Έντυπη Έκδοση

Βιβλίο

Σάββατο

  • Στο ρεσιτάλ της Σόνιας Θεοδωρίδου

    Μια ξαφνική νεροποντή είχε κάνει τους Αέρηδες, στην Πλάκα, να δείχνουν μόνιμα τον Νοτιά. Ενα χαμηλό βαρομετρικό είχε αλλάξει τα πάντα στην πόλη. Οι ακροατές τού ρεσιτάλ έφταναν με ομπρέλες που έσταζαν νερά στα σκαλιά. Τα παπούτσια τους έδειχναν πόσο πετυχημένη ήταν η αγορά. Αν αντέχουν την εντολή του ουρανού για απόψε.

    Ενα αγόρι, ένα νέο παιδί, ο Πάνος Βαρδάκας, είχε φύγει για τον Σείριο. Από κει θα μας έβλεπε. Οι γονείς, ο αδελφός του, οι πολυπληθείς φίλοι του, οι συμμαθητές του στο σχολείο, οι δάσκαλοί του ήθελαν απόψε να του κάνουν μια γιορτή με τέχνη και αισθήματα.

    Την είδα που έφτασε με το αμάξι. Σταμάτησε στην πόρτα. Μπροστά στη βιβλιοθήκη του κτηρίου όπου θα γινόταν γι' αυτήν απόψε το καμαρίνι. Τη βοήθησα να κατεβεί. Ανοιξα την ομπρέλα. Πέρασε στο εσωτερικό της αίθουσας. Μου ζήτησε να καθίσω μαζί της. Από δω την έβλεπα να ετοιμάζεται για το ρεσιτάλ. Αρχισε από το πρόσωπο, τονίζοντας τα σημεία που αυτή γνώριζε στον καθρέφτη. Μια κάθετη γραμμή σαν να την έκοβε στη μέση. Κατέβαινε από το μέτωπο κάθετα στη μύτη κι έφτανε στο μέσον του άνω και κάτω χείλους. Η αμπιγιέζ τη βοήθησε να φορέσει το φόρεμα. Ενα παραβάν με εμπόδισε να δω την ακριβή κίνηση. Δεν μιλούσε πλέον. Δεν μίλησε καθόλου. Με κινήσεις μού έδειχνε. Η αφωνία που είχε όλη την ημέρα τής επέτρεπε να τραγουδήσει. Η μέθοδός της, αυστηρή. Φεύγοντας από το καμαρίνι πήρε στα χέρια το λευκό μαντίλι. Ανέβηκε τα εξωτερικά σκαλιά. Γλιστρούσαν. Και μπήκε στην ασφυκτικά γεμάτη σάλα. Το κοινό, όρθιο, χειροκροτούσε.

    Οι φωτογραφίες του Πάνου Βαρδάκα έπεσαν στην επιφάνεια που είχαν ανοίξει. Φύση και σιωπή. Λίμνες και άνθρωποι. Ο Θόδωρος Κοτεπάνος κάθεται στο πιάνο, και το ρεσιτάλ της αρχίζει. Το τραγούδι της έχει κάτι το νυχτερινό, κάτι από το ζωοποιό πένθος της μνήμης. Τα χειροκροτήματα, ανάμεσα στα τραγούδια, χαιρετισμός στη ζωή. Στη μνήμη του Πάνου.

    Η Σόνια Θεοδωρίδου οδηγεί τη βραδιά, όπως τότε, που την είδα να τραγουδά στο Μαχάγκονι των Μπρεχτ - Κουρτ Βάιλ. Κάθε που τραγουδά σφίγγει στα χέρια το λευκό, μεταξωτό, μαντίλι. Δώρο του Χρήστου. Και υποκλίνεται. Το ρεσιτάλ τελείωσε. Τα τρία τραγούδια που ζητά, στο μπιζ, το κοινό, την αποθεώνουν.

    Χυμοί και ποτά κυλούν στη δεξίωση, στη σάλα. Οι φίλοι του Πάνου, οι δάσκαλοί του είναι εκεί. Αγοράζω μια μπλούζα. Μπαίνω στο κλαμπ των φίλων του. Δίνω διεύθυνση.

    Η βροχή έχει σταματήσει. Η Σόνια Θεοδωρίδου αναχωρεί. Τη συνοδεύω στο αμάξι. Καθώς στρίβω στη γωνία ξεδιπλώνω την μπλούζα του Πάνου που σχεδίασαν οι φίλοι του. Ενα παράξενο -φυτό;- απλώνει ρίζες και φτάνει στον ουρανό.

    Στον λαιμό.

    ΥΓ.1: Λίγους μήνες μετά, τη συνοδεύω στον αχανή μητροπολιτικό ναό των Βρυξελλών - στο συμβόλαιό της, για την εμφάνισή της εδώ, αναγράφεται ότι αν συμβεί θάνατος πρωθυπουργού ή του βασιλέως, του Βελγίου, θα ματαιωθεί, πάραυτα.

    ΥΓ.2: Πρωταγωνίστρια σε όπερες, μοναχικές άριες, Μπρεχτ, Χατζιδάκι, Μπρελ, Πιαφ, Δαλιδά, φάντος..., μπορούσε να τραγουδήσει τα πάντα. Το «Βραβείο Μαρία Κάλλας» της άνοιξε τους ορίζοντες. Θυμάται πως πήγε με τζιν στο «Παλλάς» για ακρόαση. Τα μαθήματα, στο Λονδίνο, με την εβραία δασκάλα της, Βέρα Ρόζα, μοναδικά. Παραστάσεις σε Βρυξέλλες, Ζυρίχη, Λουξεμβούργο, Αμβούργο...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Ο «θάνατος του Θεού» και το θεϊκό της αυθυπέρβασης
Λαπαθιώτης αυτοβιογραφούμενος
Αρχιτεκτονικές φαντασμαγορίες και ιδεολογικά κάτοπτρα
Ρητορική δωματίου
Ο πανικός της λευκής σελίδας
Το εργοστάσιο των συναισθημάτων
Χωρίς θεό πάνω από τη Νέα Υόρκη
Το ενιαίο της ανθρώπινης φύσης και η ατέρμονη ποικιλομορφία του πολιτισμού
Η καταστροφή της νηοπομπής «PQ-17»
Πιο κοντά στο αίμα παρά στο μελάνι
Από τις 4:00 στις 6:00
Κάθε μέρα έχει τα τραγούδια της...
Δικαίωση μετά τη διάλυση των Beatles
Προδημοσίευση
Graffitto
Άλλες ειδήσεις
Συνταγές μαγειρικής για γυναίκες συγγραφείς
The Word Express Project