Έντυπη Έκδοση
Ελευθεροτυπία, Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009
«Κανόνια ήχου» κατά των διαδηλωτών...
«Ηχητικά κανόνια» που εξέπεμπαν εκκωφαντικούς ήχους, δοκιμασμένα στον πόλεμο στο Ιράκ, χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά οι αστυνομικές δυνάμεις στο Πίτσμπουργκ, με σκοπό να διαλύσουν τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας στη σύνοδο της G20.
Η εκπρόσωπος της αστυνομίας στο Πίτσμπουργκ, Λαβόνι Μπίκερσταφ, χρησιμοποίησε χθες ήπια ορολογία, όπως «ενισχυτές ήχου», για να εξηγήσει τη λειτουργία και τους σκοπούς των νέων όπλων της αστυνομίας, σε μια προσπάθεια να απαλύνει τις εντυπώσεις για τις ρήξεις τυμπάνων που προκάλεσαν σε δεκάδες διαδηλωτές. Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά μέσα, όπως χειροβομβίδες κρότου, σπρέι και σφαίρες από καουτσούκ, η ζημιά που προκαλείται στους διαδηλωτές από τα «ηχητικά κανόνια» είναι εσωτερική και όχι εξωτερική, όπως οι κακώσεις που συνήθως προκαλούνται από τις δυνάμεις καταστολής. Η αστυνομία θεωρεί τα όπλα αυτά «ενδεδειγμένα επικοινωνιακώς».
Οι «Μακράς Ακτίνας Ακουστικές Συσκευές (LRAD)» είναι σχεδιασμένες για μεγάλη ακτίνα δράσης και λειτουργεί ως «αλάνθαστη προειδοποίηση», σύμφωνα με την εταιρεία American Technology Corporation που κατασκευάζει το σύστημα. Το LRAD έχει ακτίνα δράσης από 300 μέτρα μέχρι 3 χιλιόμετρα. Εστιάζει σε συγκεκριμένο στόχο και μπορεί να εκπέμπει ήχους από 145 μέχρι 151 ντεσιμπέλ. Το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας στις ΗΠΑ αναφέρει ότι μια μόνιμη απώλεια ακοής μπορεί να προέλθει από ήχους ισχύος από 110 έως 120 ντεσιμπέλ σε εκπομπή βραχείας διάρκειας.
Οι αστυνομικές δυνάμεις στο Πίτσμπουργκ, στη σύνοδο της G20, χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά εναντίον των διαδηλωτών τις «μακράς ακτίνας ακουστικές συσκευές», που εκπέμπουν εκκωφαντικούς ήχους. Πρώτα, όμως, τις είχε δοκιμάσει ο αμερικανικός στρατός στο Ιράκ (φωτ. ΑΠΕ)
Το BBC μετέδωσε ότι «ο διαπεραστικός ήχος που βγάζει το LRAD ακούγεται όπως ένας προειδοποιητικός ήχος για πυρκαγιά, αλλά στα 150 ντεσιμπέλ μοιάζει σαν να στέκεσαι 30 μέτρα μακριά από μια μηχανή επιβατικού αεροσκάφους, κάτι που μπορεί να προκαλέσει σημαντικά προβλήματα ακοής αν γίνει κατάχρηση». Η συγκεκριμένη τεχνολογία αναπτύχθηκε για τον πόλεμο στο Ιράκ ως ένα «όπλο ενάντια στο αντάρτικο» και πρόσφατα χρησιμοποιήθηκε σε βίαιες διαδηλώσεις στην Ονδούρα.
