Έντυπη Έκδοση

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «ΕΝΑ ΑΔΕΙΟ ΠΙΑΤΟ ΣΤΟ ΜΠΙΣΤΡΟ «ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΒΟΔΙ»»

Απεργία πείνας λόγω έρωτα και Χεμινγουέι

Καλοκαίρι του '61, σ' ένα μπιστρό στο Παρίσι. Ο ιδιοκτήτης του, ένας εκκεντρικός μεγιστάνας Αμερικάνος, θαυμαστής του συγγραφέα Ερνεστ Χεμινγουέι, που πριν από λίγες μέρες έχει πεθάνει, και μέσα στην κατάθλιψη λόγω ενός ανεκπλήρωτου έρωτα δηλώνει στο προσωπικό του ότι αποφάσισε να πεθάνει νηστικός στο τραπέζι του.

Οι μάγειρες επί το έργον: με ποια απίθανα πιάτα θα σπάσουν την απόφαση του ιδιοκτήτη του μπιστρό να πεθάνει από ασιτία Οι μάγειρες επί το έργον: με ποια απίθανα πιάτα θα σπάσουν την απόφαση του ιδιοκτήτη του μπιστρό να πεθάνει από ασιτία Εκείνοι κάνουν τα πάντα για να τον δελεάσουν μ' ένα απίθανο γαστρονομικό «λεξιλόγιο» των πιάτων, που έχουν ετοιμάσει, για να μη χάσουν τη δουλειά τους.

Αυτό το ιλαροτραγικό... δείπνο α λα γαλλικά κυριαρχεί στην αμερικάνικη κωμωδία του Μίκαελ Χόλιντζερ «Ενα άδειο πιάτο στο μπιστρό "Το Μεγάλο Βόδι"» που θα παρουσιάσει η ομάδα «Χρυσοθήρες» από 6 Οκτωβρίου έως 18 Νοεμβρίου στο Κέντρο Λόγου και Τέχνης «104», στα Εξάρχεια. Η σκηνοθεσία είναι του Δημήτρη Φραγκιόγλου και τον ιδιόρρυθμο ήρωα ενσαρκώνει ο Χριστόδουλος Στυλιανού, που είχε ερμηνεύσει απολαυστικά παλιότερα τον «Caveman».

Με τον Δημήτρη Φραγκιόγλου, δημιουργό της ομάδας «Χρυσοθήρες», ηθοποιό με κωμική φλέβα και τώρα σε ρόλο σκηνοθέτη, η κουβέντα που ακολουθεί.

Τι τύπος είναι ο ήρωας του έργου;

«Οσο παράλογα κι αν είναι αυτά που συμβαίνουν στο έργο, μπορούν να κατανοηθούν. Το έργο είναι ωμά κωμικό, ωμά δραματικό», λέει ο σκηνοθέτης του Δημήτρης Φραγκιόγλου «Οσο παράλογα κι αν είναι αυτά που συμβαίνουν στο έργο, μπορούν να κατανοηθούν. Το έργο είναι ωμά κωμικό, ωμά δραματικό», λέει ο σκηνοθέτης του Δημήτρης Φραγκιόγλου «Ο Βίκτορ είναι ένας ήρωας ματαιόδοξος. Θέλει να γίνει ο Χεμινγουέι για να ζήσει την αγωνία του ξεχωριστού-ιδιαίτερου πλάσματος. Λάτρης και οπαδός του μεγάλου συγγραφέα, δανείζεται τα θέλω και τις επιθυμίες του. Ο Βίκτορ χρωματίζει τον κόσμο εντελώς υποκειμενικά και εγωιστικά. Τον βασανίζει η ιδέα ότι άξιζε κάτι άλλο, καλύτερο από αυτό που ζει. Δεν βρίσκει τη δύναμη να διώξει τις ψευδαισθήσεις και να κοιτάξει τη ζωή κατάματα. Μοιραία η κρίση του παραλύει και χάνει την αίσθηση της πραγματικότητας. Ο Βίκτορ έχει πεισθεί πως η αλήθεια της λογοτεχνίας είναι ανώτερη της πραγματικότητας».

Εχει κάποια κωμική χροιά;

«Είναι κωμικός γιατί προσπαθεί να αντιγράψει τη ζωή κάποιου άλλου. Κάνει τα πάντα για να χάσει τη δική του ταυτότητα και να ντυθεί την ταυτότητα κάποιου άλλου. Προσπαθεί να μιμηθεί τον Χεμινγουέι σ' όλες τις εκφάνσεις του πολυτάραχου βίου του. Ητοι, να λειτουργεί ως διανοούμενος, καταραμένος, έκλυτος, ακατανίκητος γόης, φλογερός εραστής, αθλητής».

Τι το ιδιαίτερο είχε ο Χεμινγουέι;

«Ηταν ο "απόλυτος άντρας" της αμερικάνικης λογοτεχνίας. Εζησε μια ιδιόρρυθμη και περιπετειώδη ζωή, την οποία έμμεσα μετέφερε στο έργο του. Η περιπετειώδης ζωή του τρυπώνει στο έργο του δίνοντας σ'αυτό μυθικές προεκτάσεις. Επίσης, αντανακλάται πάνω στην προσωπικότητά του αποκτώντας μυθικές διαστάσεις. Ολα αυτά τον ανεβάζουν στο βάθρο του ήρωα, γίνεται πρότυπο. Είναι από τους πρώτους Αμερικάνους συγγραφείς που αναζήτησε την εμπειρία της καλλιτεχνικής Ευρώπης και ιδιαίτερα του Παρισιού του μεσοπολέμου».

Ο θάνατος του Χεμινγουέι κι ένας ανεκπλήρωτος έρωτας καταρρακώνουν τον ήρωα;

«Κυρίως ο ανεκπλήρωτος έρωτας. Για την ακρίβεια, ο ανεκπλήρωτος πόθος είναι αυτό που τον έχει καταρρακώσει. Τον βαραίνει μια "παιδική ασθένεια" που με τα χρόνια έγινε νεύρωση παίρνοντας παράλογες διαστάσεις. Ο Βίκτορ δηλώνει σωματικά και ψυχικά τραυματισμένος. Παραιτείται από την προσπάθεια να μετουσιώσει τις εσωτερικές του συγκρούσεις και τους φόβους του σε δημιουργία και έτσι αδικεί τον εαυτό του γιατί έχει προσόντα».

Πού εστιάζει περισσότερο η σκηνοθετική σας γραμμή;

«Στην τραγικωμική εικόνα της ζωής, στις συνηθισμένες ανθρώπινες συμπεριφορές που προκαλούν μια άμεση και σχεδόν σωματική ανταπόκριση. Στα στοιχεία εκείνα στα οποία μπορεί κανείς να ανακαλύψει την ουσία του θεάτρου ή τουλάχιστον την ουσία του κωμικού. Οσο παράλογα κι αν είναι τα όσα συμβαίνουν στο έργο, τα διακρίνει μια λογική σχέση, τα πάντα μπορούν να κατανοηθούν. Το τραγικό γίνεται κωμικό, το κωμικό τραγικό και το ανάλαφρο δυσβάσταχτο. Οι καταστάσεις μεγεθύνονται φτάνοντας στα όρια του γκροτέσκο και του παροξυσμού, στις πηγές του τραγικού. Το έργο είναι ωμά κωμικό, ωμά δραματικό».

Οι «Χρυσοθήρες» επιμένουν στη δεκάχρονη πορεία τους να ψάχνουν περισσότερο κωμικά «κοιτάσματα». Γιατί;

«Η κωμωδία μάς κάνει να συνειδητοποιούμε και να κατανοούμε, πολύ πιο εύκολα και καθαρά, το τραγικωμικό της ανθρώπινης ύπαρξης. Μας κάνει να βλέπουμε την ωμή αλήθεια πιο απενοχοποιημένα. Γελώντας με τα καμώματά μας τα παλεύουμε πιο εύκολα και ίσως κάποιες φορές να καταφέρνουμε και να τους επιβληθούμε και να κυριαρχήσουμε».

info: Μετάφραση Χριστίνας Παπαδάκη-Δημήτρη Φραγκιόγλου, σκηνικά-κοστούμια Κέλλυς Βρεττού, μουσική Πλάτωνα Ανδριτσάκη, κίνηση Ζωής Χατζηαντωνίου. Παίζουν, επίσης, οι Ευγενία Αποστόλου, Αντώνης Γκρίτσης, Χριστίνα Παπαδάκη, Πέτρος Σταθακόπουλος, Χάρης Φλέουρας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας
Μη κρατικά βραβεία για «ομιχλιστές»
32ο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας
Με χιούμορ και τσαμπουκά η ζωή συνεχίζεται
Εικαστικά
Ηχοι και σκιές
Τυχαία στην περιφέρεια
Θέατρο
Ο ρομαντικός ληστής του Μπρεχτ έγινε ανδρόγυνος
Οι μαύρες τρύπες του ΥΠΠΟ
Αφησαν τον πολιτισμό χωρίς κοινοτικά κονδύλια
Συνέντευξη Δημήτρης Φραγκιόγλου
Απεργία πείνας λόγω έρωτα και Χεμινγουέι
Τηλεόραση
Επιμένουν νεανικά
Εκτακτοι προεκλογικοί «Φάκελοι»
Καραμανλής και συζήτηση