Έντυπη Έκδοση

Αντιπαροχή με «Χρυσόσκονη»

Σε πείσμα των καιρών, όπου πολλές ελληνικές ταινίες συναγωνίζονται η μία την άλλη σε κωμικά γκαγκ και «πιασάρικα» σενάρια, η Μαργαρίτα Μαντά, επί σειρά ετών βοηθός του Θόδωρου Αγγελόπουλου, επέλεξε για την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία (ήδη στις αίθουσες) ένα απλό θέμα.

Που όμως λειτουργεί ως πρόσχημα για ένα ευαίσθητο και στοχαστικό φιλμ.

Στη «Χρυσόσκονη» όλα περιστρέφονται γύρω από τη διαφωνία τριών παιδιών για την τύχη του πατρικού τους μετά τον θάνατο της μητέρας τους (Μισέλ Βάλεϊ). Οι δύο (Αννα Μάσχα, Αργύρης Ξάφης), παρακινημένοι από τις πιεστικές οικογενειακές τους υποχρεώσεις, βλέπουν το πράγμα πρακτικά: θέλουν να το πουλήσουν σε κάποιους που θα το κατεδαφίσουν και στη θέση του θα χτίσουν ένα μοντέρνο οικοδόμημα. Η τρίτη όμως, μια αδέσμευτη και προσκολλημένη στο παρελθόν μουσικός (Μάνια Παπαδημητρίου), έχει ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς με το σπίτι αυτό...

Η ταινία της 46χρονης Μαντά, η οποία στο παρελθόν γύρισε κάμποσα ντοκιμαντέρ και ταινίες μικρού μήκους, απέσπασε το βραβείο κοινού στο τελευταίο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου. Ισως γιατί οι θεατές ταυτίστηκαν με τους ήρωες και την -τόσο κοινή για τα ελληνικά δεδομένα- σύγκρουσή τους (που, όντως, έχει τινάξει πολλά σπίτια στον αέρα). Ισως πάλι γιατί η τέταρτη πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι η ίδια η Αθήνα. Με ρατσιστές ταξιτζήδες, με γείτονες που διαμαρτύρονται για το πιάνο σε ώρες κοινής ησυχίας, με τα θορυβώδη μηχανάκια της, αλλά κυρίως «μια πόλη με αλτσχάιμερ», όπως λέει σε κάποια φάση η Μάνια Παπαδημητρίου, απηυδισμένη με τον τρόπο που όλα αλλάζουν, όλα γκρεμίζονται, «σαν η Αθήνα να μην έχει πια μνήμη».

«Η "Χρυσόσκονη" γεννήθηκε από την ανάγκη να μιλήσω για την πόλη μου», λέει η σκηνοθέτρια. «Μια πόλη απάνθρωπη, που "παγκοσμιοποιείται" χωρίς σεβασμό στο ανθρώπινο στοιχείο της, χωρίς αισθητική και ήθος. Που σπρώχνει τους κατοίκους της σε μια βίαιη καθημερινότητα. Ηθελα να συνδέσω την καθημερινότητα της πόλης με αυτήν των ηρώων».

Η πώληση του πατρικού σπιτιού λειτουργεί καταλυτικά για να βγουν στο φως οι σχέσεις των ανθρώπων. «Να αποκαλυφθεί η εικόνα που έχει ο ένας για τον άλλον, ερήμην του, και να βγουν στην επιφάνεια απωθημένα και τραύματα».

Στο τέλος, σχεδόν ξεχνάμε το ζήτημα του σπιτιού: «Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ιστορία προσωπικών απολογισμών σε μια ηλικία ιδιαίτερα αποφασιστική: αυτή των σαράντα. Τότε που συντελείται ο οριστικός αποχαιρετισμός της παιδικής ηλικίας. Είναι μια ταινία συμφιλίωσης, που μιλά για την ανάγκη να ακούμε και να μιλάμε. Γιατί νομίζω πως δεν ακούμε πια».

Η σκηνοθέτρια χρησιμοποίησε με ειρωνική διάθεση τον τίτλο της ταινίας: «Χρυσόσκονη». «Γιατί αναφέρεται στην χρυσόσκονη του ιδανικού. Η αλήθεια είναι πως έχουμε την τάση να θεωρούμε τα πάντα άθλια στο σήμερα και να εξιδανικεύουμε το παρελθόν. Ομως η αλήθεια είναι πως κάθε εποχή έχει τα προβλήματά της». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Σχετικά θέματα: Κινηματογράφος
Ακρότητες στο σελιλόιντ
Πάμε σινεμά δωρεάν
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων
Επτά παρεμβάσεις που χάθηκαν στον δρόμο
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
Οταν η μουσική συνάντησε την οθόνη
Κινηματογράφος
Ακρότητες στο σελιλόιντ
Πάμε σινεμά δωρεάν
Αντιπαροχή με «Χρυσόσκονη»
Συνέντευξη: Ελένα Μπόναμ
Η Ελένα στη χώρα της Αλίκης
Συνέντευξη: Σεμίχ Καπλάνογλου
«Στην Ανατολή ζούμε αλλιώς τη φύση»
Συνέντευξη: Βασιλικός
Μόνος στη σκηνή
Εκθεση
Η «Μητρόπολις» ξαναζεί
Νέο γλυπτό 500 χρόνων
«Ιρανικά σώματα» στο Βερολίνο
Θέατρο
Η απόφαση που λυτρώνει
Περφόρμανς
Η Αμπράμοβιτς θα μείνει στο ράφι...
Φωτογραφία
Βία και ευαισθησία
Βιβλίο
Το ανίερο ως ιερό
«Είμαστε αυτό που διαλέγουμε»
Χορτάστε διάβασμα
Το κορίτσι του σινεμά
Άλλες ειδήσεις
Το βλέμμα και τα πράγματα