Έντυπη Έκδοση

Μια συνομιλία με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ για τη νέα ταινία του

«Και σήμερα υπάρχει νεολαία που αγωνίζεται ν' αλλάξει τον κόσμο»

«Ο κανόνας της σιωπής» είναι το νέο, πολιτικό θρίλερ που σκηνοθέτησε και στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Μια ανεξάρτητη, χαμηλού κόστους για τα δεδομένα του Χόλιγουντ, ταινία, που πρωτοείδαμε στο περσινό Φεστιβάλ Βενετίας και που, από την επόμενη βδομάδα, αρχίζει να προβάλλεται στις ελληνικές οθόνες.

Σκηνή από την ταινία «Ο κανόνας της σιωπής». Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ με την Τζούλι Κρίστι και κάτω με τον Σία ΛαΜπεφ Σκηνή από την ταινία «Ο κανόνας της σιωπής». Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ με την Τζούλι Κρίστι και κάτω με τον Σία ΛαΜπεφ Πρόκειται για την ιστορία ενός ακτιβιστή του κινήματος Weather Underground, της δεκαετίας του '60, που στόχο είχε την ανατροπή της τότε κυβέρνησης. Ο ήρωας της ταινίας (που ερμηνεύει ο ίδιος ο Ρέντφορντ), καταζητούμενος από το FBI για το φόνο ενός φύλακα στη διάρκεια μιας ένοπλης ληστείας της ομάδας, καταφέρνει εδώ και 30 χρόνια να ζει ως δικηγόρος με άλλη ταυτότητα, μέχρι που ένας νέος, δραστήριος δημοσιογράφος (Σία ΛαΜπεφ) αποκαλύπτει την ταυτότητά του με αποτέλεσμα να συλληφθεί. Συναντήσαμε, μαζί με άλλους δημοσιογράφους, τον διάσημο ηθοποιό και σκηνοθέτη στη Βενετία, ο οποίος μας μίλησε για την ταινία του, τον ακτιβισμό της δεκαετίας του '60, το ανεξάρτητο Φεστιβάλ του Σάντανς που ίδρυσε ο ίδιος, αλλά και την τότε και τη σημερινή πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ.

- Τι σας τράβηξε σ' αυτή την ταινία;

«Υπήρχαν αρχικά οι κοινωνικοί λόγοι που με τράβηξαν σ' αυτή την ταινία. Πρόκειται για την ιστορία μιας ομάδας ανθρώπων που ήταν στενά δεμένοι με αυτά που συνέβαιναν την εποχή τους, τη δεκαετία του '60, πίστευαν σε κάτι και αγωνίζονταν γι' αυτό. Τώρα έχουν μεγαλώσει και ζουν μια διαφορετική ζωή, μερικοί έχουν μετανιώσει γι' αυτά που έκαναν, άλλοι αισθάνονται τύψεις και ότι πρέπει να πληρώσουν, άλλοι δεν άλλαξαν απόψεις, πίστευαν πως ο αγώνας τους ήταν δίκαιος και πως και σήμερα εξακολουθεί να είναι δίκαιος, και αισθάνονται υπερήφανοι γι' αυτό. Αυτό που με ενδιέφερε είναι οι σχέσεις τους, οι αντιδράσεις τους. Αυτοί οι άνθρωποι ήθελαν να αλλάξουν τον κόσμο, αυτό πίστευαν. Θεωρώ πως ένα τέτοιο επεισόδιο από την πρόσφατη ιστορία μας θα προσελκύσει τη νεολαία, γιατί και σήμερα υπάρχουν νέοι που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, που αγωνίζονται ενάντια στις αδικίες και θεωρούν πως η κυβέρνηση δεν τους εκπροσωπεί. Αυτό είναι ένα πολύ ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας μας. Και πιστεύω πως η σημερινή νεολαία θα ενδιαφερόταν να μάθει για τους γονείς της την περίοδο που ήταν στην ίδια ηλικία με αυτούς. Δεν ήταν πολιτικός, αλλά κοινωνικός ο λόγος που με τράβηξε σ' αυτή την ιστορία. Το να δεις πώς αυτοί οι άνθρωποι ζούσαν για 30 χρόνια κρυμμένοι, με άλλη ταυτότητα, και προσπαθούσαν να αποφύγουν το παρελθόν τους».

- Πόσο τους επηρέασε αυτό στη ζωή τους;

«Αυτό ήταν για μένα το βασικό θέμα της ταινίας. Πέρα από τις όποιες πολιτικές αναφορές του, ο χαρακτήρας μου στην ταινία αναφέρεται βασικά στο τι είναι διατεθειμένος να κάνει ένας άντρας για την οικογένειά του, για την κόρη του».

- Μιλάτε για την τότε τρομοκρατία, αλλά αυτό κινδυνεύει να θεωρηθεί πως τους παραλληλίζετε με τους σημερινούς τρομοκράτες...

«Δεν θέλω να τους συγκρίνω με τους σημερινούς τρομοκράτες γιατί πιστεύω πως αυτοί, όταν ξεκίνησαν, είχαν σωστές ιδέες, πίστευαν σε κάτι, σε μια αλλαγή, σε μια εποχή που η κυβέρνηση προχωρούσε ανεξέλεγκτη και παρά την κατακραυγή από ένα μεγάλο μέρος των πολιτών, ιδιαίτερα της νεολαίας, σ' ένα πόλεμο, αυτό του Βιετνάμ, που δεν ήταν δικός μας, δεν είχε καμιά σχέση με αυτά που μας παρουσίαζαν. Δεν μπορείς να παρουσιάζεις όλες αυτές τις δικαιολογίες που μας παρουσίαζε η τότε κυβέρνηση ως τα ιδεώδη του αμερικανικού λαού. Υπήρχε μια υποκρισία. Οι άνθρωποι αυτοί πίστευαν σε κάτι. Αυτό όμως που με ενδιέφερε περισσότερο δεν ήταν τόσο τα ιδανικά ή οι στόχοι αυτών των ανθρώπων όσο η προσωπική ζωή τους, ο αντίκτυπος αυτών που πίστευαν πάνω στα πρόσωπα γύρω τους. Και σε κάνει να διερωτηθείς, βλέποντας αυτά που γίνονταν τότε: Πώς σκέφτονταν; Είχαν δίκιο; Είχαν άδικο; Εφεραν κάποια αλλαγή ή μήπως οδήγησαν σε κάτι το χειρότερο;».

- Τι είναι εκείνο που σας προσελκύει σε τέτοιες ιστορίες;

«Υπάρχουν στην αμερικανική ιστορία πολλές τέτοιες μικρές ιστορίες που έχουν μεγάλο ενδιαφέρον. Γιατί μας δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο της Αμερικής, αυτό που κρύβεται συχνά πίσω από την προπαγάνδα. Είναι μια γκρίζα περιοχή που με τραβά, γιατί έζησα προσωπικά σ' αυτή την περιοχή».

- Τέτοιες όμως ιστορίες μήπως είναι άχρηστες σήμερα; Με την οικονομική κρίση, με την ανεργία, με την εκμετάλλευση που συνεχίζεται, με τους πολέμους που δεν σταματάνε;

«Αν ήταν έτσι, δεν θα βρισκόμουν εδώ. Αγαπώ τη χώρα μου, ξέρω ότι έχει κάνει και εξακολουθεί να κάνει λάθη, αλλά προσπαθούμε ο καθένας με τον τρόπο του να αλλάξει αυτό το κλίμα, αυτή τη νοοτροπία. Να σταματήσουμε να κάνουμε λάθη. Σίγουρα κάποια πράγματα θα παραμείνουν τα ίδια, αλλά θα γίνονται πάντα προσπάθειες για κάποια αλλαγή. Θα υπάρχει όμως κι εκείνη η γκρίζα περιοχή».

- Η δημοσιογραφία παίζει σημαντικό ρόλο στην ταινία, όπως και στο «Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου»...

«Ναι, αλλά σήμερα έχει αλλάξει. Με τον εκδημοκρατισμό της διάδοσης των ειδήσεων, με το Διαδίκτυο, τα μπλογκ, το τουίτερ, αλλά και την τηλεόραση με την προπαγάνδα της, τα ψέματα που τόσο εύκολα διαδίδει, η δημοσιογραφία έχει γίνει πολύπλοκη, δύσκολη. Το σκάνδαλο Γουότεργκεϊτ δεν θα παρουσιαζόταν με τον ίδιο τρόπο σήμερα. Ο χαρακτήρας του δημοσιογράφου που ερμηνεύει ο Σία ΛαΜπεφ στην ταινία είναι πολύ διαφορετικός από εκείνους στο "Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου"»

- Αλλά ό,τι και να κάνουμε, οι πλούσιοι γίνονται πιο πλούσιοι και οι φτωχοί φτωχότεροι...

«Ναι, έχετε δίκαιο. Η Γουόλ Στριτ καθορίζει τη ζωή μας. Γι' αυτό οι αγώνες χρειάζονται».

- Πώς βλέπετε τη διπλή δουλειά του σκηνοθέτη και ταυτόχρονα ηθοποιού;

«Δεν είναι πάντα εύκολο να κάνεις και τα δύο, είναι κάτι το σχιζοφρενικό, αν και υπό έλεγχο. Οταν είμαι ηθοποιός θέλω να έχω απόλυτη ελευθερία, να μην έχω στο μυαλό μου κάτι άλλο. Οπως και όταν σκηνοθετώ. Θέλω να έχω στο μυαλό μου την πλοκή, τις καταστάσεις μιας συγκεκριμένης σκηνής, τους ηθοποιούς και τον τρόπο αντιμετώπισης αυτών των καταστάσεων... Είναι πολλά τα θέματα και τα προβλήματα. Γι' αυτό, όταν κάνεις και τα δύο, είναι σαν να περιορίζεις την ελευθερία σου. Το να μπαινοβγαίνεις από τον ένα ρόλο στον άλλο δεν είναι καθόλου εύκολο. Μπορώ βέβαια να το κάνω, αλλά είναι κάτι το πολύ δύσκολο».

- Πώς βλέπετε σήμερα το Φεστιβάλ του Σάντανς; Είναι κάτι που σας εμπνέει;

«Ναι. Το Σάντανς έδωσε την ευκαιρία σε νέους δημιουργούς να εκφραστούν, να βρουν τρόπο να δουλέψουν και να προωθήσουν τις ταινίες τους, εκεί που το Χόλιγουντ είχε περιοριστεί σ' έναν παραδοσιακό, ελεγχόμενο από τα στούντιο κινηματογράφο. Αυτό σίγουρα σε εμπνέει. Να κοιτάξεις γύρω σου με μεγαλύτερη ελευθερία, να αντλήσεις από αυτά που συμβαίνουν, να εκφράσεις νέες απόψεις. Ενώ, εσύ, ως μεγαλύτερος μπορείς να αντλήσεις από αυτές τις ιδέες. Ποτέ δεν είσαι τόσο πετυχημένος και ποτέ δεν τα ξέρεις όλα, ώστε να μη χρειάζεται να μάθεις κάτι το καινούργιο. Οι νέοι μπορούν να σε διδάξουν πολλά. Οταν εργάζεσαι με τους νέους αισθάνεσαι κι εσύ πιο νέος, αυτό σε εμπνέει, σου δίνει θάρρος και δύναμη».

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Κινηματογράφος
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Κινηματογράφος
«Και σήμερα υπάρχει νεολαία που αγωνίζεται ν' αλλάξει τον κόσμο»
Θέατρο
«Πειραγμένη» Ιφιγένεια
Αρχαιολογία
Η απολογία ενός αρχαιολόγου
Ταινίες Μικρού Μήκους
Βραβείο σε μια υπερβατική εμπειρία
Μουσική
Με όπλο το χιπ χοπ
Συγγραφείς
Εκατό χρόνια από τη γέννησή του
Βιβλίο
Αμηχανία μπροστά στο θάνατο
Αθρησκος και πολιτικός
Γνώση vs στρες
Η σωτηρία φυτρώνει στον κίνδυνο
Οντα με αυτονομία, νοημοσύνη και συναίσθημα
Bodybuilding, επίπονο και απαιτητικό
Ο άνδρας με τα πολλά προσωπεία
... πριν ανεβούν στα ράφια
Υγεία
Μελάνωμα, ο επικίνδυνος επισκέπτης του καλοκαιριού
Εκρηξεις θυμού στα αυτιστικά παιδιά
Πώς θα αποκτήσουμε το χαμόγελο των σταρ!
Αισιοδοξείτε! Κάνει καλό στην υγεία
Τέλος στα σπυράκια;
Διατροφή
Ρίξτε πίεση και σάκχαρο με όσπρια!
Ιατρικές έρευνες
Cushing: η νόσος-«παγίδα»
Αναπαραγωγή
Και τα ωάρια στην... κατάψυξη
Αρχιτεκτονική,
«Μπάγκειο» και «Μέγας Αλέξανδρος», κυψέλες νεανικής επιχειρηματικότητας
Γυναικολογία
Γυναίκες και ναρκωτικά
Παιδί,
Οταν οι αδελφικοί ανταγωνισμοί οδηγούν σε ψυχικά τραύματα