Έντυπη Έκδοση

Βία και ευαισθησία

Μερικές από τις πιο διάσημες φωτογραφίες της Ναν Γκόλντιν θα δούμε στην Αθήνα. Ομως αυτό που σίγουρα θα συζητηθεί είναι η προβολή 300 διαφανειών της με θέμα τα παιδιά

«Πού τελειώνει η τέχνη και πού αρχίζει η πορνογραφία; Εχει όρια η ελευθερία του καλλιτέχνη;» Τέτοιου είδους ερωτήματα δίχασαν ακόμη μια φορά τον βρετανικό τύπο και τα μπλογκ, όταν πριν από δύο χρόνια αποκαθηλώθηκε από γκαλερί του Γκέιτσεντ μια φωτογραφία της Ναν Γκόλντιν που έδειχνε δυο κοριτσάκια, το ένα με τα εσώρουχα, το άλλο ολόγυμνο, να χορεύουν στο σπίτι τους το χορό της κοιλιάς. Μάλιστα, η εν λόγω φωτογραφία με τίτλο «Klara and Edda belly dancing» ανήκε στη συλλογή του Ελτον Τζον, στενού φίλου της Γκόλντιν.

«Τρικ η φασαρία»

Ο ανεπιτήδευτος ερωτισμός που εκπέμπει ευαισθησία αλλά και βία είναι σήμα κατατεθέν της γνωστής αμερικανίδας φωτογράφου, η οποία τελευταία τον πασπαλίζει με τη χρυσόσκονη της αθωότητας. Το επιβεβαιώνει η νέα της δουλειά που θα δείξει από τις 19 Μαρτίου στην αίθουσα τέχνης «Ρεβέκκα Καμχή» στο Μεταξουργείο (Λεωνίδου 9) και επικεντρώνεται σε μια προβολή 300 διαφανειών με θέμα τα παιδιά. Πρόκειται για μια έκθεση που θα συζητηθεί, ενώ η ίδια η Ναν Γκόλντιν αναμένεται στην Αθήνα και θα μιλήσει για τη δουλειά της στις 22/3 (7.30μ.μ.) στην Ελληνοαμερικανική Ενωση (Μασσαλίας 22).

Η ίδια πιστεύει ότι όλος ο σάλος που δημιουργήθηκε για την αμφιλεγόμενη φωτογραφία της ήταν ένα τρικ για να διαφημιστεί η βρετανική γκαλερί. «Τα ταμπλόιντ έγραφαν ότι είμαι ένα τζάνκι κι ότι έγινα διάσημη βγάζοντας πορνογραφικές φωτογραφίες μικρών κοριτσιών. Σοκαρίστηκα», εκμυστηρεύεται σε πρόσφατη συνέντευξή της στον «Γκάρντιαν» η Ναν Γκόλντιν. «Ποτέ δεν έκανα πορνογραφία, τη μισώ... Την πορνογραφία την κάνεις για τα λεφτά. Αυτή είναι η διαφορά της με την τέχνη».

Οσο απασχολούν οι φωτογραφίες της, άλλο τόσο απασχολεί και η ζωή της 57χρονης σήμερα Γκόλντιν. Στιγματισμένη από την αυτοκτονία της αδελφής της και με έντονα ψυχολογικά προβλήματα, η έφηβη Ναν εγκατέλειψε την οικογένειά της «για να μην επαναληφθεί η ιστορία». Περιπλανήθηκε σε διάφορες κοινότητες, σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βοστόνης και κατέληξε στη Νέα Υόρκη.

Στις δεκαετίες του 1970 και του 1980φωτογράφιζε τους «αγριους» φίλους της: ντραγκ κουίνς, ναρκομανείς, θύματα του AIDS, ζευγάρια να κάνουν σεξ, να κοιμούνται, να λογομαχούν. Δεν είναι παρατηρητής αλλά μέρος αυτού του κόσμου που απεικονίζεται στην περίφημη αυτοβιογραφική σειρά της «The Ballad of Sexual Dependency». «Δεν θέλαμε να είμαστε μια νορμάλ κοινωνία. Είχαμε κάνει τη δική μας κοινωνία», λέει η Γκόλντιν, που το 1984 δεν δίστασε να δείξει μια φωτογραφία της με μαυρισμένο το μάτι της από τον τότε σύντροφό της Μπράνα.

Φωτογραφία-ψυχοθεραπεία

Οι φωτογραφίες της έγιναν μόδα, μπήκαν στο Μουσείο Αμερικανικής Τέχνης, στο Πομπιντού, πουλήθηκαν ακριβά σε δημοπρασίες. Πολλοί μιλούν για «σχολή» στη ρεαλιστική, ανεπιτήδευτη φωτογραφία. Η ίδια όμως έχει πληρώσει ακριβά το τίμημα, μπαίνοντας σε κλινική για να αποτοξινωθεί από τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.

«Η κάμερα μου έσωσε τη ζωή», δηλώνει. «Η φωτογραφική μηχανή είναι η προέκτασή μου. Ποτέ δεν φωτογραφίζω με μίσος ή κάποιον που θεωρώ άσχημο. Φωτογραφίζω όποιους με αγγίζουν, με ελκύουν».

Ο φακός της στρέφεται πλέον και στα τοπία, χωρίς να αφήσει ποτέ την ανθρώπινη μορφή. «Τώρα δεν έχω πλούσια σεξουαλική ζωή, αλλά με ενδιαφέρουν οι σχέσεις των άλλων ανθρώπων και αισθάνομαι πιο κοντά τους όταν τους φωτογραφίζω - είναι σημάδι αγάπης. Ποτέ δεν βγάζω φωτογραφίες χωρίς νόημα». *

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Φωτογραφία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Ενοποίησης Αρχαιολογικών Χώρων
Επτά παρεμβάσεις που χάθηκαν στον δρόμο
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
Οταν η μουσική συνάντησε την οθόνη
Κινηματογράφος
Ακρότητες στο σελιλόιντ
Πάμε σινεμά δωρεάν
Αντιπαροχή με «Χρυσόσκονη»
Συνέντευξη: Ελένα Μπόναμ
Η Ελένα στη χώρα της Αλίκης
Συνέντευξη: Σεμίχ Καπλάνογλου
«Στην Ανατολή ζούμε αλλιώς τη φύση»
Συνέντευξη: Βασιλικός
Μόνος στη σκηνή
Εκθεση
Η «Μητρόπολις» ξαναζεί
Νέο γλυπτό 500 χρόνων
«Ιρανικά σώματα» στο Βερολίνο
Θέατρο
Η απόφαση που λυτρώνει
Περφόρμανς
Η Αμπράμοβιτς θα μείνει στο ράφι...
Φωτογραφία
Βία και ευαισθησία
Βιβλίο
Το ανίερο ως ιερό
«Είμαστε αυτό που διαλέγουμε»
Χορτάστε διάβασμα
Το κορίτσι του σινεμά
Άλλες ειδήσεις
Το βλέμμα και τα πράγματα