοι όπως ο Maurice Clavel, ο Georges Houdin, ο Andre Frossard, ο Roger Garaudy, ο Michel Foucault.

    3. Ο Μάο δήλωνε για τους εργάτες της LIP «Αυτοί οι άξιοι εργάτες που διεξάγουν ένα υποδειγματικό αυτοδιαχειριστικό αγώνα», στο Jean Claude Sensemat «Comment j'ai sauve LIP» ό.π. σελίδα 49

  • Η Γερμανία εξάγει και λιτότητα

    Υπό τη σκιά της εμφανούς διαφωνίας μεταξύ Γερμανίας και ΗΠΑ για τον συστημικά ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης (με τη Γερμανία να επιμένει στον δραστικό περιορισμό της ζήτησης και των κοινωνικών δαπανών, εξελίσσεται το ελληνικό δράμα.

    Οι δανειστές, έναντι της εξασφάλισης της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους επί τριετίαν, αξίωσαν μόνιμες κοινωνικές απορυθμίσεις. Εξ αρχής, βέβαια, η κυβέρνηση (προ της υπαγωγής δηλαδή στην τριμερή κηδεμονία) δεν επέδειξε διάθεση επούλωσης των βασικών (κυρίως χρηματοδοτικών) πληγών του ασφαλιστικού συστήματος. Οι σχεδιασμοί της ήσαν ασκήσεις ακρωτηριασμού του, με παραγραφή όλων των εις βάρος του διαχρονικών ανομημάτων. Τώρα, που -κατά παράβαση των συνθηκών της Ε.Ε. και της αρχής της επικουρικότητας- απεδέχθη την υπαγωγή όλων των υποσυστημάτων του κοινωνικού κράτους στη λογική του Μνημονίου και στον κανόνα του μηδενικού ελλείμματος, η ελληνική κοινωνική πολιτική εντός της Ε.Ε. έχει υπονομευθεί τουλάχιστον μέχρι το 2060.

    Ετσι, παρ' ότι οι σκληροί και απρόσφοροι κανόνες της ΟΝΕ και του Συμφώνου Σταθερότητας εδραίωσαν τη διαφορά δυναμικότητας μεταξύ των οικονομιών της ευρωζώνης, τώρα, υπό την πίεση της Γερμανίας, που άδραξε την ευκαιρία της δημοσιονομικής κρίσης στον ευρωπαϊκό Νότο, οι κανόνες αυτοί γίνονται άτεγκτοι. Το «δημοσιονομικό» Σύνταγμα επιβάλλεται προς πάσα κατεύθυνση και οι δαπάνες των προϋπολογισμών, προτού εγκριθούν από το Κοινοβούλιο, θα τυγχάνουν της επεξεργασίας και της έγκρισης των Βρυξελλών. Και για να γίνει πειστική η πολιτική αυτή, η Γερμανία επιβάλλει λιτότητα στο λαό της. Περικόπτει τους μισθούς, τις συντάξεις και τις παροχές του κοινωνικού κράτους. Ακολουθεί δηλαδή αντίθετη πορεία από αυτήν που υποδεικνύουν οι Χάινερ Φλάσμπεκ, Ούλριχ Μπεκ και πολλοί άλλοι ορθολογιστές, αφού αναγκάζει τους Γερμανούς να ζήσουν ακόμα χαμηλότερα από τις δυνατότητές τους. Η Γερμανία δεν αρκείται στο ακαταμάχητο εξαγωγικό της πλεονέκτημα. Επιχειρεί, μέσω της μείωσης των κοινωνικών δαπανών και της καταστροφής του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου (με την ευκαιρία του χαμηλού ευρώ), να μεγιστοποιήσει τα οφέλη από το ενδοευρωπαϊκό εμπόριο. Και στην Ελλάδα αυτό περνά απαρατήρητο!

    Η πιστωτική επέκταση του υπερτιμημένου ευρώ της περασμένης δεκαετίας, σε συνδυασμό με την απελευθέρωση των αγορών, αποσυγκρότησε τον παραγωγικό ιστό της χώρας και η νέα «γενιά των χρεωστών», υπό τους θριαμβικούς τόνους των Βρυξελλήνων, στράφηκε για την τροφοδοσία του καταναλωτικού της προτύπου στις εισαγωγές. Το πρόγραμμα, εξάλλου, εξαγοράς των κυβερνήσεων από τις μεγάλες ευρωπαϊκές πολυεθνικές (κυρίως γερμανικές) για την κατάκτηση γεωστρατηγικών οικονομικών θέσεων, πλην του ότι δημιούργησε την υπερδομή της συστημικής σπατάλης και της αδιαφάνειας, ενίσχυσε την ετερονομία της ελληνικής οικονομίας και παρέδωσε τη σκιώδη κρατική βιομηχανία και κρίσιμες επιχειρήσεις εντάσεως τεχνολογίας (π.χ. ΟΤΕ) στα ξένα συμφέροντα.

    Οι απολογητές του φαινομένου της «ισχυρής ανάπτυξης» της παρελθούσης 15ετίας αποδίδουν τη σημερινή κατάσταση όχι στο επίπλαστο και αβαθές περιεχόμενό της (με την υπερ-εξάρτηση και υπερ-επέκταση της εικονικής οικονομίας σε ρυθμούς πολλαπλάσιους της δανειακής εξάρτησης του κράτους και της πραγματικής οικονομίας), αλλά στην αδυναμία των εσωτερικών θεσμών και στη γενίκευση της εγχώριας «ατυπίας». Γι'αυτή τη σχολή σκέψης, το δυσμενές ευρωπαϊκό περιβάλλον και η βίαιη απελευθέρωση των εισαγωγών (όμοιων προς τα ελληνικά προϊόντων και μάλιστα στην αιχμή της ελληνικής παραγωγής) δεν έχει σημασία.

    Υπάρχει κανένας γνήσιος ευρωπαϊστής που να μην βλέπει ότι ο μείζων κεντροευρωπαίος «εταίρος» μας επιμένει στην ανταγωνιστική και εθνικιστική πολιτική της εξαγωγής τής παράδοξης και ανορθολογικής λιτότητας των πολιτών του προς τους ασθενείς εταίρους του ευρωπαϊκού Νότου και την Ελλάδα; Και τούτου δεδομένου, πώς θα ακολουθήσει ανάκαμψη με την επιτάχυνση των μεταβιβάσεων από τις φτωχές προς τις πλούσιες χώρες, ενώ έπρεπε να συμβεί το αντίθετο;

  • Οικονομική κρίση και βιώσιμη ανάπτυξη

    Η οικονομική κρίση σ' όλο τον κόσμο, και βέβαια στην Ελλάδα, προκαλεί επιδείνωση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού σε σημαντικό τμήμα του πληθυσμού.

    Δημιουργεί όμως, ταυτόχρονα, μια νέα πραγματικότητα στη συμπεριφορά των πολιτών, οι οποίοι συνεχίζουν να βρίσκονται σε σχετικά καλή εισοδηματική κατάσταση. Περιορίζοντας τα διαθέσιμα μέσα, η οικονομική κρίση αλλάζει τη συμπεριφορά τους προς την κατεύθυνση της μείωσης της περιττής ή υπερβολικής κατανάλωσης. Ευνοεί την όσο το δυνατόν αποδοτικότερη αξιοποίηση των χρηματικών μέσων που διαθέτουν και συχνά οδηγεί στην αναθεώρηση κατεστημένων καταναλωτικών συνηθειών ή/και ακόμη στην αναθεώρηση του τρόπου ζωής.

    Οι διατροφικές συνήθειες προσαρμόζονται σε λιγότερο δαπανηρά πρότυπα, τα οποία εξασφαλίζουν επίσης ορθότερη διατροφική ισορροπία μεταξύ προϊόντων ζωικής και φυτικής προέλευσης. Ταυτόχρονα, οι μετακινήσεις περιορίζονται, προτιμώνται τα μέσα μαζικής μεταφοράς με θετικά αποτελέσματα στο κόστος του οικογενειακού προϋπολογισμού, ενώ παράλληλα μειώνεται η ρύπανση και η κατανάλωση ενέργειας. Ακόμη και ο τρόπος κατοικίας προσαρμόζεται με στόχο π.χ. τη μείωση του κόστους θέρμανσης με χρησιμοποίηση οικονομικότερων και καθαρότερων μορφών ενέργειας (αέριο αντί πετρέλαιο, μονώσεις κ.λπ.), ενώ περιορίζεται η σπατάλη. Γενικότερα ένας ολόκληρος τρόπος ζωής αλλάζει σταδιακά προς λιγότερο σπάταλες και περισσότερο βιώσιμες, πράσινες ή οικολογικές συμπεριφορές των καταναλωτών, ενώ παράλληλα προσαρμόζονται οι παραγωγοί προϊόντων και υπηρεσιών προκειμένου να ανταποκριθούν στην αυξανόμενη ζήτηση.

    Η παραγωγή νέων μορφών ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές, η διάθεση συσκευών που εξοικονομούν ενέργεια, και γενικότερα νέων προϊόντων που προκαλούν λιγότερη επιβάρυνση στο περιβάλλον, αρχίζει να αναπτύσσεται με γρήγορους ρυθμούς παγκοσμίως, ενώ βελτιώνεται και η σχετική τεχνολογία, ως αποτέλεσμα προσανατολισμένης έρευνας προς την κατεύθυνση της επονομαζόμενης «πράσινης ανάπτυξης».

    Είναι όμως αρκετά όλα τα παραπάνω για να αλλάξει πραγματικά το πρότυπο της ανάπτυξης στον σημερινό κόσμο; Μήπως πρόκειται για συγκυριακό φαινόμενο που είναι απλώς αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και του περιορισμού των διαθέσιμων μέσων από το μεγαλύτερο μέρος των πολιτών καταναλωτών;

    Η πραγματικότητα διαμορφώνει προφανώς τις συνειδήσεις των ανθρώπων, αλλά και οι συνειδήσεις των ανθρώπων διαμορφώνουν μια νέα πραγματικότητα, που μπορεί να είναι πολύ διαφορετική από την προηγούμενη. Σίγουρα αυτό δεν γίνεται με επαναστατικό τρόπο αλλά πολύ αργά και σταδιακά. Βεβαίως, η «ιδεολογία» δεν είναι άμοιρη μιας τέτοιας εξέλιξης. Η διάδοση δηλ. των ιδεών της βιώσιμης/διατηρήσιμης ανάπτυξης στους πολίτες με στόχο τον περιορισμό της σπατάλης πολύτιμων πόρων, με χρήση νέων τεχνολογιών και μεγαλύτερη αξιοποίηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και κυρίως την υιοθέτηση «λιτότητας» στην κατανάλωση και στον τρόπο ζωής, μπορεί να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα δομικής και όχι απλώς συγκυριακής αλλαγής. Για τον λόγο αυτόν τα οικολογικά κινήματα σε κάθε χώρα, τα οποία διαδίδουν παρόμοιες ιδέες και διακηρύσσουν πολιτικές βιώσιμης ανάπτυξης έχουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια αλλαγής των συνειδήσεων των πολιτών προς μια τέτοια κατεύθυνση.

    Αν, όπως φαίνεται, η οικονομική κρίση περιορίζοντας τα διαθέσιμα μέσα για κατανάλωση, μαζί με τη διάδοση οικολογικών ιδεών από τα οικολογικά κινήματα, ωθήσουν ένα σημαντικό μέρος πολιτών στις ανεπτυγμένες και στις αναπτυσσόμενες χώρες να υιοθετήσουν περισσότερο «οικολογικές» συμπεριφορές, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία ενός νέου πρότυπου ανάπτυξης, τότε η σημερινή εξαιρετικά δύσκολη περίοδος μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική ευκαιρία για τη μεγάλη αλλαγή σ' ολόκληρο τον κόσμο και κυρίως για την επιβίωση των μελλοντικών γενεών.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Κάγκελα παντού !
Οργή που φέρνει καταιγίδες
Οσα φέρνει ο ταχυδρόμος
Υπουργεία ανοιχτά σε κάθε επισκέπτη
Αλλαγές σε κυβέρνηση και κόμμα
Κρας τεστ με ασφαλιστικό, αργότερα το εργασιακό
Χάνονται κατακτήσεις 100 χρόνων
Δημόσιοι υπάλληλοι σε «λευκή απεργία»
Συνέδριο Ν.Δ.
Πρώτα η άλωση και μετά η έξοδος
Επιχείρηση ημέτεροι όβερ
Αυτοί που μένουν κι αυτοί που φεύγουν...
Ανανεωτική Πτέρυγα
Και εγένετο νέο ανανεωτικό κόμμα
Συνέντευξη: Φώτης Κουβέλης
«Δεν θα λειτουργήσουμε συμπληρωματικά στο ΠΑΣΟΚ»
Πτήσεις στο Αιγαίο
Πτήσεις με κόστος
Τουριστική... προπαγάνδα
Ομογενής... τουρίστας
Υποβρύχια και φρεγάτες
Γέρνουν οι συμφωνίες Σκαραμαγκά
Νόμος περί ευθύνης υπουργών
Αλλαγές επί αλλαγών στον νέο νόμο περί ευθύνης υπουργών
Υπόθεση Siemens
Στόματα ερμητικά κλειστά
Σκάνδαλο Βατοπεδίου
Κλήση στον «παραπλανηθέντα» εισαγγελέα