Έντυπη Έκδοση

«Είμαι μια μοναχική πολυφωνία»

Πώς ισορροπείς ανάμεσα στο ροκ και στον Αττίκ; Ο Μανώλης Φάμελλος βρήκε τον τρόπο

Δεκατέσσερα καινούρια τραγούδια με ηλεκτρικό ήχο και μελωδίες που ακούγονται ως μια ωραία ελληνική εκδοχή της σύγχρονης βρετανικής ροκ σκηνής. Κι ανάμεσά τους, προβάλλει ξαφνικά, το «Ζητάτε να σας πω» του Αττίκ, σε μία ενδιαφέρουσα διασκευή.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας δίσκος του Μανώλη Φάμελλου και εν προκειμένω ο ολοκαίνουριος με τίτλο «Η στιγμή που κρατάει για πάντα» (Lyra) είναι συνεπής όχι μόνο με τον ίδιο αλλά και με ολόκληρη τη γενιά του.

Ο Φάμελλος, «Τριάντα και κάτι» το 2004, τώρα σαράντα και λίγο, ανήκει σ' αυτή τη γενιά που φορτώθηκε το καθήκον της μετάβασης: Απ' τις πολιτικές ιδεολογίες στους κομπιούτερ, απ' την απομόνωση στην παγκοσμιοποίηση, απ' την παράδοση στο new age.

Ταυτόχρονα η γενιά του θεωρήθηκε και ο κατεξοχήν εκπρόσωπος των αναποφάσιστων. Που σημαίνει ότι ξέρουν, όπως κι ο Φάμελλος, γιατί έμαθαν ν' ακούν και Νικ Κέιβ και Σουγιούλ. Αλλά δεν ξέρουν τι να ψηφίσουν...

Ο ήχος του πλυντηρίου

- Σ' αυτόν τον δίσκο ακούγεστε ηλεκτρικός, μελωδικός και μουσικά πιο κοντά στη βρετανική σκηνή παρά στην ελληνική. Αρα πιο... Φάμελλος από ποτέ;

«Χαίρομαι που κάτι διακρίνετε, γιατί εγώ από την άλλη ένιωθα ότι πλέω ακυβέρνητος. Σαν παιδί της εποχής βέβαια έχω κάμποσους εαυτούς που ο καθένας τους διεκδικεί την αυθεντικότητα. Είμαι, δηλαδή, μια μοναχική πολυφωνία. Τουλάχιστον, κανείς ποτέ δεν υπήρξε περισσότερο Φάμελλος από εμένα!».

- Πώς η προσωπική σας ιστορία ξεκίνησε μ' ένα μπαγλαμαδάκι κι έφτασε σε ένα electro περιβάλλον;

«Είμαι θύμα των περιστάσεων: το οικογενειακό περιβάλλον, η φωνή του Στέλιου στο ράδιο κ.λπ. Η αλήθεια είναι πως δεν υπήρχε κάτι άλλο πρόχειρο στο σπίτι, αν και πάντοτε με συγκινούσε ο ήχος του πλυντηρίου. Ηταν σαν να εγκυμονούσε κάτι από το μέλλον».

- Ο Αττίκ πού χωράει σε όλα αυτά;

«Μάλλον ό,τι θυμάμαι, χαίρομαι. Ο Αττίκ ήταν σε κάτι παρτιτούρες, του αδελφού μου υποθέτω... Κι επίσης θυμάμαι στον οικογενειακό μας κύκλο, κάποιες κυρίες μιας ηλικίας, να τον τραγουδούν με βιμπράτα και στεντόρειες φωνές. Η εποχή τους έμοιαζε πολύ μακρινή και δημιουργούσαν μια υπέροχη μεταφυσική ατμόσφαιρα. Υπήρχε και αυτός ο στίχος εκεί "αμ δεν είναι οι καρδιές όλες το ίδιο καμωμένες" που θα εσκαγα αν δεν τον έλεγα...».

- Σας αρέσει πάντα κάτι λίγο ρετρό. Γιατί;

«Γιατί να αναβιώνει μόνο το ρεμπέτικο; Θέλουμε ίσα και δημοκρατικά δικαιώματα για όλα τα φαντάσματα».

- Αλλάζει κάτι στα σαράντα και λίγο;

«Λέμε συνήθως ότι, μεγαλώνοντας, θα αφήσουμε πίσω κάποια πράγματα ή θα τα ξεπεράσουμε, θα ωριμάσουν οι ανάγκες μας κι ό,τι άλλο. Είναι, φοβάμαι, σαν να εκχωρούμε στο χρόνο την ευθύνη να μας πάει παρακάτω, όσο εμείς εν τω μεταξύ σφυρίζουμε ανέμελα... Πάντα υπάρχει μια αναντιστοιχία του βιολογικού με τον εσωτερικό χρόνο: Νιώθεις πως παίζεται ένα ύπουλο παιχνίδι εις βάρος σου, γιατί ο παλιός σου εαυτός δεν σε εγκαταλείπει. Αντιθέτως γίνεται πιο απαιτητικός».

- «Μα εγώ βλέπω μόνο ένα τρένο να περνά κι εγώ πίσω να μένω..», λέτε πάντως στο πρώτο τραγούδι του δίσκου.

«Δεν είναι τυχαία το πρώτο τραγούδι στον δίσκο. Νομίζω ότι συνοψίζει ό,τι νιώθω να μου συμβαίνει.. Και βέβαια μου αρέσει να ξεκινώ με ερωτήματα -όχι, δηλαδή, πως καταλήγω με απαντήσεις...».

- Αλλωστε ανήκετε στη μεταβατική γενιά των αναποφάσιστων και των αμήχανων. Μήπως αυτή έγινε τελικά πολιτική στάση;

«Ο ορος μεταβατικό υπονοεί ότι θα ακολουθήσει μια σταθερότερη κατάσταση. Εγώ, όμως, βλέπω, αν και δεν μου αρέσει να μιλώ εξ ονόματος άλλων-πόσω μάλλον μιας γενιάς-, να έχει παγιωθεί προς το παρόν η ρευστότητα και να είναι μάλιστα από τους βασικούς όρους του παιχνιδιού... Αλλά πρέπει εδώ να κάνουμε μια διάκριση ανάμεσα στην απάθεια που καλλιεργείται από την απαξίωση των πάντων και την περισυλλογή που είναι μια δημιουργική διαδικασία για όποιον αναζητά ειλικρινά διεξόδους. Είναι απολύτως υγιές να διερωτάται κανείς και απολύτως προτιμότερο από το να καταπίνει αμάσητες βεβαιότητες».

Απλά ν' αλλάζουμε

- Η αναποφασιστικότητα αφορά και τις προσωπικές σχέσεις της γενιάς σας;

«Εμείς του '80 και μετά, αλλάζαμε προσανατολισμό και ενδιαφέροντα με μεγάλη ταχύτητα, χωρίς να ξέρουμε, ούτε καν χονδρικά, τι ή γιατί το θέλουμε. Τόσο που στο τέλος αποφασίστηκε ότι αυτό που θέλουμε είναι απλά να αλλάζουμε. Ζήσαμε μια μετάβαση προς ένα καθεστώς διαρκούς μεταβατικότητας. Επιπλέον ζήσαμε σχεδόν αποκαλυπτικά τον πληθωρισμό αξιών, απαξιών και εντυπώσεων κι έχουν εγκατασταθεί τόσα πολλά ενεργά και ανενεργά δεδομένα στον εγκέφαλό μας που γίναμε κάπως δυσλειτουργικοί».

- Εσάς, πάντως, φαίνεται πως σας σώζει το χιούμορ.

«Είχα πάντα αναπτυγμένη την αίσθηση του γελοίου και μέσα σ' αυτήν, ο σοβαρός εαυτός μου κρατούσε μια περίοπτη θέση! Οπότε υποθέτω πως, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, το χιούμορ με έσωσε κυρίως απ' αυτόν τον εαυτό που είναι επίμονος και πένθιμος σαν Μεγάλη Παρασκευή...».*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Μουσική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
Ερωτικό γράμμα προς το σινεμά
Θέατρο
Η ελληνίδα Μις Τζούλια
Ο δολοφόνος θα 'ναι γυναίκα
Ω, οι δυστυχισμένες μέρες
Συνέντευξη Μανώλης Φάμελλος
«Είμαι μια μοναχική πολυφωνία»
Συνέντευξη Λαρς φον Τρίερ
«Κοιτάξτε με, ακόμα τρέμω»
50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Οι ταινίες που δεν θα δούμε
Μουσική
Πογκορέλιτς στη Θεσσαλονίκη
Προεκλογικός πολιτισμός
Η Γη της Εξαγγελίας
Επέτειος για τα 60 χρόνια της Λ.Δ. της Κίνας
Η επανάσταση των χρωμάτων
Μια χώρα υπό κατασκευή
Μπεστ σέλερ με ιδεογράμματα
Ο Σούπερμαν φορούσε κόκκινα
Βυζαντινό & Χριστιανικό Μουσείο
Νέα στέγη για κρυμμένους θησαυρούς
Ο αγιογράφος της ποπ αρτ
Συνέντευξη Νιλ Ντενάρι
Η πτήση του αρχιτέκτονα
Φωτογραφία
Μια Πόλη μαγική
Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης
Από το δρόμο στο μουσείο
Βιβλίο
Χρονικό ενός δύσκολου γάμου
Εικαστικά
Μεταξύ Κυκλάδων και Φλωρεντίας
Συνέντευξη
«Ξοδεύω πολλά, είμαι ένα καταναλωτικό τέρας»