Έντυπη Έκδοση

Το κίνημα του «Θέλω να πληρώσω»

Κίνημα «Φορολογήστε μας» φαίνεται να διαμορφώνεται στις τάξεις των δισεκατομμυριούχων, με πρωτεργάτη τον Warren Buffett.

ΓΟΥΟΡΕΝ ΜΠΑΦΕΤ ΓΟΥΟΡΕΝ ΜΠΑΦΕΤ Μετά το άρθρο του στους «New York Times» ακολούθησαν νέες εκκλήσεις περί δικαιότερης φορολόγησης και ισόνομης συμμετοχής στα οικονομικά βάρη.

Στην Ευρώπη, που συνταράσσεται από την κρίση, ακολούθησαν οι ιταλοί μεγαλοεφοπλιστές (με παρέμβασή τους στην «La Repubblica») και 16 γάλλοι «συναγωνιστές» (με... προκήρυξή τους στον «Nouvelle Observateur»).

Το αίτημα των δισεκατομμυριούχων προς τις κυβερνήσεις τους να συμμετάσχουν δικαιότερα στα φορολογικά βάρη δεν αποκλείεται να βρει τις επόμενες ημέρες υποστηρικτές και μεταξύ των κύκλων της σιδηράς επιχειρηματικής ελίτ της Γερμανίας, που εκφράζεται κυρίως μέσω του Bundesverband der Deutschen Industrie e.V. (του γερμανικού... ΣΕΒ).

Υπενθυμίζεται ότι αντίστοιχο αίτημα είχε διατυπωθεί πέρυσι από 40 αμερικανούς κροίσους. Και αν η έκκληση του Μπάφετ αρχικά αντιμετωπίστηκε σαν γραφική παρέμβαση ενός εκκεντρικού, η ανταπόκριση που είχε στη συνέχεια, αναδεικνύει διάφορες όψεις ενός σύνθετου προβλήματος.

Στην διαπίστωση του W. Buffett πως «ενώ οι φτωχοί και η μεσαία τάξη πολεμούν στο Αφγανιστάν και ενώ οι περισσότεροι Αμερικανοί αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα, οι πολυεκατομμυριούχοι εξακολουθούν να έχουν υπερβολικές φοροαπαλλαγές. Οι βουλευτές στην Ουάσιγκτον αισθάνονται υποχρεωμένοι να προστατεύσουν το πολύ μεγάλο κεφάλαιο, λες και είναι είδος που κινδυνεύει με εξαφάνιση», κρύβονται πολλές αλήθειες και βαθιές αδικίες της κοινωνίας των ΗΠΑ και όχι μόνο.

Σε αργό θάνατο της μεσαίας τάξης αναφέρεται ο Chris Giles («Financial Times» στις 25/8), ο οποίος σημειώνει πως στις ΗΠΑ τα λεφτά πήγαν στους πολύ πολύ πλούσιους. Τα έσοδα των Αμερικανών με προ φόρων εισόδημα στο ανώτατο 1% της εισοδηματικής κλίμακας αντιστοιχούσαν στο 8% του συνόλου το 1974, αλλά είχαν εκτιναχτεί στο 18% το 2008.

Ομως η ειρωνική αναφορά του W. Buffett πως, ενώ αυτός πλήρωσε για φόρους το 17% των εισοδημάτων του, οι υπάλληλοι του γραφείου του κατέβαλλαν κατά μέσον όρο 36%, ξεγυμνώνει μία από τις βασικές αντιφάσεις του σύγχρονου συστήματος. Πως, δηλαδή, όταν το χρήμα γεννά νέο χρήμα φορολογείται λιγότερο από το χρήμα που παράγεται από την εργασία. Η αλήθεια είναι πως, όταν η φορολογία επί των κεφαλαιακών κερδών ήταν 40% στις ΗΠΑ, οι θέσεις εργασίας αυξήθηκαν κατά 40 εκατομμύρια (στην εικοσαετία 1980-2000).

Ερχονται λοιπόν οι Γάλλοι ή οι Ιταλοί, όπως ενδεχομένως ο W. Buffett, να ενεργήσουν ως άλλοθι του συστήματος ή αναγνωρίζουν την παραδοξότητα του τερατόμορφου χρηματοπιστωτικού μορφώματος που γιγαντώθηκε μέσα από την κρίση, με τη χρηματοδότηση των κρατών και των φορολογουμένων;..

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Οικονομία
Με λέξεις-κλειδιά
ΗΠΑ
Οικονομική κρίση
Άλλα θέματα στην κατηγορία Οικονομία της έντυπης έκδοσης
Φορολογία
Μισθωτοί και συνταξιούχοι στέγνωσαν, τώρα σφυροκόπημα σε επιτηδευματίες
Τα έκαναν σαλάτα με το ΦΠΑ στην εστίαση
Ψαλίδι και στις δαπάνες
Επιλεκτικά πλέον η έκπτωση φόρου
Μία ποινή για ένα αδίκημα
Τράπεζες
Ομόλογα, Black Rock και ντιλ τα μέτωπα
Με 5 δισ. ευρώ αγοράζεις ΕΤΕ, Alpha και Eurobank
Η Fed παίζει καθυστέρηση με την ποσοτική χαλάρωση
Μπρος γκρεμός και πίσω εκκαθάριση για τους... εγκλωβισμένους της Ασπίς
Συνέντευξη: John Quiggin
«Ο νεοφιλελευθερισμός ως ζόμπι»
Δισεκατομμυριούχοι
Το κίνημα του «Θέλω να πληρώσω»
Κίνα
Οι σορτάκηδες «δάγκωσαν» τους Κινέζους
Τουρισμός
Η «βαριά βιομηχανία» προπομπός του νέου μοντέλου ανάπτυξης
Εργασιακό μεσαίωνα καταγράφει πλέον το... υποστελεχωμένο ΣΕΠΕ
Η ακτινογραφία της ελληνικής τουριστικής σεζόν 2011
Γερμανικό ενδιαφέρον
Το νέο «σχέδιο Μάρσαλ» είναι γερμανικό