Έντυπη Έκδοση

Η Αμπράμοβιτς θα μείνει στο ράφι...

«Οταν άρχισα να σπουδάζω τέχνη, ήμουν γεμάτη ελπίδες, όμως ένας καθηγητής μού είπε πως δεν έχω τα «μπαλάκια» για να γίνω καλλιτέχνης.

Επέστρεψα πίσω κλαίγοντας από απόγνωση, σκεφτόμουν ότι ποτέ δεν θα γίνω καλλιτέχνης γιατί δεν είμαι άντρας...». Σχεδόν 40 χρόνια μετά, η Μαρίνα Αμπράμοβιτς παίρνει την εκδίκησή της με την αναδρομική έκθεση η οποία εγκαινιάζεται στις 14 Μαρτίου στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (ΜΟΜΑ), στη Νέα Υόρκη. Οπως εξηγεί σε συνέντευξή της στο περιοδικό «Art in America», μέρος της ολοκαίνουριας περφόρμανς της με τίτλο «The artist is present» είναι να κάθεται γυμνή και σιωπηλή σε ένα ψηλό ράφι, φορώντας έναν τεράστιο πλαστικό... δονητή.

Η 64χρονη σήμερα δημιουργός, που έχει γεννηθεί στο Βελιγράδι, συνηθίζει να σοκάρει ποικιλοτρόπως, ερευνώντας τα όρια της ανθρώπινης αντοχής, φυσικής, πνευματικής και συναισθηματικής: Εχει χαράξει με ξυράφι στην κοιλιά της το αστέρι της Γιουγκοσλαβίας, χτένισε με επιμονή τα μαλλιά της μέχρι να πέσουν, έγδαρε επί ώρες τα ματωμένα κόκαλα μιας αγελάδας, κάνοντας ένα ακόμα σχόλιο για τον πόλεμο που δίχασε την πατρίδα της.

Ομως πώς θα αντιδράσουν στη νέα της πρόκληση οι εκατοντάδες επισκέπτες όλων των ηλικιών, που πηγαίνουν καθημερινά το μεγάλο αμερικανικό μουσείο; «Θα βρίσκομαι στο ψηλότερο σημείο μιας κλίμακας, οπότε για να με δει κανείς πρέπει να σκαρφαλώσει ή να στείλει ελικόπτερο», διευκρινίζει η ίδια.

Πάντως η περφόρμανς «The artist is present» είναι η μεγαλύτερη σε διάρκεια που έχει κάνει μέχρι σήμερα. Επί δυόμισι μήνες, όσο δηλαδή διαρκεί η έκθεση, θα βρίσκεται στο μουσείο, τις ώρες που λειτουργεί, ανεβασμένη στα ράφια που θα στήσει και θα «συνομιλεί» με διάφορα αντικείμενα κάθε φορά. Με τον κόσμο που θα παρακολουθεί από κάτω θα υπάρχει μόνο οπτική συνομιλία.

Η αναδρομική έκθεση περιλαμβάνει εγκαταστάσεις, φωτογραφία, έργα με μουσική και βίντεο από τις πιο αντιπροσωπευτικές δράσεις της. Οπως η «Imponderabilia» (1977), όπου η ιδια και ο τότε συντροφός της Ουλάι στέκονταν γυμνοί στην είσοδο ενός μουσείου και ο κόσμος έπρεπε να στριμωχτεί για να περάσει ανάμεσά τους. Στη «Luminosity» του 1997 τη βλέπουμε να αιωρείται σ' έναν τοίχο λουσμένη στο φως. Στη «Nude with Skeleton» (2002-05) ξαπλώνει δίπλα σε έναν σκελετό και τον ζωντανεύει με τις κινήσεις και την αναπνοή της. Η Αμπράμοβιτς έχει επιλέξει και 35 καλλιτέχνες οι οποίοι θα εκτελούν καθημερινά τις δράσεις της ενώπιον του κοινού.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων
Επτά παρεμβάσεις που χάθηκαν στον δρόμο
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
Οταν η μουσική συνάντησε την οθόνη
Κινηματογράφος
Ακρότητες στο σελιλόιντ
Πάμε σινεμά δωρεάν
Αντιπαροχή με «Χρυσόσκονη»
Συνέντευξη: Ελένα Μπόναμ
Η Ελένα στη χώρα της Αλίκης
Συνέντευξη: Σεμίχ Καπλάνογλου
«Στην Ανατολή ζούμε αλλιώς τη φύση»
Συνέντευξη: Βασιλικός
Μόνος στη σκηνή
Εκθεση
Η «Μητρόπολις» ξαναζεί
Νέο γλυπτό 500 χρόνων
«Ιρανικά σώματα» στο Βερολίνο
Θέατρο
Η απόφαση που λυτρώνει
Περφόρμανς
Η Αμπράμοβιτς θα μείνει στο ράφι...
Φωτογραφία
Βία και ευαισθησία
Βιβλίο
Το ανίερο ως ιερό
«Είμαστε αυτό που διαλέγουμε»
Χορτάστε διάβασμα
Το κορίτσι του σινεμά
Άλλες ειδήσεις
Το βλέμμα και τα πράγματα