Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Δυο ματιές την εβδομάδα

  • Η Νομική, η υποκρισία και οι φωνές μίσους

    Δεν λείπουν οι υποκριτές από τη δημόσια συζήτηση, αλλά αυτή τη φορά γέμισε ο τόπος. «Σε ποια χώρα του κόσμου θα έφευγαν 250 παράνομοι μετανάστες από μια πόλη, θα έφταναν στην πρωτεύουσα και, ανενόχλητοι, θα καταλάμβαναν ένα κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου;» είναι το ερώτημα που ακούς δεξιά κι αριστερά.

    Η απάντηση είναι πολύ απλή: στη χώρα όπου όλοι κάνουν τα αντίθετα από αυτά που επιβάλλει ο ρόλος τους. Στη χώρα όπου ο πρωθυπουργός παραγγέλλει να... εφαρμοστεί ο νόμος και οι υπουργοί κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν ότι ο νόμος δεν εφαρμόζεται, δεκαετίες τώρα, στα πανεπιστήμια. Στη χώρα όπου οι πολιτικοί σχολιάζουν μονίμως, αντί να παίρνουν αποφάσεις. Στη χώρα όπου ο πρύτανης του Πανεπιστημίου -διαχρονικά, όχι σήμερα- αντί να ασκεί τα καθήκοντά του προσπαθεί να τα έχει καλά με όλους, για να ξαναβγεί πρύτανης, για να μην τον δείρουν κάποιοι φοιτητές κ.λπ.

    Στη χώρα όπου οι αρχηγοί των κομμάτων της Αριστεράς ζητούν να νομιμοποιηθούν όλοι οι μετανάστες και οι αντίστοιχοι της Δεξιάς νομίζουν ότι θα λύσουν τα προβλήματα του Πανεπιστημίου, αν καταργήσουν το άσυλο.

    Ε, λοιπόν, σ' αυτή τη χώρα μπορούν 250 μετανάστες να καταλάβουν ένα δημόσιο κτίριο. Σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου. Τόσα τέρατα και σημεία γίνονται στα πανεπιστήμια (αίθουσες καίγονται από καιρού εις καιρόν, φοιτητές χτίζουν τα γραφεία καθηγητών, διακόπτουν μαθήματα καθηγητών που δεν συμφωνούν μαζί τους, τους δέρνουν άμα λάχει) και μας πείραξαν οι 250 καταληψίες; Στο κάτω κάτω αυτοί είχαν κι ένα σοβαρό αίτημα να διεκδικήσουν.

    Οσοι ζητούσαν την, εδώ και τώρα, επέμβαση της αστυνομίας είναι περισσότερο ανεγκέφαλοι απ' όσους συμβούλεψαν και καθοδήγησαν τους μετανάστες να μπουν στη Νομική, χωρίς να λάβουν υπόψη τους τη συγκυρία. Είναι προτιμότερη μια ανεκτική αστυνομία σαν τη δική μας (ναι, είναι ανεκτική), παρά να εισβάλλει αδιακρίτως σε γειτονιές και κτίρια, όπως εκείνη του Σαρκοζί. Δεν είναι δα εχθρός του έθνους οι 250 της Νομικής και είναι να θλίβεται κανείς με τις φωνές μίσους που ακούγονται. Διότι, πέρα από υποκριτικές, είναι και επικίνδυνες.

    Δυστυχώς, οι πολύχρονες αβελτηρία, αδιαφορία και ανικανότητα των ελληνικών κυβερνήσεων έχουν οδηγήσει το θέμα των μεταναστών σε οριακό σημείο. Και τώρα είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Οσο η χώρα είχε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και θέσεις δουλειάς, όλοι και όλα βολεύονταν. Μήπως και τότε δεν γινόταν εκμετάλλευση των μεταναστών, νόμιμων και παράνομων; Γινόταν, αλλά κουκουλωνόταν. Γιατί έβρισκαν δουλειά παντού. Στις οικοδομές, στις φράουλες και στις ελιές, στα ξενοδοχεία. Ηταν η εποχή που κάθε αγρότης είχε έναν ή περισσότερους αλλοδαπούς εργάτες στη δούλεψή του.

    Ηταν τότε που άρχισαν πολλοί να γίνονται νόμιμοι και να ασφαλίζονται. Ηταν μια δεκαετία αφθονίας, που άρχισε να θολώνει εκεί λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Οι δουλειές άρχισαν να λιγοστεύουν. Ηρθαν τα προμηνύματα της κρίσης και, μαζί μ' αυτά, άρχισαν να αυξάνονται αλματωδώς οι άνθρωποι που έμπαιναν στην Ελλάδα από κάθε γωνιά των συνόρων. Στην αρχή από τα νησιά, μετά από τον Εβρο και τελευταία από τα χερσαία σύνορα. Ολοι αυτοί άρχισαν να συρρέουν στο κέντρο της Αθήνας και το πρόβλημα άρχισε να παίρνει άλλες διαστάσεις, που φαίνονται ανάγλυφα με όσα γίνονται στον Αγιο Παντελεήμονα.

    Αυτή είναι εν συντομία η εικόνα του προβλήματος. Οσα έγιναν εν τω μεταξύ, με επίκεντρο τη Νομική, είναι παρωνυχίδα. Παρά το πολεμικό κλίμα που δημιουργήθηκε, την πολιτική κερδοσκοπία που αναπτύχθηκε (και όχι από μία μόνο πλευρά), το πρόβλημα αυτό σε λίγο θα έχει ξεχαστεί. Οι εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, όμως, θα είναι εδώ. Παράνομοι, χωρίς δουλειά, δηλαδή χωρίς να μπορούν να εξυπηρετήσουν στοιχειώδεις ανάγκες τους, χωρίς να μπορούν να φύγουν για άλλες χώρες της Ευρώπης.

    Διότι έτσι επιτάσσει ο ισχύων ευρωπαϊκός κανονισμός. Αλλά αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι. Πρέπει να αλλάξει. Η χώρα πρέπει να ελέγξει το πρόβλημα, διαφορετικά θα έχουμε υπερτροφία των φωνών του μίσους. Θα φουντώσουν πράξεις εκδίκησης. Ο,τι χειρότερο σε μια εποχή που ο μηδενισμός πάει να επιβάλει το επικίνδυνο πρόσωπό του.

    Οι κανόνες

    Τα ακραία αιτήματα δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να υπονομεύουν την ικανοποίηση των αυτονόητων και λογικών.

    Το «αριστερό» αίτημα να νομιμοποιηθούν ΟΛΟΙ οι παράνομοι μετανάστες που βρίσκονται στη χώρα, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να τσιγκλάει τα συντηρητικά αντανακλαστικά. Και, φυσικά, αποτελεί βούτυρο στο ψωμί όσων, από την άλλη άκρη, ζητούν την απέλαση ΟΛΩΝ των μεταναστών. Η χώρα, όμως, δεν μπορεί να πορευθεί έτσι. Αργησε να συγκροτήσει σχέδιο για τη μεταναστευτική πολιτική, αλλά ήρθε η ώρα να το κάνει. Με σύνεση, ευαισθησία και ρεαλισμό πρέπει να θέσει τους κανόνες, μακριά από κάθε λογής ακρότητες.

  • Ο τραγέλαφος των εξεταστικών επιτροπών

    Οταν η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα δείχνει ότι κανένα μάθημα δεν πήραν οι εθνοπατέρες.

    Μια γεύση από τα ίδια ήταν (και) η εξεταστική επιτροπή για τη Siemens. Ενα ξόδεμα δυνάμεων χωρίς κάτι νέο να προκύψει για το μεγαλύτερο σκάνδαλο μαύρου πολιτικού χρήματος στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας, που είχε απλώσει τα πλοκάμια του σε κόμματα και πολιτικούς για τουλάχιστον 15 χρόνια.

    Ακόμη και ο Τάσος Μαντέλης ομολόγησε κάτω από την πίεση της δικαιοσύνης και της δημοσιογραφικής έρευνας (η Αριστέα Μπουγάτσου της «Ε» είχε τη δική της συμβολή), που ακούμπησαν στον Rocco, το λογαριασμό που άνοιξε για τον τότε υπουργό ο κουμπάρος του, προκειμένου να κατατίθενται οι «χορηγίες» της Siemens και κινδύνεψε να μπει στη φυλακή για την «εξυπηρέτηση» που έκανε. Εωλα ήταν τα επιχειρήματα της εξεταστικής και όταν προσπάθησε να πείσει γιατί ΔΕΝ είναι δουλειά της να ζητήσει το άνοιγμα των λογαριασμών των κομμάτων, όταν αυτά πρώτα έπρεπε να κάθονται στο εδώλιο του κατηγορουμένου και μετά όλοι όσοι θέλησαν να βάλουν το δάχτυλο στο μέλι. Χώρια τα τραγελαφικά που συνέβησαν με τον cabinet man που πλασαρίστηκε ως υπουργός Εξωτερικών και απεδείχθη κουζινάς της Νέας Υόρκης, ή το γεγονός ότι η Ν.Δ. ζήτησε τη διερεύνηση των ευθυνών ενός πρώην πρωθυπουργού χωρίς προηγουμένως να ζητήσει να τον καλέσει η επιτροπή να καταθέσει κ.λπ.

    Δύο χιλιάδες σελίδες για το τίποτα! Τα ίδια έκαναν τα δύο κόμματα εξουσίας σε όλη τη διάρκεια της μεταπολιτευτικής ιστορίας τους, όταν ανοιγόκλειναν το κεφάλαιο των εξεταστικών επιτροπών στο όνομα της πολιτικής κάθαρσης, χωρίς ποτέ στο τέλος να την αγγίζουν. Περισσότερες από 45 προτάσεις για σύσταση εξεταστικών ή προκαταρκτικών επιτροπών για σκάνδαλα (από το Κυπριακό μέχρι τα εξοπλιστικά, το Βατοπέδιο κ.λπ.) κατατέθηκαν. Από αυτές έγιναν αποδεκτές περίπου το ένα τρίτο. Καμία όμως -μα ούτε μία- δεν κατέληξε σε ένα κοινό πόρισμα. Με απόφαση του αρχηγού κάποιες ξαναμπήκαν στο συρτάρι είτε για πολιτικούς λόγους είτε γιατί τα αδιέξοδα που προέκυπταν ήταν κραυγαλέα.

    Αφού δεν ήθελαν να βάλουν το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων, τι τις έκαναν τόσες εξεταστικές; Τόνοι εγγράφων, πολύωρες συνεδριάσεις και προσδοκίες αποδείχθηκαν ακάλυπτες επιταγές . Κάθε φορά παιζόταν ένα θέατρο του παραλόγου που προσέβαλλε τη στοιχειώδη νοημοσύνη και δοκίμαζε τα όρια των κομπάρσων πολιτών. Οπως ακριβώς συνέβη και με τη Siemens. ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. προσάρμοσαν τα πορίσματά τους στην προκρούστεια λογική των κομματικών τους σκοπιμοτήτων. Το ΠΑΣΟΚ, επί των ημερών του οποίου γιγαντώθηκε το σκάνδαλο, ζήτησε τη διερεύνηση ευθυνών για 5 δικούς του υπουργούς και 7 της Ν.Δ. και η Ν.Δ., αν και είχε επίσης εμπλοκή -μικρότερη, αλλά είχε- αθώωσε όλους τους υπουργούς του Κ. Καραμανλή.

    Ο Παπανδρέου διακήρυττε «αν χρειαστεί να ματώσουμε, να ματώσουμε» και ο Σαμαράς ότι «η Ν.Δ. δεν έχει να φοβηθεί τίποτα, όλα στο φως». Κανένας όμως δεν μάτωσε και τίποτα δεν βγήκε στο φως. Ο πρωθυπουργός, μιλώντας στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ την περασμένη Τετάρτη, παραδέχτηκε ότι οι εξεταστικές δεν είναι επαρκής θεσμός με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα και πρέπει να αναζητηθούν τρόποι ενίσχυσης και εκσυγχρονισμού της ελεγκτικής ικανότητας του Κοινοβουλίου. Ομως όσο και να βελτιωθεί το πλαίσιο των εξεταστικών, αν οι κομματικές δυνάμεις δεν αποφασίσουν να επιτελέσουν το καθήκον τους απέναντι στους πολίτες και δεν σταματήσουν με τις επιλογές τους να απαξιώνουν τους θεσμούς και το πολιτικό σύστημα, καμία πολιτική κάθαρση δεν θα υπάρξει.

    «Ενας από τους πιο κοινούς πειρασμούς, ο οποίος όμως οδηγεί στις μεγάλες συμφορές, είναι ο πειρασμός των λέξεων "όλοι έτσι κάνουν"», έγραψε ο Λέων Τολστόι. Ομως το σήμερα είναι πολύ διαφορετικό από το χθες. Υπάρχει μια κρίση που βυθίζει τη χώρα σε ένα μακροχρόνιο τούνελ λιτότητας και δεν υπάρχουν ούτε η πολυτέλεια ούτε η κοινωνική ανοχή για τακτικισμούς στρουθοκαμηλισμού. Δεν θα βάλουν μυαλό ποτέ;

    «Ναι», «όχι», πώς;

    Στις 23 Ιανουαρίου ο Θ. Πάγκαλος δήλωνε:

    «Εγώ δεν πιστεύω σε περικοπές ("haircut"), αλλά στην επιμήκυνση της περιόδου αποπληρωμής για το σύνολο του ελληνικού χρέους και όχι μόνο για τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ». Παραδέχθηκε ότι κάτι τέτοιο αποτελεί μια μορφή αναδιάρθρωσης, που όμως δεν θέτει σε αμφισβήτηση την πρόθεση της χώρας να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της, όπως υποστήριξε. Προχθές ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου στο Νταβός είπε: «Μπορώ να πω ότι δεν θα χρεοκοπήσουμε, επίσης λέω ότι δεν θα κινηθούμε προς την αναδιάρθρωση». Στο μεταξύ, όμως, πυκνώνουν διεθνώς οι δηλώσεις, εκτιμήσεις, σχέδια κ.λπ. που συγκλίνουν στο ότι η αναδιάρθρωση είναι μονόδρομος. Τυχαίο; Δεν νομίζω...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Μετανάστες-όμηροι
Οι μισοί άστεγοι ψάχνουν άλλο κτήριο
Βολές του πρύτανη για τους καθοδηγητές των μεταναστών
Μαραθώνιος διαπραγματεύσεων πριν την έξοδο
Το άσυλο και οι μετανάστες στο μικροσκόπιο της Κομισιόν
Εξοδος χωρίς βία αλλά με αυστηρότητα
Ν.Δ.: Η κυβέρνηση πληρώνει τον Μοαβία
ΣΥΡΙΖΑ: στη γραμμή ΣΥΝ
Ν.Δ.: Επείγει η κατάργηση
Μισθολόγιο δημοσίου τομέα
Ερχεται η τρόικα, ανοίγουν το μισθολόγιο
Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών
Πάει για αλλαγή σκηνικού ο ΔΣΑ
WikiLeaks
Αμερικανο-ολλανδικές πιέσεις για ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.
Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς
Ψάχνουν τις συναλλαγές Βουλγαράκη - Πελέκη