Έντυπη Έκδοση

Πολιτικός ακτιβισμός επί σκηνής

Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Σάββας Στρούμπος παρουσιάζει τον «Βόιτσεκ» του Μπίχνερ και το «Ντοκουμέντο» του Πρίμο Λέβι

Μπορεί ο Σάββας Στρούμπος να βρίσκεται αυτές τις μέρες μαζί με τον Θόδωρο Τερζόπουλο στην Αγία Πετρούπολη για το ανέβασμα του μπεκετικού «Τέλους του Παιχνιδιού», αλλά έχει αφήσει πίσω στην Αθήνα να παίζονται δύο παραστάσεις του.

Τον «Βόιτσεκ» του Μπίχνερ, στο νέο χώρο του «Αττις» (ώς τις 26 του μήνα), και το «Ντοκουμέντο» (σε επανάληψη), ένα πολιτικό καμπαρέ με κείμενα του Πρίμο Λέβι και του σουμπκομαντάντε Μάρκος, με πρωταγωνίστρια την Κάτια Γέρου (στο Beton 7).

Ηθοποιός και σκηνοθέτης βγαλμένος από τα «σπλάχνα» του θεάτρου «Αττις», μαθητής και αγαπημένος βοηθός του Τερζόπουλου, τα τελευταία χρόνια ο Σ. Στρούμπος πραγματοποιεί αυτόνομα, με την ομάδα Σημείο Μηδέν, τις προσωπικές θεατρικές καταθέσεις του, βασισμένες στη μετεξέλιξη της μεθόδου Τερζόπουλου και στο σκηνικό πείραμα. Ξεκίνησαν με τη «Σωφρονιστική Αποικία» του Κάφκα (στο Χώρο Ιστορικής Μνήμης '41-'44, το 2009) και συνεχίστηκαν με Σέξπιρ, Ρίτσο, Αρτό, Καμί, για να επιστρέψουν πάλι στον Κάφκα («Μεταμόρφωση») και να οδηγηθούν, παρακινημένες από τη συγκυρία, στο αριστούργημα του Μπίχνερ.

«Ο Βόιτσεκ είναι και ο παρίας μετανάστης και ο λουμπενοποιημένος Ελληνας. Είναι τα πάντα. Διότι στον Βόιτσεκ δεν προϋποτίθεται η πολιτική συνείδηση που θα οργανώσει τη δράση οδηγώντας στην εξέγερση», υποστηρίζει ο ταλαντούχος ηθοποιός και σκηνοθέτης. «Ο Ελληνας, ο μετανάστης που αγανακτεί και ξεσπά, ο φτωχός που αυτοκτονεί, ο άνθρωπος που οδηγείται σήμερα στην τρέλα από την εξαθλίωση είναι οι σημερινοί Βόιτσεκ. Ακόμη κι ένας άνθρωπος που πηγαίνει στη Χρυσή Αυγή...».

Οι παραστάσεις της ομάδας Σημείο Μηδέν συμβαδίζουν στη ζωή του με τη δουλειά του στο «Αττις» και προκύπτουν από την «προσωπική ανάγκη να αναμετρηθώ με κείμενα που μου προκαλούν μια αγωνία».

«Είναι πολύ σημαντική για έναν καλλιτέχνη η διαδικασία συνεχούς χειραφέτησης και ζύμωσης σε συνεργασία με τον Τερζόπουλο. Είναι πρωτίστως δάσκαλος ο Θόδωρος», διαπιστώνει. Από εκεί και πέρα, έχει και την ανάγκη της αυτενέργειας. Η πολιτική συγκρότησή του είναι καθοριστική σε αυτό το σημείο: «Είτε το θέλει είτε όχι, ο καλλιτέχνης είναι μέρος της κοινωνίας. Είναι και πομπός και δέκτης των δονήσεών της. Με την έννοια αυτή, αν ο καλλιτέχνης είναι ανοιχτός στις αγωνίες, τα πάθη, τις ελπίδες του κοινωνικού γίγνεσθαι, μοιραία αυτοί οι παλμοί θα επηρεάσουν και την αισθητική του και τη δουλειά του. Κι επειδή πάντα η τέχνη του θεάτρου πραγματεύεται το ανθρώπινο αίνιγμα, το "προς τι ο άνθρωπος" που λέει και ο Βόιτσεκ, το στοιχείο της πολιτικής αγωνίας δεν μπορεί να απουσιάζει».

Το έργο του Μπίχνερ γράφτηκε το 1834: «Δηλαδή, προτού εμφανιστούν ο μαρξισμός ή τα αναρχικά ρεύματα του 19ου αιώνα. Ο Μπίχνερ είναι ο πρώτος που γράφει μια τραγωδία. Γιατί ο Βόιτσεκ είναι μια τραγωδία, μόνο που δεν αναφέρεται ούτε σε βασιλιάδες ούτε σε πρίγκιπες ούτε σε άρχοντες. Είναι η πρώτη τραγωδία που αναφέρεται σε έναν φτωχό, έναν εργάτη, ένα λούμπεν στοιχείο».

Ο «Βόιτσεκ», σύμφωνα με το νεαρό σκηνοθέτη, μέσα από τη φτώχεια και την εξαθλίωσή του αποδομεί και ασκεί την οξύτερη δυνατή κριτική στο δικαστικό, στρατιωτικό, πολιτικό και κοινωνικό οικοδόμημα της εποχής του: «Από αυτή την αποδόμηση του οικοδομήματος προκύπτει η τραγωδία. Οπότε δεν είναι μια τραγωδία του ατόμου. Ούτε είναι απομονωμένη η τρέλα του ατόμου, αλλά η τρέλα του σε συγκεκριμένες πολιτικοκοινωνικές συνθήκες εξαθλίωσης».

Εξίσου πολιτικό είναι το υπόβαθρο και της παράστασης «Ντοκουμέντο», που σκηνοθέτησε: «Θα τη χαρακτήριζα παράσταση-πολιτικό ακτιβισμό», λέει χαρακτηριστικά ο Σ. Στρούμπος και συνεχίζει: «Θέλαμε να μιλήσουμε γι' αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες με κριτικό πνεύμα, αλλά και με διάθεση αντίστασης, αντιπροτείνοντας ένα διαφορετικό τρόπο ζωής και σκέψης στον ολοκληρωτισμό των αγορών, των hedge funds και think tanks».

Την πρωτότυπη σκηνική πρόταση την εκλαμβάνει ως «μια ακροβασία και σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Ολος ο δραματουργικός ιστός διαμορφώθηκε στην πρόβα. Δεν υπήρχε εκ των προτέρων έτοιμο κείμενο». Η έρευνα τους οδήγησε στον Πρίμο Λέβι, στον Σάμουελ Μπέκετ και τον σουμπκομαντάντε Μάρκος. «Επρεπε να ανακαλύπτουμε τον αναγκαίο κάθε φορά θεατρικό τρόπο για να μιλήσουμε για το ζήτημα που είχαμε μπροστά μας», τονίζει ο σκηνοθέτης. Και ξεχωρίζει τη συνεργασία του με την Κάτια Γέρου: «Είναι μεγάλο μάθημα και έμπνευση. Κουβαλάει στην πλάτη της μεγάλη εμπειρία και μια ολόκληρη θεατρική παράδοση».

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Σκηνοθέτες/Παραγωγοί
Ηθοποιοί
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Μουσική
Οι ήχοι όλου του κόσμου σε μία παράσταση
Ιστορία
90 xρόνια από το θάνατο του Λένιν
Ντοκιμαντέρ
Ο ιατρός Γρηγόρης Λαμπράκης δέχεται και απόρους
Αρχαιολογία
Ξαναζωντάνεψε η Βυζαντινή Μαρία
Συνθέτες
Η ζωή του σαν μυθιστόρημα
Θέατρο
Πολιτικός ακτιβισμός επί σκηνής
Ποίηση
«Κρίσις γενική και αρχέγονος»
Κι αυτά
Το Get Lucky σάρωσε τα Γκράμι
Κι εκείνα
Η Γκρέις Κέλι στις Κάνες
Το βαλς του Χόπκινς
Εφτάψυχες και σταρ
TV & Media
Μαγειρεύουν Megaλη εξόρμηση
Παράταση στην παράταση η πρόσκληση προς παραγωγούς
Ημερίδα για τη διαδικτυακή δημοσιογραφία στην ΕΣΗΕΑ
Μέγαρο Μουσική
Της ζωής του τα τραγούδια