Έντυπη Έκδοση

Η απόφαση που λυτρώνει

Η Μαρία Ναυπλιώτου ως ηρωίδα του Ιψεν στο «Η κυρία από τη θάλασσα» καλείται να αποφασίσει ανάμεσα σε έναν έρωτα από το παρελθόν και μια αγάπη από το παρόν

Βρίσκεται καθηλωμένη στη στεριά αλλά το βλέμμα της είναι εμμονικά καρφωμένο στη θάλασσα. Από εκεί έρχεται κάποτε ένας ξένος. Ο ναυτικός που είχε αγαπήσει στα νιάτα της. Το ιψενικό τρίγωνο μόλις σχηματίστηκε: Η Ελίντα πρέπει ν' αποφασίσει ανάμεσα στο σύζυγο και τον άντρα που χρόνια τώρα έχει στοιχειώσει τη ζωή της. Μία σύγχρονη γοργόνα καλείται να διαλέξει ανάμεσα στις «σειρήνες» της στεριάς και της θάλασσας.

Το δράμα του Ερρίκου Ιψεν «Η κυρία από τη θάλασσα» παίζεται στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου σε μετάφραση Μαργαρίτας Μέλμπεργκ και σε σκηνοθεσία του μέχρι πρόσφατα καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Νορβηγίας, Εϊρικ Στούμπε.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σε παραλιακή κωμόπολη, κοντά στα νορβηγικά φιόρδ. Η Ελίντα (Μαρία Ναυπλιώτου) είναι παντρεμένη χωρίς έρωτα με τον γιατρό Βάνγκελ (Αρης Λεμπεσόπουλος), ο οποίος έχει δυο κόρες (Λουκία Μιχαλοπούλου, Αλκηστις Πουλοπούλου) από τον πρώτο του γάμο. Ονειροπόλα, ρομαντική, παγιδευμένη ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, έλκεται ακατανίκητα από τη θάλασσα. Κι όταν ο παλιός, νεανικός της έρωτας (Νίκος Χατζόπουλος) επιστρέφει, η ρομαντική ιστορία που συντηρούσε ανώδυνα στο μυαλό και στην καρδιά της παίρνει άλλες διαστάσεις. Είναι η ώρα του διλήμματος, της μεγάλης απόφασης: θα φύγει μαζί του αναζητώντας την ελευθερία που λαχταρά ή θα μείνει με τον άντρα της;

«Ο Στούμπε ως Σκανδιναβός είναι οργανωτικός, αλλά συγχρόνως απλός, ζεστός, με χιούμορ», λέει η Μ. Ναυπλιώτου. «Δεν πιστεύει στο κλασικό ανέβασμα που αναπαριστά την εποχή. Εχοντας συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό του για το έργο, μας οδήγησε μέσα από μια ενδιαφέρουσα διαδρομή χωρίς άγχος και καταπίεση. Το έργο, καθαρό μέσα στην πολυπλοκότητά του, μπορεί να μη θέτει μεγάλες υπαρξιακές αγωνίες αλλά είναι ποιητικό, καλογραμμένο. Η ηρωίδα μοιάζει αντιπαθητική, εγωίστρια, αφού είναι ανίκανη ν' απαγκιστρωθεί απ' την παιδική ηλικία, αδύναμη να εντάξει τη ζωή της στο τώρα και παραμένει ψυχαναγκαστικά καρφωμένη στο μακρινό παρελθόν. Εχοντας ένα κομμάτι της ζωής της στη θάλασσα, θέλει να το ξανασυναντήσει. Απ' την άλλη μεριά υπάρχει ο γάμος της. Μέσα από τη σύγκρουση και τις διαφωνίες, η σχέση με τον άντρα της θα βαθύνει, βοηθώντας την να αποφασίσει».

Αφήνοντας τα χρόνια της αθωότητας

Η ανοιχτή θάλασσα του Ατλαντικού, οι γοργόνες, τα τέρατα, είναι στοιχεία που γήτεψαν την ύπαρξη της Ελίντας από πολύ μικρή. Γι' αυτό μετεωρίζεται ανάμεσα στον κόσμο της στεριάς και το νεραϊδόκοσμο της θάλασσας. Ακόμα και το όνομά της (στα νορβηγικά σημαίνει γοργόνα) το οφείλει στο όνομα ενός καραβιού. Το δίλημμά της να επιλέξει τον άντρα που θα ακολουθήσει ταυτίζεται με μια σημαντικότερη απόφαση που σφραγίζει μια νέα εποχή στη ζωή της: την αποκόλληση από τα χρόνια της αθωότητας και το πέρασμα στον κόσμο της ενηλικίωσης. Πρέπει να εγκαταλείψει ενσυνείδητα το παρελθόν και ν' αντιμετωπίσει τη ζωή της ως ώριμη γυναίκα.

Η παράσταση είναι σύγχρονης όψης, εικαστικά (σκηνικά-κοστούμια Κάρι Γκράβκλεβ) και ερμηνευτικά. Ο χώρος είναι ανοιχτός, γυμνός, οι φωτισμοί (Λευτέρης Παυλόπουλος) δημιουργούν τοπία και δράσεις. Το ιψενικό ερωτικό τρίγωνο πλαισιώνουν ένας παλιός καθηγητής της Ελίντας (Βασίλης Ανδρέου) κι ένας νεαρός (Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος) που ονειρεύεται να γίνει γλύπτης.

«Η ματιά του Ιψεν είναι διεισδυτική πάνω στα πρόσωπα και τις σχέσεις», σχολιάζει η Μ. Ναυπλιώτου. «Ο "άλλος" αποτελεί πάντα τον καταλύτη. Είναι τρομερή διαδικασία να επιλέγεις το μέλλον σου. Η εγκατάλειψη του ονείρου εμπεριέχει πόνο, αλλά συγχρόνως λυτρώνει. Αυτό που μας κρατά ζωντανούς, τελικά, είναι η προσπάθεια ν' αποφασίζουμε ελεύθερα για τον εαυτό μας. Κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι για να επιβιώσεις πρέπει να οργανωθείς. Το να βρίσκεσαι με το ένα πόδι εδώ και με το άλλο εκεί, το να μην μπορείς ν' αφιερώσεις τον εαυτό σου κάπου, είναι δυστυχία, άφατη μοναξιά. Οι πιο παράφρονες άνθρωποι είναι όσοι αρνούνται να συνδεθούν μ' αυτό που τους περιβάλλει, επιμένοντας να κυνηγούν κάτι μακρινό κι αφηρημένο». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων
Επτά παρεμβάσεις που χάθηκαν στον δρόμο
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
Οταν η μουσική συνάντησε την οθόνη
Κινηματογράφος
Ακρότητες στο σελιλόιντ
Πάμε σινεμά δωρεάν
Αντιπαροχή με «Χρυσόσκονη»
Συνέντευξη: Ελένα Μπόναμ
Η Ελένα στη χώρα της Αλίκης
Συνέντευξη: Σεμίχ Καπλάνογλου
«Στην Ανατολή ζούμε αλλιώς τη φύση»
Συνέντευξη: Βασιλικός
Μόνος στη σκηνή
Εκθεση
Η «Μητρόπολις» ξαναζεί
Νέο γλυπτό 500 χρόνων
«Ιρανικά σώματα» στο Βερολίνο
Θέατρο
Η απόφαση που λυτρώνει
Περφόρμανς
Η Αμπράμοβιτς θα μείνει στο ράφι...
Φωτογραφία
Βία και ευαισθησία
Βιβλίο
Το ανίερο ως ιερό
«Είμαστε αυτό που διαλέγουμε»
Χορτάστε διάβασμα
Το κορίτσι του σινεμά
Άλλες ειδήσεις
Το βλέμμα και τα πράγματα