Έντυπη Έκδοση

Ο βασιλιάς του ροκ και τα σύγχρονα άγχη

Μπορεί ο Ελβις Πρίσλει, και μάλιστα στην παρηκμασμένη εκδοχή του, τότε που το άστρο του επισκίαζαν τα ναρκωτικά και η κατάθλιψη, να γίνει αφετηρία για ολόκληρη ταινία, χωρίς καν να είναι μουσική;

Δύο νέοι άνθρωποι (Θάνος Αγγέλης και Ιωάννα Σουρμελή) ανακαλύπτουν το χάσμα που χωρίζει την άποψή τους για τη ζωή αλλά και την ερωτική έλξη Δύο νέοι άνθρωποι (Θάνος Αγγέλης και Ιωάννα Σουρμελή) ανακαλύπτουν το χάσμα που χωρίζει την άποψή τους για τη ζωή αλλά και την ερωτική έλξη Το «Blue eyes crying in the rain», το τελευταίο κομμάτι που είπε ο βασιλιάς του ροκ εν ρολ, ήταν η αφορμή για την ψηφιακή ταινία του Βασίλη Ραΐση, «Το τελευταίο τραγούδι του Ελβις». Εφυγε από το πρόσφατο 50ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με τον Ψηφιακό Αλέξανδρο και το Βραβείο Κοινού Fischer. Προβάλλεται μεθαύριο στις 10 μ.μ. στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, στο πλαίσιο του «DigitalWave04».

Μια κουβέντα με θέμα τον Πρίσλεϊ φέρνει κοντά δύο νέους ανθρώπους. Αν και είναι διαφορετικοί μεταξύ τους, αναπτύσσουν ερωτική σχέση. Ο Μάρκος (Θάνος Αγγέλης) έχει μια ανάλαφρη και χαβαλεδιάρικη άποψη για τη ζωή, ενώ η Ηλέκτρα (Ιωάννα Σουρμελή) βουτάει στη μελαγχολική πλευρά του ροκ εν ρολ και ανήκει σε αυτούς που, όπως λέει ο σκηνοθέτης, «ο κόσμος τους πληγώνει».

Στην καρδιά της ταινίας βρίσκουμε ένα υπαρξιακό ερώτημα, το «πόσο βαριά πρέπει να παίρνει κανείς τη ζωή», λέει ο Βασίλης Ραΐσης, σεναριογράφος της «Διόρθωσης» του Θάνου Αναστόπουλου (Βραβείο Σεναρίου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης). «Είμαστε σε μια υπαρξιακή τραμπάλα, που αν γείρει προς τη μία πλευρά κινδυνεύουμε από τη μελαγχολία και αν γείρει προς την άλλη, κινδυνεύουμε από την ηλιθιότητα», εξηγεί. «Κάθε στιγμή αλλάζει η απάντηση. Μέσω της τέχνης, όμως, ανταλλάσσεις ερωτήματα για θέματα που δεν ειπώνονται ρητά».

Στο «Τελευταίο τραγούδι του Ελβις», πάντως, όλα περνάνε μέσα από τη μουσική. Οι συγκρούσεις, τα φλερτ, οι συνομιλίες έχουν το δικό τους σάουντρακ. Εννοείται πως ακούγεται πολύς Ελβις Πρίσλεϊ, αλλά και Νικ Κέιβ, Ντιαμάντα Γκαλάς, Διονύσης Σαββόπουλος, Θανάσης Παπακωνσταντίνου.

Οι προαναφερθέντες κάνουν και... εμφάνιση. Οχι με τη φυσική τους παρουσία, αλλά μέσα από αποσπάσματα συναυλιών ή βιντεάκια από το Youtube. Η ταινία έχει κι ένα ντοκουμενταρίστικο ύφος, αφού πολλές σκηνές γυρίστηκαν επί τόπου και μέσα από αυτοσχεδιασμούς. Η μεγαλύτερη, όμως, ιδιαιτερότητά της είναι, ίσως, ότι έγινε εξαρχής για να τη δουν όλοι ελεύθερα στο Ιντερνετ (www.elvislastsong.com). Τους λόγους εξηγεί ο Βασίλης Ραΐσης. «Είναι η πρώτη μου δουλειά ως σκηνοθέτη. Κάτι σαν διπλωματική εργασία. Δεν είχε στόχο το εμπορικό κύκλωμα. Επιπλέον, είναι δύσκολο να βγάλεις χρήματα από μία ταινία. Οπότε σκέφτηκα να τη χαρίσω από την αρχή».

Το μπάτζετ της είναι πολύ χαμηλό. Γυρισμένη με ψηφιακή κάμερα -με τη συνδρομή ερασιτεχνών, φίλων και γνωστών- βρήκε τη θέση της στο τμήμα digi του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Οσο κι αν η διάκριση ψηφιακού και φιλμ σιγά σιγά καταργείται σε ξένα φεστιβάλ, εδώ ακόμα καλά κρατεί. «Κακώς είναι ξεχωριστό τμήμα. Το τμήμα δεν θα έπρεπε να εξαρτάται από το μέσον. Αλλωστε υπάρχουν ψηφιακές ταινίες με καλύτερη ποιότητα από μέτρια φιλμ. Πρέπει όμως να υπάρχει ξεχωριστή ενότητα για ταινίες πειραματικές, χαμηλού κόστους», λέει.

Εχει βρει την ιδέα για την επόμενη ταινία που θα σκηνοθετήσει. Μπορεί να ξεκίνησε ως σεναριογράφος («Ο γιος του φύλακα» του Δημήτρη Κουτσιαμπασιάκου, «Είναι ο θεός μάγειρας» του Στέργιου Νιζήρη), αλλά αποφάσισε πια να γυρίζει τις ιστορίες του. «Δεν είναι ότι θέλω να γίνω σκηνοθέτης. Είναι φυσικά κάτι που μου αρέσει. Οταν έχω ιδέες θέλω να τις υλοποιώ. Το να γράφεις σενάρια για άλλους σημαίνει πολύς κόπος αλλά χωρίς ανταπόδοση», λέει.

Στο θέατρο, απ' όπου ξεκίνησε να γράφει κείμενα για παραστάσεις, είναι αλλιώς τα πράγματα. «Ο μέσος θεατής είναι εκπαιδευμένος. Ξέρει ποιος έγραψε ένα έργο και ποιος το σκηνοθέτησε. Στο σινεμά δεν υπάρχει το επάγγελμα του σεναριογράφου», εξηγεί. Εχει, όμως, κι άλλο επάγγελμα. Διδάσκει Φυσική στη Σχολή Μωραΐτη και έχει κάνει διδακτορικό στη Φιλοσοφία και Ιστορία της Επιστήμης. Υπάρχει κάτι που συνδέει όλες αυτές τις δραστηριότητες; «Ναι», απαντά. «Ο χαρακτήρας μου».

**«DigitalWaveO4»: από σήμερα μέχρι Κυριακή. Πλήρες πρόγραμμα στο www.tainiothiki.gr *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
ΕΜΣΤ
Βαρύ πυροβολικό για να σωθεί το «Φιξ»
Μπαλόνια στον ουρανό της τέχνης
Κινηματογράφος
Ο βασιλιάς του ροκ και τα σύγχρονα άγχη
Μουσική
Σπουδαίοι συνθέτες σε ταινίες αναφοράς
Ερωτεύτηκα το θέρεμιν, μια ντίβα με παραξενιές
Ορχήστρα νέων, που έγινε Συμφωνική
Μνημεία
Καθολικό μοναστηριού πιο κοντά στον ουρανό
Αρχιτεκτονική
Φοιτητικό ντους με θέα
Κριτική κινηματογράφου
Μαύρη καρδιά, λευκή έμπνευση
Τηλεόραση
Ηλεκτρονικός εθισμός σε παιδιά
Τζαζ κάτω από την Ακρόπολη
Το ΙΟΜ στο «τιμόνι» του Ευρω-Παρατηρητηρίου
Η Αϊτή, ο ξάδελφος Ζακά κι ένα βραβείο