Έντυπη Έκδοση

Πετεινοί λαλίστατοι

Για δεύτερη ημέρα η ομίχλη διαπερνούσε τα πάντα, μουσκεμένο κάθε φύλλο, κάθε ίνα, λασπωμένα χώματα κι έμοιαζε το δάσος σαν να ταξίδευε.

Σ' έναν μικρό περιφραγμένο χώρο κάποια ζώα αποτελούσαν την τουριστική ατραξιόν. Φασιανοί αγαπητικοί της απομόνωσης. Ο αρσενικός σε μια γωνιά, το σάρκωμα στον λαιμό του σαν πανί σε λαιμό φρεσκοσφαγμένου. Απεχθάνεται το τετ α τετ, μόλις πλησιάσεις αλλάζει γωνία. Τη θηλυκή, με φτέρωμα όμοιο με το πετραδάκι χάμω, δύσκολα την εντοπίζεις όταν στέκεται ακίνητη. Τα παγόνια τσιμπολογούν τα λάχανα και τα μαρούλια που διαμελίζει και σκορπά μέσα από μια μαύρη σακούλα σκουπιδιών ο φύλακας, τα αρσενικά τα θέλουν όλα δικά τους και τα θηλυκά υποτάσσονται. Κάποια αρσενικά ραχατεύουν επάνω σε στασίδια, ουρές με τα σαν μάτια σχέδια απλωμένες, δεν είναι ακόμη ο καιρός που με κουνήματα και με σεισίματα θα τις επιδεικνύουν ολάνοιχτες. Οι πιο ακριβοθώρητες είναι οι φραγκόκοτες, προτιμούν το ξύλινο σπιτάκι, δυο παρουσίες ολωσδιόλου διακριτικές, άτεκνο ζευγάρι με πένθιμες, μα όμορφες λευκές νιφάδες στα φτερά. Σμάρια σπουργιτιών εφορμούν από τη σκεπή για να τσιμπήσουν σπόρους, και σκιαγμένα, από κάτι αθώρητο και ανάκουστο, πάλι όλα μαζί, γυρνούν εκεί. Κόκορες πλήρεις οιήσεως σουλατσάρουν. Τέσσερις τον αριθμό. Οι δυο, που 'ναι λευκοί, έχουν από μια κότα για συντροφιά. Οι υπόλοιποι κινούνται μονήρεις στα όρια του κλουβιού. Οι πρώτοι έχουν την εξουσία εκεί μέσα, οι άλλοι την εποφθαλμιούν, διακριτικά την αμφισβητούν, όχι δίχως ανησυχία και με μια κάποια συγκράτηση. Κει που περπατούν καμαρωτοί οι τρεις, κοκαλώνουν στου τέταρτου το λάλημα. Πάντα το ίδιο απορημένοι κι εξοργισμένοι συνάμα δείχνοντας, που τόλμησε δηλαδή κάποιος να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία τους. Κι έπειτα, με έκδηλη κουταμάρα στο βλέμμα, τηρώντας απαράβατα τη σειρά, τεντώνουν ένας ένας το κορμί και αφού κυρτώσουν τη ράχη επιθετικά, ξελαρυγγιάζονται. Να 'ναι μόνο κουτή επίδειξη δύναμης ή κάτι άλλο σημαίνουν τα ξεφωνητά τους; Φταίει άραγε η ομίχλη γι' αυτό, αφού τη μέρα προ πολλού την έφεραν, το σκοτάδι το έδιωξαν κι όλα της νύχτας τα επίφοβα πλάσματα, γιατί λαλούσαν ακόμη με ζέση; Μήπως προδοσίες μετρούσαν;

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Βιβλίο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Βιβλίο της έντυπης έκδοσης
Κριτική βιβλίου
Ο αγέλαστος Καρμπονάρος
Το μυθιστόρημα που δεν πολιτικολογεί
Η νέα γυναίκα πάντα
Σπάνιες αναλύσεις στην υγεία
Τι είναι η άμεση δημοκρατία;
Δυο αδέρφια με την ίδια πένα...
Η δεξιοτεχνία της υπέρβασης
Επιστροφές και ψίθυροι
Κοσμοδρόμια μες στα σύννεφα
Χρωματικές ελεγείες
Κριτικές επισημάνσεις του δεινού φιλολόγου
Ευθανασία ενός έρωτα
Στον αστερισμό της Αβάνας
Αφιέρωμα
10 χρόνια από την πτώση των Δίδυμων Πύργων
Κινηματογράφος
Η λογοτεχνία στα 35 m.m.
Συνέντευξη: Μάρω Βαμβουνάκη
«Κάνω κάτι που με εκφράζει»
Άλλες ειδήσεις
Πετεινοί λαλίστατοι