Έντυπη Έκδοση

Καλούπια ανάλυσης του Μεσανατολικού

Ενα από τα πολλά καλούπια σκέψεων που συνεχίζουν να κυκλοφορούν στη διεθνή ειδησεογραφία και γεωπολιτική ανάλυση είναι το ότι «εν όψει των ερχόμενων αμερικανικών εκλογών... ο πρόεδρος «προχώρησε» ή «υποχώρησε»... προκειμένου να κερδίσει τις επόμενες εκλογές».

Και πάντα αυτό το καλούπι σκέψεων αρχίζει να εμφανίζεται την επομένη της κάθε εκλογικής νίκης του κάθε πρόεδρου. Δεν έχει σημασία αν οι εκλογές θα διεξαχθούν σ' ένα ή δύο ή τρία ή τέσσερα χρόνια. Ο Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα ως γνωστόν εξελέγη στις εκλογές της 4ης Νοεμβρίου του 2008 και ανέλαβε καθήκοντα στις 20 Ιανουαρίου του 2009, η θητεία του θα λήξει στις 20 Ιανουαρίου 2013 και σήμερα είμαστε το 2011.

Ετσι, ενώ έχει ακόμα μπροστά του άλλα δύο ολόκληρα χρόνια, αρκετοί αναλυτές αμέσως μετά την ομιλία του στις 22/5/2011 στο εβραϊκό λόμπι, έσπευσαν να αποδώσουν την αλλαγή στάσης του, τρεις μέρες μετά την ομιλία του στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, στο γεγονός ότι έχει το μάτι του στραμμένο στις επόμενες εκλογές. Δηλαδή στις 20/05/2011 ο Ομπάμα δεν είχε το μάτι στραμμένο στις επόμενες εκλογές και το μάτι αυτό ενός Αμερικανού πρόεδρου πάντα ανοίγει όταν μιλάει στο συνέδριο του εβραϊκού λόμπι.

Η στρατηγική των ΗΠΑ

Αυτά τα καλούπια ανάλυσης και σκέψης είναι πια βαριά και κενά και αντανακλούν χαμηλού επιπέδου ανάγνωση των γεωπολιτικών στρατηγικών των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στην Ε.Ε. και στη Μέση Ανατολή. Αγνοούν επίσης άλλα καλούπια ανάλυσης από τους ίδιους που γράφουν ότι στις ΗΠΑ μπορεί εύκολα ένα συμβάν ή ένα γεγονός να καταστρέψει ό,τι έχει κερδίσει πριν ένας υποψήφιος πρόεδρος στην εκλογική του εκστρατεία ή ένας πρόεδρος κατά την διάρκεια της θητείας του στο Λευκό Οίκο.

Αγνοούν ότι στις ΗΠΑ οι διαφορές, ειδικά μεταξύ των δύο κομμάτων σε διεθνή θέματα, είναι ασήμαντες και επιφανειακές. Αγνοούν επίσης ότι στη Μέση Ανατολή, αυτή τη στιγμή, διεξάγεται ο «σκληρότερος πόλεμος» μεταξύ των νέων Αράβων και των ΗΠΑ. Ο πόλεμος αυτός δεν έχει να κάνει με τον κούκο Ομπάμα αλλά με όλη τη γεωπολιτική στρατηγική των ΗΠΑ. Και όσοι παρακολουθούσαν στενά τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών, άρχισαν ήδη να διαπιστώνουν ότι οι ΗΠΑ δεν εισέβαλαν στο χορό των «δημοκρατικών ελευθεριών» για χάρη των Αράβων πολιτών, αλλά για να ανακόψουν σε πρώτη φάση την επέλασή τους και σε δεύτερη για να αλλάξουν την επικίνδυνη για τα αμερικανικά συμφέροντα πορεία.

Ολα τ' άλλα, «βομβαρδισμοί» «επικοινωνιακή πολιτική», «δημόσιες σχέσεις», «πιέσεις», «φιλοφρονήσεις», «μέτρα για πάγωμα λογαριασμών και καταθέσεων», «ψηφίσματα συμπαράστασης» και όλα τα ακολούθα τρεχάματα υπουργών και ειδικών απεσταλμένων εντάσσονται στο πλαίσιο αυτό της «ανακοπής» και της «αλλαγής πορείας».

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι όπως εδώ και δεκαετίες οι ΗΠΑ - Ε.Ε.- Ισραήλ χρησιμοποιούσαν το όνειρο των Παλαιστινίων για μια πατρίδα για να διεξάγουν με τη συγκατάθεση αραβικών κρατών τούς πολέμους τους σε Μέση Ανατολή και Ασία, έτσι και τώρα το όνειρο αυτό των Παλαιστινίων και των Αράβων πολιτών θα χρησιμοποιηθεί με τον πιο βάρβαρο τρόπο για να ανακοπεί το όνειρο για αραβικές χώρες δημοκρατικές και ανεξάρτητες.

Οι στόχοι του Ομπάμα

Είναι πια σίγουρο και πέρα από κάθε επιφανειακή αναλύση ότι η δεύτερη ομιλία του κούκου Ομπάμα μπορεί βάσιμα να θεωρηθεί ότι αποτελεί μια ακόμη ισχυρότερη υποστήριξη στο καθεστώς κατοχής που ίδρυσε το κράτος του προφήτη Ισραήλ στην Παλαιστίνη και, το ισχυρότερο πλήγμα για τα αναγνωρισμένα διεθνώς δίκαια των Παλαιστινίων, βάζοντας ουσιαστικά ταφόπλακα στο όνειρα ιδρύσης παλαιστινιακού κράτους. Και η περιοδεία του στην Ευρώπη έχει δύο στόχους αλληλένδετους.

Ο πρώτος είναι να ενισχυθούν οικονομικά τα δύο αραβικά κράτη (Αίγυπτος και Τυνησία) που, όπως δείχνουν τα πράγματα, απομακρύνονται όλο και περισσότερο από την αμερικανική γεωπολιτική στρατηγική για να επαναδεθούν πάλι στο αμερικανικό πολεμικό άρμα.

Ο δεύτερος στόχος είναι να ανακοπεί η διαδικασία αναγνώρισης του παλαιστινιακού κράτους, όπως τον διέταξαν τα αφεντικά του στο εβραϊκό λόμπι και να τεθεί σε εφαρμογή μηχανισμός άσκηση εκβιασμών και πιέσεων στους Αραβες και Παλαιστινίους για να επανέλθουν στην αμερικανική γεωπολιτική στρατηγική. Γιατί ο διάβολος δεν κρύβεται μόνο στις λεπτομέρειες ούτε βέβαια στις φανφάρες του κούκου του Λευκού Οίκου, αλλά στην αυτοκρατορική και θεαματική υποδοχή της ομιλίας του ακροδεξιού Ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου από όλους τους βουλευτές στο αμερικανικό Κογκρέσο. Κάτι που δεν θα συνέβαινε ούτε στο ισραηλινό Κνέσετ.

Η σκληρότερη αντίδραση από πλευρά Παλαιστινίων ήρθε από έναν Παλαιστίνιο δημοσιογράφο που φημιζόταν για τη μετριοπαθή του ματιά στις αμερικανικές πολιτικές. Ο Νάσερ Λαχάμ, αρχισυντάκτης του πρακτορείου ειδήσεων «Μάαν», έγραψε ότι «Ο κύριος Ομπάμα οφείλει να γνωρίζει ότι είναι πολύ μικρότερος από το Παλαιστινιακό και την πόλη Αλ-Κουντς (Ιερουσαλήμ)» και συνέχισε «με την τελευταία του ομιλία στον AIPAC ο Ομπάμα έσπασε το τελευταίο νήμα με εμάς και τάχθηκε απερίφραστα και απόλυτα υπέρ της συνέχισης της ισραηλινής κατοχής».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Διεθνή
Με λέξεις-κλειδιά
Μέση Ανατολή και αραβικός κόσμος
Σχετικά θέματα: Μέση Ανατολή
Είκοσι προσωπικότητες του Ισραήλ υπέρ της αναγνώρισης κράτους της Παλαιστίνης
Άλλα θέματα στην κατηγορία Διεθνή της έντυπης έκδοσης
Σύνοδος G8
Δίνουν 40 δισ. δολάρια για την «Αραβική άνοιξη»
Καβαλιέρε στον Ομπάμα για τη δικτατορία των δικαστών
Ισπανία
Μπάτσοι για Μπάρτσα
Λιβύη
Τη χαριστική βολή στον Καντάφι έδωσε η Ρωσία
Διεθνές Νομισματικό Ταμείο
Πράσινο φως για το ΔΝΤ, η δήλωση Κλίντον για τη Λαγκάρντ
Συρία
Οι σφαίρες πέφτουν σαν το χαλάζι στη Συρία
Βέλγιο
Βέλγιο: γλωσσική ειρήνη στο Μετρό με την απαγόρευση ολλανδικών και γαλλικών τραγουδιών
Σερβία
«Συνελήφθη νεκρός»
Διπλωματία
Χίλαρι Κλίντον: σε σημείο καμπής οι σχέσεις ΗΠΑ - Πακιστάν
Μέση Ανατολή
Καλούπια ανάλυσης του Μεσανατολικού
Είκοσι προσωπικότητες του Ισραήλ υπέρ της αναγνώρισης κράτους της Παλαιστίνης
Άλλες ειδήσεις
Στόλος δεκαπέντε πλοίων για Γάζα