Έντυπη Έκδοση

ΡΟΝΑΛΝΤ ΚΟΥΜΑΝ. Ο ΟΛΛΑΝΔΟΣ ΠΟΥ ΧΑΡΙΣΕ ΣΤΗΝ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΗΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΩΝ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ '92, ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΟΥΕΜΠΛΕΪ, ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΙ ΣΥΓΚΡΙΝΕΙ

«Η σημερινή Μπάρτσα καλύτερη από τη δική μου»

Ο συνδυασμός Ουέμπλεϊ/ Μπαρτσελόνα/ Τσάμπιονς Λιγκ οδηγεί απευθείας, συνειρμικά, σε ένα πρόσωπο. Τον Ρόναλντ Κούμαν, τον οπισθοφύλακα με τα περισσότερα γκολ στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο συνειρμός καθοδήγησε και μας σ' αυτόν.

Το γκολ-τρόπαιο του Ρόναλντ Κούμαν στον τελικό με τη Σαμπντόρια το 1992 στο Ουέμπλεϊ. Εκεί που η Μπαρτσελόνα κατέκτησε το πρώτο της Κύπελλο Πρωταθλητριών Το γκολ-τρόπαιο του Ρόναλντ Κούμαν στον τελικό με τη Σαμπντόρια το 1992 στο Ουέμπλεϊ. Εκεί που η Μπαρτσελόνα κατέκτησε το πρώτο της Κύπελλο Πρωταθλητριών Οταν τηλεφωνηθήκαμε, την Τετάρτη το βράδυ στο τέλος ενός «φιλανθρωπικού» ματς που είχε παίξει με τους παλαίμαχους του Αγιαξ στο Αμστερνταμ, του ζητήσαμε ό,τι του ζητάνε «όλες οι εφημερίδες της Ισπανίας και της Αγγλίας, σχεδόν κάθε μέρα, από τότε που βγήκε το ζευγάρι του τελικού». Να μιλήσουμε για το γκολ στην παράταση, ένα έμμεσο φάουλ, στον τελικό του '92 εναντίον της Σαμπντόρια.

«Δεν το είχαμε δοκιμάσει στην προπόνηση. Ηταν η στιγμή. Στην προπόνηση, συνήθως, δοκιμάζεις απευθείας εκτελέσεις. Πράγματι τότε εκτελούσαμε πολλά φάουλ, κυρίως εγώ κι ο Στόιτσκοφ. Αλλ' είναι σπάνιο, να κάνεις πρόβα για έμμεσο φάουλ. Σίγουρα ήταν ένα δυνατό σουτ, κι ο τερματοφύλακας το είδε όταν ήταν αργά. Ομως, αν το ξανακάνεις άλλες δέκα φορές, ξέρεις ότι δύσκολα θα περάσει από το τείχος. Μέτρησαν πολλά, ίσως η κούρασή τους, ήθελε κάπου οκτώ λεπτά για να τελειώσει κι η παράταση, μπορεί να τους μπέρδεψε ότι ήταν πάνω από την μπάλα και μου την πάτησε ο Μπακέρο, δεν ξέρω».

Ο,τι κι αν ήταν, ήταν ΤΟ γκολ της καριέρας του. «Αυτό, οπωσδήποτε. Εβαλα πολλά για αμυντικός. Είχα τα στημένα, φάουλ, πέναλτι, ήξερα να βγαίνω στην επίθεση από πίσω, είχα προπονητές που έβρισκαν τρόπους να το εκμεταλλεύονται αυτό. Στο Ουέμπλεϊ, ναι, λες ότι ήταν μόνον ένα φάουλ, αλλά ήταν ένα φάουλ που άλλαξε τις ζωές τόσων ανθρώπων, όσο άλλαξε και τη δική μου». Ο επισκέπτης σήμερα στο Καμπ Νου μπορεί να δει, στα έγκατα του γηπέδου, μία αίθουσα συσκέψεων με την ονομασία Σάλα Ουέμπλεϊ. Την κοσμεί, στον τοίχο, ένας ζωγραφικός πίνακας που απεικονίζει εκείνη τη στιγμή.

Η τρίτη

Ηταν η «τρίτη και τυχερή», ύστερα από δύο χαμένους τελικούς Πρωταθλητριών, της Μπάρτσα. Υπαινίσσομαι ότι και η Σαμπντόρια να 'παιρνε το τρόπαιο εκείνη τη νύχτα, άδικο δεν θα 'ταν. «Υπέροχη ομάδα. Αλλ' όχι καλύτερη από μας. Μπορείς να πεις ότι, απλώς, δεν ήμασταν... άτυχοι. Ο,τι χρειαστήκαμε, σε καίριες φάσεις, το είχαμε. Κι όχι στον τελικό, μόνον. Ολοι θυμούνται το Ουέμπλεϊ. Λίγοι θυμούνται ότι, περίπου έξι μήνες πριν, στο Καϊζερσλάουτερν ήμασταν αποκλεισμένοι ώς και το τελευταίο λεπτό της ρεβάνς. Βάλαμε, τότε, ένα γκολ, το γκολ της πρόκρισης στον όμιλο. Δίχως αυτό, τίποτα δεν θα είχε συμβεί μετά».

Ο Γουαρδιόλα, το '92, ήταν ένας νεανίας 21 ετών. Βασικός, ήδη. Εμοιαζε σαν... μελλοντικός προπονητής της Μπαρτσελόνα; «Εκείνο που καταλάβαινες είναι ότι τακτικά "έβλεπε" το παιχνίδι. Ξεκινούσε από πίσω, έπαιζε εξάρι, ανέπτυξε καλή όραση και αντίληψη, με τα χρόνια έμαθε πολλά. Πάρα πολλά. Αλλά δεν αρκεί να ξέρεις. Πρέπει και να τα κάνεις. Αυτό έχει καταφέρει ο Πεπ και είναι φανταστικό. Οτι τα μεταδίδει σε ανθρώπους κι εκείνοι τα κάνουν». Εχει κοινά με τον μέντορα Κρόιφ; «Μπορείς να το πεις αυτό, ναι. Τους αρέσουν τα ίδια πράγματα. Οχι το αντανακλαστικό ποδόσφαιρο. Αλλά το ποδόσφαιρο με το μυαλό. Και οι σημερινοί έχουν εξελίξει αυτό που εμείς παίζαμε τότε. Είναι καλύτεροι από μας».

Σε τι ακριβώς; «Κι εμείς κάναμε σπουδαία πράγματα με την μπάλα, αλλά δεν είχαμε αυτό που έχουν αυτοί. Οταν τη χάνουν, να πρεσάρουν τόσο επιθετικά για να την ξαναπάρουν. Εμείς πιάναμε μεγάλα παιχνίδια, αλλά υπήρχε και η περίπτωση, μία φορά στο τόσο, να φάμε τέσσερα γκολ». Θυμόμαστε το '94 στην Αθήνα. Τους τα 'βαλε η Μίλαν. «Μ' αυτούς εδώ, αυτό το σενάριο απλώς δεν υπάρχει. Είναι ό,τι πιο ολοκληρωτικό έχει δει το ποδόσφαιρο τα τελευταία 15-20 χρόνια».

Ο Κούμαν, 48 ετών, έχει κοουτσάρει πέντε κλαμπ σε αγώνες Τσάμπιονς Λιγκ. Αγιαξ, Μπενφίκα, Αϊντχόφεν, Βαλένθια, Αλκμααρ. Τον ρωτάμε, ποια περιπέτεια ήταν η πιο αξιομνημόνευτη. Στέκεται σε τρεις, πριν καταλήξει στη μία.

Με Αγιαξ

«Οι προημιτελικοί. Μία φορά με την Αϊντχόφεν, μας σταμάτησε η Λίβερπουλ τη χρονιά του τελικού της Αθήνας (σ.σ. 2007). Την προηγούμενη χρονιά, με την Μπενφίκα. Αποκλείσαμε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αποκλείσαμε τη Λίβερπουλ με δύο νίκες, μας σταμάτησε η Μπαρτσελόνα και στο τέλος βγήκε Πρωταθλήτρια Ευρώπης. Και το 2003, με τον Αγιαξ. Νομίζω ότι εκείνη ήταν. Ετσι όπως διαμορφώθηκαν τα δεδομένα, δεν ήταν απλό όσο παλαιότερα να προχωρήσει ο Αγιαξ μακριά. Κι όμως, το κάναμε. Και μας απέκλεισε, στο Σαν Σίρο, ένα γκολ της Μίλαν στο 90'». Του Τόμασον. Τη σεζόν που η Μίλαν κατέκτησε, στα πέναλτι με τη Γιουβέντους, το τρόπαιο.

Μετά τις πέντε, λοιπόν, τι; Εχασε από τον Θουμπιθαρέτα την κούρσα για τη θέση του τεχνικού διευθυντή της Μπαρτσελόνα, κι έμεινε ένα χρόνο έξω από τη δουλειά, αφοσιωμένος σ' ένα σοβαρό θέμα υγείας της συζύγου του. «Μετά τις πέντε, θα έρθει η... έκτη. Κάποια θα είναι, τη νέα περίοδο».

Οι Ελληνες

Του ζητήσαμε, καθώς αντιλαμβανόμασταν ότι τον περικύκλωναν όλο και πιο στενά για φωτογραφίες και αυτόγραφα, μια αναφορά στους Ελληνες με τους οποίους συνεργάστηκε.

«Είχα τον Καραγκούνη στην Μπενφίκα. Σπουδαίος. Αυθεντικός τύπος του ποδοσφαίρου. Και ωραίος άνθρωπος. Καλός επαγγελματίας. Υπήρχε καλή επαφή ανάμεσά μας. Την ίδια καλή επαφή είχα και με τον Χαριστέα στον Αγιαξ. Ηξερα τι παίκτης ήταν, από τη Βέρντερ. Τον πήρα. Αλλά για να παίξεις νούμερο εννέα στον Αγιαξ η δυσκολία είναι μεγάλη. Πάντοτε υπάρχει πολύ υψηλή απαίτηση. Προσδοκία. Με τον Μαχλά συνεργαστήκαμε για πολύ μικρό διάστημα. Αλλά μετά συνάντησα αυτόν τον καταπληκτικό άνθρωπο, τον Αναστασίου. Αυτός ήταν ο τύπος νούμερο εννέα που ο Αγιαξ ήθελε. Κι όταν έπαιζε ήταν σημαντικός, κι όταν δεν έπαιζε πάλι ήταν σημαντικός για το πώς δασκάλευε τους νεότερους. Αυτό που κάνει και σήμερα, δηλαδή, για τον Αγιαξ».

Τελευταία ερώτηση. Τι κάνει να είναι το Ουέμπλεϊ τόσο σπέσιαλ, τόσο μοναδικό; «Η ιστορία. Σημαίνει πολλά. Η αύρα του. Αν δεν παίξεις, δεν ξέρεις. Αλλά κι αν παίξεις, δεν είναι εύκολο να το εξηγήσεις». Προγνωστικό, για Μπάρτσα-Γιουνάιτεντ; «Δύο-μηδέν. Η Μπαρτσελόνα, φυσικά». *

Ο τελικός με αριθμούς

Ιδού ο σημερινός τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ, Μπαρτσελόνα - Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, από την οικονομική του πλευρά:

* 1,8 δισ. δολάρια, η οικονομική αποτίμηση της Μάντσεστερ.

* 1,1 δισ. δολάρια, το αντίστοιχο μέγεθος της Μπαρτσελόνα.

* 512 εκ. δολάρια, το έλλειμμα του αγγλικού συλλόγου.

* 351 εκ. δολάρια, το αντίστοιχο «άνοιγμα» των Καταλανών.

* 80 λίρες η αξία του φθηνότερου εισιτηρίου για τον τελικό.

* 338 λίρες κοστίζει η ακριβότερη θέση στο Ουέμπλεϊ.

* 58% των εισιτηρίων μοιράστηκαν στις δύο φιναλίστ.

* 11.500 εισιτήρια διατέθηκαν σε χώρες εκτός Ευρώπης.

* 30,7 εκ. ευρώ το φετινό «μπόνους» για τον πρωταθλητή.

* 25 εκ. ευρώ το κέρδος για τον ηττημένο του τελικού. Η.Δ.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Ποδόσφαιρο
Τσάμπιονς Λιγκ
Για το ίδιο θέμα
And the Oscar goes to...
Τσάμπιονς Λιγκ: Ο τελικός των ονείρων στο Γουέμπλεϊ
Τσάμπιονς Λιγκ: Για το τρόπαιο, το γόητρο και τα... εκατομμύρια
Όλοι οι τελικοί του Τσάμπιονς Λιγκ από το 1956
Τελικός Τσάμπιονς Λιγκ: Η «μάχη» ξεκίνησε από το διαδίκτυο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Champions League
And the Oscar goes to...
Σημασία έχει η διάρκεια
Ρόναλντ Κούμαν
«Η σημερινή Μπάρτσα καλύτερη από τη δική μου»
Μπάσκετ
«Η μεγάλη ευκαιρία μας»
Βόλεϊ
«Σύμμαχος ο χρόνος»
Ολυμπιακός
Αρνηση από Πιζάρο
Καμπανάκι από Σάντος
Άλλες ειδήσεις
Εκπληξη από τον Αλόνσο
Στον τελικό το Μαϊάμι
Πόλο: μάχη στον Λαιμό
«Πληρώστε για Βιεϊρίνια»
Ο Ηρακλής θέλει... Ιωαννίδη
Μεταξύ Φερέιρα και Δώνη ο Παναθηναϊκός
Πιο «ελληνική» ομάδα η ΑΕΚ