Έντυπη Έκδοση

Ζητήματα ταυτότητας

Οι δύο καλλιτέχνες από διαφορετικές γενιές και δρόμους αναζητούν, μέσα από τη μυθοπλασία που ενδιαφέρει τον καθένα, το ζήτημα της δικής τους ταυτότητας.

Η Σπυριδούλα Πολίτη χρησιμοποιεί ένα φανταστικό (μπορεί και υπαρκτό) ζευγάρι και πλάθει την ιστορία ενός ταξιδιού στην Ελλάδα (ούτε και αυτό έχει τόση σημασία) το οποίο παρακολουθεί με σχέδιο, χρώμα, κλωστή και βελόνα. Η πολύ νέα καλλιτέχνις Μαρίνα Προβατίδου, πάλι, μετουσιώνει το όνειρο της γιαγιάς της σε πραγματικότητα, προφανώς ερμηνεύοντας δικές της επιθυμίες.

Το παλιό γνωστό «παραμυθάκι» ενός φεμινισμού που ποτέ δεν εκφράστηκε μαζικά στον τόπο τούτο, παρά τις καλές επιδόσεις των γυναικών της τέχνης στις δεκαετίες 1970 και 1980, επανέρχεται αποδεκτό και καθησυχασμένο, στα ασπρόρουχα της προίκας της Πολίτη. Ζωγραφίζει το ζευγάρι των ηρώων της, σχολιάζει με φράσεις, αλλά και κεντά τα καινούργια σεντόνια που κρεμά. Δεν πρόκειται για εύρημα - ούτως ή άλλως αυτού του είδους η διαχείριση έχει γίνει και ξαναγίνει. Εκείνο που ενδιαφέρει είναι η φρεσκάδα με την οποία διαχειρίζεται το χρώμα, στο ελαφρύ υλικό του χαρτιού και όχι μόνο, η επανατοποθέτηση των εικαστικών ζητημάτων και η επαναξιολόγηση του υλικού της.

Η σιγουριά της ζωγραφικής είναι τέτοια ώστε η Σπυριδούλα Πολίτη δύναται ως άλλος αρσενικός αναγεννησιακός ζωγράφος να μεταφέρει στη ζωγραφική το κέντημα, αντιστρέφοντας τη γυναικεία δουλειά των αρχών του 20ού αιώνα στην Ελλάδα, όπου κάποια ταλέντα που δεν μπόρεσαν να εκφραστούν με τη ζωγραφική έκαναν το κέντημα τέχνη.

Η Σπυριδούλα Πολίτη δεν έχει λόγο να υπάρξει καλλιτεχνικά μέσω του φύλου της, έχει ωστόσο διάθεση να αποκαταστήσει τη σχέση της με τον πάλαι ποτέ καταπιεσμένο θηλυκό εαυτό της. Αν και ούτε αυτό έχει σημασία. Μια ισχυρή εικαστική δουλειά ακουμπά στη μυθοπλασία που η ίδια παράγει, συνεχίζοντας με έναν τρόπο να παίζει με την κούκλα της.

Ο Αντωνάκης Χριστοδούλου, μετά τη σχέση του με τη Ζωή Λάσκαρη και τον ελληνικό κινηματογράφο -σχέση που δεν έχει τελειώσει, βέβαια-, εφευρίσκει τη νέα ηρωίδα του, τη Silver, το συζητά με τη φίλη Αλίκη Παναγιωτοπούλου, η οποία από καλλιτέχνις γίνεται επιμελήτρια της έκθεσης του Χριστοδούλου (η διάθεση είναι να κουράρει τον Αντωνάκη, με τη λογική ότι ο φίλος βρίσκεται πάντα εκεί να νοιαστεί και να φροντίσει) και οι δυο τους βγάζουν μια υπέροχη ιστορία στο Six Dogs.

Ο Αντωνάκης, θεατής της σειράς της ζωής της Σίλβερ (της Απαστράπτουσας δηλαδή), επιλέγει εικόνες και φράσεις εκείνης επιχειρώντας να συντάξει ένα χαρακτήρα. Οι δεξιότητες του καλλιτέχνη πολλές και ο χώρος της ζωγραφικής, με την οποία καταπιάνεται αποκλειστικά αυτή τη φορά (μετά τη φωτογραφία που προερχόταν από installations και τα βίντεο), παράγει μια εντυπωσιακή δουλειά που τον πηγαίνει μακριά, σχολιάζοντας την ταυτότητα της Σίλβερ (και τη δική του) στο επίπεδο της ενασχόλησης, της απασχόλησης και της σεξουαλικής συμπεριφοράς της.

Κορυφαίο έργο του Αντωνάκη, όχι μόνο για τη ζωγραφική, αλλά και για το θάρρος να μιλά για τον εαυτό του, συνεχίζοντας στην παράδοση της τέχνης των gay καλλιτεχνών των ΗΠΑ κυρίως, με τα δικά του σημερινά μέσα φυσικά, η σειρά των αυτοπορτρέτων. Ο καλλιτέχνης θαυμάζει, μιμείται, επιθυμεί αλλά και -όπως σημειώνει η φίλη του η Αλίκη- «υπονοεί την κόλαση που αποτελεί ο καθορισμός μας ως προς και από αυτό, καθώς και τον τρόμο στην πιθανότητα να ανακαλύψουμε πως αν το άλλο εξαφανιστεί, δεν είμαστε απολύτως τίποτα».

Οσο για το χώρο «Βρυσάκι», που μόλις άνοιξε, έσπευσα, γνώρισα τη δουλειά της πολύ νέας (αποφοίτησε το 2008 και συνεχίζει στο εργαστήριο χαρακτικής) Μαρίνας Προβατίδου, η οποία εκθέτει την ιστορία της γιαγιάς της και την επιθυμία της να φορέσει στα 80 της χρόνια το νυφικό που δεν φόρεσε νέα. Ολόκληρη η έκθεση παρακολουθεί με μια εγκατάσταση, ένα βίντεο, φωτογραφία και χαρακτική το ζήτημα του νυφικού, το στολισμό της γηραιάς αγρότισσας και τη διαδικασία του ντυσίματος, του στολίσματος και του ξεστολίσματος (το νυφικό κρέμεται στο δένδρο) της ηλικιωμένης γιαγιάς, που παντρεύτηκε τον παππού, κάποτε, με κουρέλια.

Η εγγονή εκπληρώνει μια επιθυμία να ντυθούν οι δυο τους νύφη και γαμπρός, αλλά ερευνά και το δικό της πιθανό αίτημα για τις σημασίες της μεταμόρφωσης και της ταυτότητας. Οσο για το κεντρικό εικαστικό της θέμα, είναι η διαδικασία της μεταμόρφωσης μιας φωτογραφίας σε χαρακτικό.*

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Εικαστικά
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Γιάνναρης
«Η Ελλάδα χρεοκόπησε, μας απολύει όλους»
Οπερα
Ο «Κουρέας της Σεβίλλης» στον 21ο αιώνα
Θέατρο
Φόρος τιμής στον Γονατά
Βενετσιάνοι παραθεριστές ελληνικής ανευθυνότητας
Κριτική θεάτρου
Ο κανίβαλος μέσα μας
Εικαστικά
Ζητήματα ταυτότητας
Αρχαιολογία
Η Νεμέα του Ιντιάνα Μίλερ
Το ποτάμι είναι ο αρχαίος ιππόδρομος
Συνέντευξη: Μαρία Σούμπερτ
«Οι δικές μου γυναίκες δεν είναι ροζ»
Κομικ(ς)οδρόμιο
Η «Monde Diplomatique» σε κόμικς!
Ντάλτον: οι διαβόητοι παράνομοι της Αγριας Δύσης