Έντυπη Έκδοση

Ηχοι και σκιές

Το πρώτο που εντυπωσιάζει στην περιήγηση των χώρων του Ελαιουργείου Ελευσίνας είναι η απουσία έργων, εγκαταστάσεων και γλυπτών που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στις εκθέσεις στα αναστηλωμένα ερείπια της Ελευσίνας.

Το κτίριο και η διακριτική παρέμβαση της Λήδας Παπακωνσταντίνου Το κτίριο και η διακριτική παρέμβαση της Λήδας Παπακωνσταντίνου Το δεύτερο και ουσιαστικό είναι ότι η Λήδα Παπακωνσταντίνου ξεπερνά τον νόμιμο, εξάλλου, ναρκισσισμό του καλλιτέχνη να υπάρξει και να διεκδικήσει την παρουσία του στο χώρο, ίσως και να ανταγωνιστεί διά μέσου μιας ειρηνικής εννοιολογικής «μοιρασιάς» με το υπάρχον περιβάλλον, μένοντας στην παρατήρησή του.

Και ορίζει εαυτόν θεράποντα, προσκομίζοντας ελάχιστα κτερίσματα, τα οποία διακριτικά επισυνάπτει στο χώρο ωσάν να ήταν πάντα εκεί.

Ο καταναλωτικός θεατής, λοιπόν, θα κοπιάσει λίγο μέχρις ότου ανακαλύψει τι συμβαίνει στο παλιό εργοστάσιο, από τη στιγμή που η Λ.Π. παρεμβαίνει στο χώρο με το σκοτάδι που επιλέγει, κάποιες δέσμες φωτός, μερικές σκιές στους φεγγίτες, τον ήχο των κοριτσίστικων ψιθύρων, του γέλιου ή του φόβου, τις μορφές στον πάτο και την οροφή του πηγαδιού.

Παρακολουθεί, δηλαδή, τον χώρο με τη χρήση του φωτός που κάνει τα πάντα αόρατα, αν επιλέξει την απουσία του, και της σκιάς που στην ουσία συνδράμει στη μυθολογία του μη ορατού και όσων εγκλείει. Ιστορία, μυθολογία, τόπο, γυναικεία πρότυπα του ομηρικού παρελθόντας και εκείνα της πρόσφατης ιστορίας.

Με έναν τρόπο, η αρπαγή της κόρης από τον Αδη και ο θρήνος της μητέρας, όπως ταυτίζονται με τις συναντήσεις τους, την ανθοφορία της γης και τη γονιμότητα, συναντιούνται με τους πρόσφατους «μύθους» του χωρισμού και της συνάντησης των μεταναστών από τα παράλια και την Ανατολία στην εργατούπολη Ελευσίνα, αλλά και με τους σύγχρονους γυναικείους «μύθους» για συνωμοσίες που φέρουν πλάι πλάι τη νεότητα και το γήρας. Ταύτιση φανερή στις εικόνες των δύο γυναικών που κλαίνε, δίχως ήχο, η νέα να επιπλέει σαν εικόνα μέσα στο πηγάδι και η μεγαλύτερη ψηλά στην οροφή του κτιρίου με απεύθυνση το νερό του πηγαδιού.

Πρόκειται για τη μοναδική αφηγηματική εικόνα, στο σύνολο του έργου, η οποία παραμένει βουβή, επιτρέποντας την όποια εννοιολογική εμπλοκή της με το χωρισμό μάνας - κόρης, το ζήτημα της απουσίας και της μετανάστευσης, αλλά και τη βαθιά σχέση του χρόνου που μπορεί να θρηνεί εξ ίσου για τη νεότητα και το γήρας.

Μια άλλη, εμβληματική προβολή με ίχνη αφήγησης είναι εκείνη της ανθοφορίας, όπως την παρακολούθησε ο ελληνικός πολιτισμός, προβολή μιας κάποιας άνοιξης, πάνω στη χριστιανική εικονογραφία που υπάρχει σε ένα δωμάτιο του εργοστασίου.

Μένω, ωστόσο, στην απουσία της σχέσης με τον όποιο μύθο και στη διάθεση της Παπακωνσταντίνου να υπογραμμίσει απλά το περιβάλλον του εργοστασίου με το φως και με τις σκιές σε δύο γυάλινους φεγγίτες, όπου μετέχουν μονό τα πόδια στην πρώτη περίπτωση και τα χέρια στη δεύτερη. Είναι ίσως η πρώτη φορά, έπειτα από τόσες εκθέσεις, που είδαμε πραγματικά τον χώρο του εργοστασίου και από αυτή την άποψη· νομίζω ότι πρόκειται για την πιο επιτυχή παρουσία (στις καλές εκθέσεις που πάντα βλέπουμε στην Ελευσίνα) λόγω της ταπεινότητάς της.

Στην ουσία είναι το πρώτο project, one man show, που μπαίνει στο χώρο με την επίγνωση ότι δύσκολα θα τον κατακτήσει, άρα δεν επιχειρεί να προτείνει με αυθάδεια, μένοντας απλά σε σημειώσεις που αποδεικνύονται πολύτιμες.*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά
Σχετικά θέματα: Εικαστικά
Τυχαία στην περιφέρεια
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας
Μη κρατικά βραβεία για «ομιχλιστές»
32ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας
Με χιούμορ και τσαμπουκά η ζωή συνεχίζεται
Εικαστικά
Ηχοι και σκιές
Τυχαία στην περιφέρεια
Θέατρο
Ο ρομαντικός ληστής του Μπρεχτ έγινε ανδρόγυνος
Οι μαύρες τρύπες του ΥΠΠΟ
Αφησαν τον πολιτισμό χωρίς κοινοτικά κονδύλια
Συνέντευξη Δημήτρης Φραγκιόγλου
Απεργία πείνας λόγω έρωτα και Χεμινγουέι
Τηλεόραση
Επιμένουν νεανικά
Εκτακτοι προεκλογικοί «Φάκελοι»
Καραμανλής και συζήτηση