Έντυπη Έκδοση

Κυρίαρχη μορφή της έκθεσης, που εγκαινιάζεται 9 Ιουνίου, ο Δημήτρης Πικιώνης

«Ντέρτι Humanism», στο Λονδίνο

Μια έκθεση Ελλήνων εικαστικών από διαφορετικές γενιές στην καρδιά του Λονδίνου και με τη λέξη «Ντέρτι» στον τίτλο της εξάπτει, αυθόρμητα, τη φαντασία.

Νεαρή Υδραία φωτογραφημένη το 1956 στο νησί από τον ποιητή Ανδρέα Εμπειρίκο Νεαρή Υδραία φωτογραφημένη το 1956 στο νησί από τον ποιητή Ανδρέα Εμπειρίκο Ας ξεχάσουμε, όμως, εξ αρχής οποιαδήποτε couleur locale διάσταση. Η έκθεση «Ντέρτι Humanism», που εγκαινιάζεται στις 9 Ιουνίου στον χώρο τέχνης «Faggionato Fine Arts», στο νούμερο 49 της οδού Αλμπερμαλ σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Νάντιας Αργυροπούλου, δεν είναι μια έκθεση για το ποιοι είναι οι Ελληνες καλλιτέχνες, αλλά με Ελληνες καλλιτέχνες.

Κυρίαρχη μορφή της είναι ο αρχιτέκτονας και ζωγράφος Δημήτρης Πικιώνης: σχέδια και φωτογραφίες, τόσο από τον τρόπο που αποτύπωσε το θρυλικό σπίτι του αγρότη Αλέξανδρου Ροδάκη στο Μεσαγρό της Αίγινας όσο και από τη διαμόρφωση που έκανε στον χώρο του Αγίου Δημητρίου Λουμπαρδιάρη και στην περιοχή της Ακρόπολης.

«Το έργο του Πικιώνη και το σπίτι του Ροδάκη στην Αίγινα λειτουργούν σαν παραβολές, ξεδιπλώνουν τον μίτο της αφήγησης της έκθεσης», λέει η Νάντια Αργυροπούλου. «Ο Ροδάκης είναι η περίπτωση ενός λαϊκού ανθρώπου, που κατάφερε να προοικονομήσει τον μοντερνισμό μ' ένα σπίτι στο πουθενά, φτιαγμένο από το τίποτα. Ενώ γενικότερα το έργο του Πικιώνη μάς προσφέρει την έννοια του θραύσματος, εκείνου που συλλέγει θραύσματα απ' όλη την Αθήνα και φτιάχνει τον περίβολο της Ακρόπολης».

Η «θραυσματική» προσέγγιση δεν είναι αναγνωρίσιμο στοιχείο μόνο στο έργο των περισσότερων καλλιτεχνών της έκθεσης, αλλά και στον τρόπο που διαχειρίζονται την έννοια της ταυτότητας. Αρκετοί από αυτούς έζησαν ή ζουν στο εξωτερικό από επιλογή ή αναγκαιότητα: Βερολίνο, Βιέννη, Λονδίνο, Σαν Φρανσίσκο, Παρίσι. Συνεπώς η γεωγραφική και ψυχολογική απόσταση από τη χώρα καταγωγής τους έχει διαμορφώσει ένα μέρος της ταυτότητάς τους. Δίπλα σε έργα ιστορικών καλλιτεχνών, όπως των Δημήτρη Πικιώνη, Βλάση Κανιάρη, Αλέξη Ακριθάκη, Nelly's, Νάνου Βαλαωρίτη, Ανδρέα Εμπειρίκου, αναγνωρίζονται και τα έργα ορισμένων από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της νεότερης γενιάς: Αθανάσιος Αργιανάς, Σάββας Χριστοδουλίδης, Χάρις Επαμεινώνδα, Στέλιος Φαϊτάκης, Βασίλης Καρούκ, Διονύσης Καβαλλιεράτος, Ραλλού Παναγιώτου, Γιώργος Σαπουντζής, Χριστιάνα Σούλου, Λάκης και Αρης Ιωνάς, Θανάσης Τότσικας, Γιάννης Βαρελάς, Κωστής Βελώνης και Τάσσος Βρεττός.

Η έκθεση σχεδιάζεται στον χώρο ώστε να ενισχύει την αίσθηση της εμπειρίας και της συμμετοχής των θεατών και όχι με κάποιο είδος γραμμικής παράθεσης των έργων. Κορυφαίο είναι το «Coexistence» του Βλάση Κανιάρη, το οποίο αποκτά, μοιραία, αυτή τη χρονική συγκυρία πολλαπλές σημασίες τόσο για την Ελλάδα όσο και για το τι συμβαίνει στην Ευρώπη. Πρόκειται για μια καλοσιδερωμένη γερμανική σημαία και επάνω της, κουρελιασμένη, αναγνωρίζεται η ελληνική.

Οι φωτογραφίες του ποιητή της «Οκτάνας» Ανδρέα Εμπειρίκου, ανάμεσά τους κάποια προκλητικά στιγμιότυπα από έφηβες κοπέλες και πέτρινοι φαλλοί, επιβεβαιώνουν πως το φωτογραφικό του έργο είναι αλληλένδετο με το ψυχαναλυτικό και το ποιητικό. Ενώ τα κολάζ του Νάνου Βαλαωρίτη διαστρέφουν την ελληνική μυθολογία και ειρωνεύονται τον τρόπο που οι ξένοι την αντιμετωπίζουν.

Από τα έργα των νεότερων καλλιτεχνών αναφέρουμε ενδεικτικά τη ζωγραφική του Στέλιου Φαϊτάκη με τη συνύπαρξη της βυζαντινής με τη γιαπωνέζικη και άλλες εικαστικές παραδόσεις. Και οι είκοσι καλλιτέχνες της έκθεσης αξιοποιώντας διαφορετικά μέσα -φωτογραφία, γλυπτική, ζωγραφική, βίντεο, περφόρμανς- συνθέτουν και τη μορφή ενός ιδιόμορφου «Ατλαντα» ή ενός ανοιχτού ημερολογίου που γράφεται ακόμα.

Η βαθύτερη ουσία της έκθεσης εντοπίζεται και στον τίτλο της «Ντέρτι Humanism». Η Νάντια Αργυροπούλου κάνει λόγο για έναν αναδυόμενο ανθρωπισμό, που εμπεριέχει κι ένα είδος υπαρξιακής βασάνου. Αυτή τη σημασία έχει και η συνύπαρξη της τουρκικής λέξης Ντέρτι δίπλα στη λέξη Humanism.

Συνδέετε αυτό το είδος της υπαρξιακής βασάνου με την ψυχολογική και κοινωνική διάσταση της ελληνικής οικονομικής κρίσης;

«Αν αυτή τη χαοτική κατάσταση, το αίσθημα επικείμενης καταστροφής στη χώρα το ζήσουμε επιφανειακά σαν κάτι που απειλεί μόνο τις ευκολίες μας και όχι σαν κάτι που μας αναγκάζει να παιδευτούμε και να αλλάξουμε, θα χάσουμε άλλη μία ευκαιρία. Η τέχνη, σαφώς, δεν μπορεί να διαχειριστεί το καθημερινό άγχος. Μονίμως, όμως, τα τελευταία 20 χρόνια δεν έχουμε χρόνο, είτε μας κυνηγάει το κέρδος και το όνειρο μιας καλύτερης ζωής είτε, όπως τώρα, η καταστροφή». *

info:Διάρκεια έως 12 Αυγούστου. 49 Albermale street, τηλ: +44(0)2074097979.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά
Σχετικά θέματα: Εικαστικά
88 χώρες για Βενετία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Σεζάρια Εβόρα
«Γιατί τραγουδάω ξυπόλητη»
Lura, η διάδοχος της Evora
Μουσική
Μπαλάντες ενός πανκ μεσήλικα
Χορευτική ψυχεδέλεια
Νέες κυκλοφορίες
Κριτική θεάτρου
Το κόστος της ευμάρειας
Περί της φύσεως του κακού
Μετανάστες
Οι μετανάστες στο τραπέζι
Φεστιβάλ Αθηνών
Οι πλανόδιοι του Φεστιβάλ
Κινηματογράφος
Η «ανακάλυψη» του Αλ Πατσίνο
Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας
Αρχαία και πράσινη ενέργεια
Εικαστικά
«Ντέρτι Humanism», στο Λονδίνο
88 χώρες για Βενετία
Κομικ(ς)οδρόμιο
Και η κρίση θέλει το γέλιο της
Οταν ο Κόρτο Μαλτέζε ταξίδεψε στο νησί Πίτκαιρν