Έντυπη Έκδοση

«Σε λιβάδι πατημένο, τίποτα δεν βλασταίνει!»

Στριγγάρη Ελενα 

Εν πλω και Ακυβέρνητα

εκδ. Αρμός, σ. 70, 10 ευρώ

Αν κάτι δεν μπορεί κανείς ν' αμφισβητήσει στην Ελένα Στριγγάρη είναι η ειλικρίνεια της φωνής της. Αρχισε να γράφει έφηβη, το '70, μην εισπράττοντας εμπειρίες από κανένα κοινό βίωμα σφραγιστικό (ούτε η δικτατορία άλλωστε, ούτε η Μεταπολίτευση προσδιόρισαν ουσιαστικά τις συνειδήσεις της γενιάς της - παρεκτός όσων εξαργύρωσαν κατόπιν στα πολιτικά ταμεία), και αφέθηκε να εισπράξει απ' την αντι-ηρωική καθημερινότητα την αργή φθορά, δίχως τελική «εκπύρωση» καμία, απ' τις προσωπικές θλίψεις, απώλειες και απογοητεύσεις, απ' τα πατημένα λιβάδια της μικροζωής, όπου όντως τίποτα δεν βλασταίνει. Ευρισκόμενη τώρα in mezzo del cammin di nostra vita έφτασε κι αυτή με τη σειρά της στο γνωστό σκοτεινό δάσος του Δάντη, και αναμετράει με θαρραλέα ματιά την πορεία της. Δεν ξεγελιέται πως νίκησε -μα κι αν πτωχική τη βρεις, κι αν δίχως έργο, ξέρει καλά τις πράξεις της, κι αφήνει όλα τ' άλλα χάρισμά τους:

Σε όποιον πει ότι απέτυχα

θύμισε πως αυτόματα

εκτινασσόμουν, πάντοτε, εγώ

τον πιο αδύναμο να σώσω...

Εχει την εντιμότητα να διαδηλώνει μ' αυτό το διάπυρο εγώ, πολύ εμφανές στα ποιήματά της, σε ποια κορφή έστησε τη σημαία της - πάντα κάπου ψηλά!

Εγώ, διαρροή κάποιου ονείρου

που έσκασε μύτη απ' την κουζίνα,

Νηλ Αρμστρονγκ μιας σειράς

θλιμμένων γυναικών,

πάτησα λίγο το φεγγάρι

κ' εγκατέλειψα.

Τώρα δεν ξεπορτίζω.

Των προηγούμενων κρατώ το χέρι.

Κάποια μεταγενέστερη, θα ζήσει

σ' άλλο αστέρι...

Ξέρει πως δεν τέλειωσε όσα άρχισε, πως συνετρίβησαν οι υψιπετείς προβλέψεις [] πολυφωνική η ζωή στην αρχή / επιγραμματική, τελικά / πάντα κάπου κολλάει... Δεν είχαν τόση σημασία εκείνα για τα οποία πάλεψε, αλλού πιθανώς ήταν το νόημα, ο χρόνος [] κυλώντας [] το ασήμαντο που είχα προσπεράσει, / αναγνωρίζει πια σαν κύριο θέμα... Τη γέλασαν και οι άνθρωποι και τα πράγματα -μα κάτω δεν το βάζει, αποφασισμένη να κρατήσει την αμόλευτη γλώσσα και την καρδιά της που συνεχίζει ν' αγαπά, χωρίς να ντρέπεται να τ' ομολογήσει κι ανοιχτά:

Μέθυσα!

Αθλιο κρασί! Βουίζει ο κόσμος![]

Ολα πικρός καφές και μεταμέλεια

που σε αγάπησα πολύ

κ' ενώ ισάξια δεν ήπια

με ήπιες...

Αναδύονται βέβαια μαύρες στιγμές κι απελπισίες από δράματα προσωπικά, που όσο κι αν τυλίχτηκαν σε καπνό ατέλειωτων τσιγάρων δεν έσβησαν, δεν επουλώθηκαν, και τη στοιχειώνουν. Διαβάζοντας την ποίησή της, μένει η αίσθηση πως τίποτε «μεγάλο» δεν διαδραματίστηκε. Καμία «υποθήκη» δεν αφήνει... Θύμησες ισχυρές (Η μνήμη μου θυμάται πλήθος καμένα ενσταντανέ κι εξαίσιες στιγμές της εφηβείας, που απ' το πολύ τους φως κι ο σκοτεινός ο θάλαμος θα φλέγονταν) με μια μουσική μελαγχολική στο φόντο, να εισρέει από παντού, το γέρμα. Ψηφίδες πόνου και προσωπικής διαμόρφωσης και ο ιδιαίτερος τόνος μιας ποιητικής γενιάς, που με τα χρόνια μάλιστα, παρερχόμενη, όλο και χαρακτηριστικότερα ηχεί.

Κατ' εξαίρεσιν μόνο στρέφεται σε καταγγελία και τότε παραπέμπει ευθέως σε Καρυωτάκη ή στους σεφερικούς εκείνους Θεατρίνους Μ.Α.:

Δούρειο δώρο

Δεν χολοσκάω

για τους άτιμους.

Ακαρδοι κι απελέκητοι,

έτσι τιμωρημένοι ζουν

αφ' ης διαλέξαν ηθικά

το τίποτά τους.

Κι αν αύριο

ο κόσμος απορεί

πώς, πάλι

-Τύχη παλαβή-

σ' αυτούς χάρισε βιός,

εγώ

θαυμάσιο θα βρω το γεγονός

και δούρειο δώρο τους, απ' τη θεά Δίκη σταλτό.

Αφού οι απατεώνες δεν δικάζονται,

πρέπει να έχουν υλικά αγαθά

για να ελκύουν

τσιμπούρια, όρνεα, πόρνες,

λαμόγια, μασκοφόρους

κι αρπαχτικά.

*

«Μικρά, λοιπόν», θα πεις;..

Μα μου 'γραψε κάποτε άνθρωπος σοβαρός, χαρίζοντάς μου κατιτίς στα εφηβικά μου χρόνια, πως: «τα μικρά δίνουν καμιά φορά περισσότερη χαρά» -και δεν είχε άδικο... «Κι εκλεκτή συγκίνηση», τολμώ πια να προσθέσω!...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Με λέξεις-κλειδιά
Κριτική βιβλίου
Σχετικά θέματα: Κριτική βιβλίου
Στην Κύπρο του '55
Τα κενά και οι απώλειες του Ανδρέα Μήτσου
Μάκβεθ: Ο φόνος σαν όρος επαλήθευσης του τραγικού πεπρωμένου
Αναθεώρηση μιας φιλολογικής προκατάληψης
Το φθινόπωρο της αθωότητας
Ποιοι είναι δικοί μας και ποιοι ξένοι
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Στην Κύπρο του '55
Τα κενά και οι απώλειες του Ανδρέα Μήτσου
Μάκβεθ: Ο φόνος σαν όρος επαλήθευσης του τραγικού πεπρωμένου
Αναθεώρηση μιας φιλολογικής προκατάληψης
Το φθινόπωρο της αθωότητας
Ποιοι είναι δικοί μας και ποιοι ξένοι
«Σε λιβάδι πατημένο, τίποτα δεν βλασταίνει!»
Συνομιλίες
Ο τρόπος του συγγραφέα και η αξιολόγησή του
Το βλέμμα του χρόνου
Στο προτελευταίο θρανίο
Διήγημα
Giovanni Verga: L' amante di Gramigna
Από τις 4:00 στις 6:00
Ξεχώρισαν με την πρώτη τους εμφάνιση
Δάσκαλος ...για πολλούς μουσικούς