Έντυπη Έκδοση

Οικονομία

Αρθρο

  • Ποιοι είναι και πώς επιτυγχάνονται οι νεοφιλελεύθεροι στόχοι του Μνημονίου;

    Είναι πλέον κοινή διαπίστωση ότι η εφαρμοσμένη νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική οδηγεί σε ύφεση και σε αύξηση του δημοσίου χρέους. Ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης του Μνημονίου από τη στιγμή που δεν επιτυγχάνει τον δημοσιοποιημένο σκοπό του, δηλαδή τη μείωση του χρέους;

    Για να απαντηθεί το ερώτημα, πρέπει να εξεταστεί ποιοι είναι οι πραγματικοί στόχοι αυτής της πολιτικής. Οι νεοφιλελεύθεροι στόχοι του Μνημονίου κινούνται σε δύο βασικούς και αλληλένδετους άξονες:

    * Ο πρώτος άξονας αφορά την εγκαθίδρυση ευέλικτων εργασιακών σχέσεων και τη δραστική μείωση του εργατικού κόστους, τόσο στον δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Μέσο για την υλοποίηση αυτού του στόχου είναι η αύξηση της ανεργίας.

    * Ο δεύτερος άξονας αποσκοπεί στην πώληση της δημόσιας περιουσίας και στη μετατόπιση του κόστους παροχής των κοινωνικών αγαθών, όπως η υγεία και η παιδεία, στα νοικοκυριά. Μέσο για την εφαρμογή αυτής της πολιτικής είναι η αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία και υπο-χρηματοδότηση φορέων και κοινωνικών παροχών.

    Οσον αφορά τον πρώτο άξονα, των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων και της μείωσης του κόστους εργασίας, τα ετήσια εισοδήματα των μισθωτών του Δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα συμπιέζονται και έρχεται το ενιαίο μισθολόγιο με περαιτέρω μειώσεις. Επίσης ξεκινούν οι απολύσεις στο Δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα.

    Στον ιδιωτικό τομέα, ο συνεχώς αυξανόμενος στρατός των ανέργων συμπιέζει τους μισθούς και τα ημερομίσθια. Δημιουργεί συνθήκες ευέλικτων σχέσεων εργασίας που μεταφράζονται σε ελεύθερα ωράρια, απλήρωτη υπερωριακή εργασία και μη εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας.

    Εδώ έρχεται να προστεθεί η κατάργηση των συλλογικών κλαδικών διαπραγματεύσεων, που συμπαρασύρει σε μείωση κατώτατο μισθό και ημερομίσθιο και η ευνοϊκή νομοθεσία για τις απολύσεις, που ενισχύει την καθημερινή τρομοκρατία του φόβου της απόλυσης για τους εργαζομένους.

    Οσον αφορά τον δεύτερο άξονα, η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων παρουσιάζεται ως ο απόλυτος μονόδρομος. Είναι ένα παράδειγμα ιδεολογικής πλύσης εγκεφάλου που έχει γίνει στον ελληνικό λαό σχετικά με την ανάγκη ιδιωτικοποίησης της δημόσιας περιουσίας, βασιζόμενη στο στερεότυπο της αναποτελεσματικότητας.

    Σε αντίθεση, δεν γίνεται καμία αναφορά στην αναπτυξιακή αναγκαιότητα και το όφελος της δημόσιας υφής των δικτύων παροχής ενέργειας, τηλεπικοινωνίας, ύδρευσης, συγκοινωνιών και μεταφορών. Επιπλέον, η ελληνική οικονομία είναι σε ύφεση και η αποτίμηση των δημόσιων οργανισμών στα χαμηλότερα ιστορικά επίπεδα.

    Υποχρηματοδότηση κοινωνικών δαπανών

    Οσον αφορά τη μετατόπιση του κόστους των κοινωνικών δαπανών από το κράτος στα νοικοκυριά είναι απόρροια της υποχρηματοδότησης του σκέλους των κοινωνικών δαπανών, συμπεριλαμβανομένων της υγείας και της παιδείας. Η μετατόπιση αυτή οδηγεί σε περαιτέρω όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων και τη διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, αφού επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τα ασθενέστερα εισοδηματικά νοικοκυριά.

    Οι δύο άξονες πολιτικής που αναφέρθηκαν είναι αλληλένδετοι. Με απλά λόγια, η αύξηση της ανεργίας απαιτεί σφιχτή δημοσιονομική πολιτική και δραστική μείωση του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων και των κοινωνικών δαπανών. Από την άλλη πλευρά, οι ιδιωτικοποιήσεις απαιτούν φτηνό εργατικό δυναμικό και ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, γεγονός που επιτυγχάνεται μέσω της υψηλής ανεργίας.

    Ως εκ τούτου, η μέχρι σήμερα πορεία δείχνει ότι και οι δύο άξονες του Μνημονίου έχουν δρομολογηθεί και επιτυγχάνονται. Χωρίς καμία αυταπάτη, οι νεοφιλελεύθεροι στόχοι του Μνημονίου είναι η μείωση του κόστους εργασίας μαζί με την αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και όχι η μείωση του χρέους, όπως ψευδώς προβάλλεται. Γι' αυτό η κοινωνία δεν πρέπει να προσβλέπει σε τρόπους βελτίωσης αυτής της βάρβαρης μνημονιακής πολιτικής, αλλά στην ανατροπή της.

  • Κλειστά ή ελεύθερα επαγγέλματα:ολέθρια υποκρισία

    Ιστορικός, διδάκτωρ Πανεπιστημίου Πελοποννήσου Η έντονη απαίτηση επιχειρηματικών κύκλων και κυβέρνησης για το άνοιγμα των δήθεν κλειστών επαγγελμάτων δεν είναι καθόλου αθώα. Το ζήτημα συσχετίζεται λανθασμένα και υποκριτικά με τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας και την πτώση των τιμών των υπηρεσιών, καθώς και με το δημοσιονομικό όφελος που υποτίθεται πως θα προκύψει από την απελευθέρωση.

    Αυτές όμως οι συσχετίσεις είναι ιδεολογικού τύπου και δεν προκύπτουν από καμία οικονομική ανάλυση. Το πρόβλημα της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας καθόλου δεν οφείλεται στους προστατευτικούς νόμους που διέπουν το καθεστώς λειτουργίας των διάφορων επαγγελματικών κλάδων, αλλά σχετίζεται με τις συνθήκες παραγωγής και διανομής των προϊόντων, με τη βελτίωση της τεχνικής, καθώς και με το καθεστώς των προμηθειών πρώτων υλών και των διαμεσολαβήσεων.

    Ακόμη και αν αφαιρέσουμε δηλαδή κάθε προστατευτικό νόμο, καμία επίδραση δεν θα παρατηρήσουμε πάνω στις τιμές, διότι αυτές προσδιορίζονται από το συνολικό υψηλό κόστος παραγωγής και διανομής, λόγω των αδιαφανών συνθηκών στον τομέα των προμηθειών.

    Και αν ανοίξουν φαρμακεία σε κάθε γωνιά της Αθήνας και αν διπλασιαστεί ο αριθμός των ταξί του Ραγκούση και αν γεμίσουμε συμβολαιογράφους ή φουρνάρηδες, καμία πτώση των τιμών δεν θα παρατηρηθεί εάν οι άλλες συνθήκες παραμείνουν σταθερές.

    Ούτε όμως και δημοσιονομικό όφελος έχουμε από τη δήθεν απελευθέρωση, διότι το πρόβλημα δεν είναι να επιμερίσεις σε περισσότερους ένα σταθερό ποσό εισοδήματος, αλλά να λύσεις το ζήτημα της φοροδιαφυγής. Εάν δεν μπορείς να προσδιορίσεις το φορολογητέο αληθινό εισόδημα ενός συμβολαιογράφου, θα προσδιορίσεις των χιλίων;

    Προς τι λοιπόν το γενικευμένο αμόκ των υπουργών του ΠΑΣΟΚ εναντίον των επαγγελματικών κλάδων; Η κυβέρνηση, δείχνοντας πλήρη απροθυμία στον τομέα των αποκρατικοποιήσεων, αναγκάζεται να καλύψει τα κενά επιχειρώντας το άνοιγμα των «κλειστών» επαγγελμάτων. Η Ε.Ε. ενδιαφέρεται βεβαίως για το ζήτημα αυτό, καθώς είναι ένας όρος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης: τα ευρωπαϊκά κεφάλαια πρέπει να βρίσκουν ανοιχτούς δρόμους σε κάθε χώρα. Ετσι, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δείχνει περίεργο μένος εναντίον φορτηγατζήδων, ταξιτζήδων, δικηγόρων ή φαρμακοποιών, διότι έτσι ελπίζει να κατευνάσει τη δυσφορία της τρόικας.

    Ομως η κατεύθυνση αυτή είναι ολέθρια για την ελληνική κοινωνία και οικονομία. Οταν ζητάμε να «ανοίξουμε» ένα επάγγελμα, απλώς ζητάμε να καταργήσουμε τους προστατευτικούς νόμους που το διέπουν. Τα επαγγέλματα όμως είναι ήδη ανοιχτά, κανένας δεν απαγορεύει σε κάποιον να γίνει ιδιοκτήτης ταξί ή μεταφορέας. Αρα δεν ζητάμε να ανοίξει το επάγγελμα. Ζητάμε να καταργηθούν όλοι οι προστατευτικοί κανόνες λειτουργίας του. Αυτοί όμως οι κανόνες είναι που εξασφαλίζουν ακόμη τη βιωσιμότητα των επαγγελμάτων και δίνουν τις τελευταίες ελπίδες επιβίωσης στους Ελληνες. Σε λίγο, δηλαδή, δεν θα έχουμε καμία προσμονή. Ούτε καν να γίνουμε ταξιτζήδες.

    Από μικροϊδιοκτήτες, μισθωτοί των 500 ―

    Γιατί γίνονται όλα αυτά; Για να έχουμε μεγαλύτερη συγκέντρωση κεφαλαίου και αντικατάσταση της μικρής από τη μεγάλη ιδιοκτησία. Με λίγα λόγια, στόχος είναι η μετατροπή της μεσαίας τάξης των Ελλήνων μικροϊδιοκτητών σε τάξη μισθωτών. Των 500 ευρώ. Ο έλεγχος της ελληνικής οικονομίας -ιδίως μετά το «κούρεμα» του δημόσιου χρέους- θα περάσει έτσι σταδιακά σε επενδυτικούς και τραπεζικούς ομίλους ευρωπαϊκών συμφερόντων.

    Πρόκειται για μια θανάσιμη απειλή. Ο νέος Ελληνισμός έζησε για αιώνες μέσα σε διαδοχικά καθεστώτα προστασίας όλων των επαγγελματικών χώρων, ακόμη και σε εποχές κατάκτησης. Τα εσνάφια ή οι συντεχνίες των επαγγελμάτων ήταν οι πραγματικοί κάλυκες προστασίας του έθνους και επί Τουρκοκρατίας ακόμα.

    Οταν λοιπόν αυτή η εθνική και οικονομική ιδιομορφία καταπατηθεί, είναι βέβαιο ότι θα τεθεί σε κίνδυνο όχι μόνο το εισόδημα ή το καθεστώς λειτουργίας κάθε επαγγελματικού χώρου, αλλά θα παραδοθεί το σύνολο πλέον της εθνικής οικονομίας, ακόμη και η μικρή και μεσαία ιδιοκτησία, στο ξένο κεφάλαιο. Οι Ελληνες κινδυνεύουμε άμεσα να εισαχθούμε σε καθεστώς δεύτερης δουλοπαροικίας, αν συνυπολογίσουμε και το γεγονός ότι καταργούνται ακόμη και οι κλαδικές συμβάσεις εργασίας και οι μισθοί θα προσδιορίζονται αποκλειστικά από τη θέληση του εργοδότη.

    Το ζήτημα είναι μείζον. Ολες οι επαγγελματικές τάξεις που αυτή τη στιγμή αγωνίζονται να αποκρούσουν τη λαίλαπα των μέτρων πρέπει να στηριχτούν. Η κυβέρνηση πρέπει άμεσα να ανατραπεί. Και ο λαός θα πρέπει επίσης άμεσα να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα για την παραμονή ή όχι της χώρας μέσα σε μια Ευρώπη που σχεδιάζει τη διάλυση της ελληνικής κοινωνίας.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Οικονομία
Άλλα θέματα στην κατηγορία Οικονομία της έντυπης έκδοσης
Συμφωνία "κουρέματος" ελληνικού χρέους
Ανακουφίστηκαν οι ξένοι
ΣΕΒ: Δεν είναι για πανηγυρισμούς
«Νέα επώδυνα μέτρα περιμένουν οι Ελληνες»
Δεν ενεργοποιούνται τα CDS
Η μη κρατικοποίηση των τραπεζών ενθουσίασε το Χ.Α.
Αποκρατικοποιήσεις
Εξανέμισαν τα κέρδη των «Κρατικών Λαχείων» για να τα ξεπουλήσουν
Δικαστικό ρεπορτάζ
Ελεύθερη με εγγύηση η ιδιοκτήτρια της FENA
Ενέργεια
Ακριβότερο ρεύμα στους μικρομεσαίους καταναλωτές ζητεί ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας
Ευρωζώνη
Οι 9 σκόπελοι του νέου σχεδίου Μάρσαλ
Ιρλανδία
Δεν θέλει «κούρεμα» η Ιρλανδία
Τεχνοοικονομία
Google: ο τρίτος άνθρωπος στη σχέση Yahoo - Microsoft
Netflix: όταν η επιτυχία σκοτώνει
Πρεμιέρα της Nokia με Windows στα 8 και 16 GB
Υπουργείο Ανάπτυξης
Κάλεσε τους εφοπλιστές να επενδύσουν στην ξηρά
Υπουργείο Οικονομικών
Μόνον άνεργοι ΟΑΕΔ εξαιρούνται από τον κεφαλικό φόρο
Η παράταση
Άλλες ειδήσεις
Αποκλεισμός στην ΕΑΣ Αιγίου
Αποζημιώσεις Interamerican