Έντυπη Έκδοση

«Στα γήπεδα δεν διασκεδάζω, φοβάμαι πλέον»

Είχε δεν είχε περάσει μισή ώρα από τη στιγμή που ολοκληρώσαμε την κουβέντα μας για ποδόσφαιρο και μπάσκετ, για Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό, για πατρίκιους και πληβείους του ελληνικού αθλητισμού, και ο Μανώλης Μητσιάς με κάλεσε ξανά στο τηλέφωνο:

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΗΤΣΙΑΣ «Ξέχασα το πιο σημαντικό, νομίζω, να σου πω. Εάν είχα κι εγώ τα λεφτά ενός Βαρδινογιάννη ή ενός Κόκκαλη, ενός Γιαννακόπουλου ή ενός Αγγελόπουλου, θα πήγαινα να τα επενδύσω σε μία ομάδα της περιφέρειας. Στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, για παράδειγμα. Αρκεί, φυσικά, να ήμουν ανιδιοτελής άνθρωπος. Να καταλάβαινα πως η πραγματική ανάγκη των συνανθρώπων μου, και πιο πολύ εκείνων που ζουν αποκομμένοι, λίγο έως πολύ, στην ελληνική περιφέρεια, είναι η χαρά που μπορώ να τους δώσω».

Ο Μαν. Μητσιάς, αυτή ακριβώς την ανάγκη μας καλύπτει εδώ και 40 χρόνια. Μας δίνει τη χαρά, με τα τραγούδια του, κι ο ίδιος «χορταίνει» με την αγάπη που του ανταποδίδουμε. Σταθερή, απολύτως ξεκάθαρη σχέση. Και πηγαίνει ολοένα και πιο πέρα. Οχι σαν την εφηβική «αδυναμία» του, την μπάλα, που τη βλέπει ν' αργοπεθαίνει...

Ειδικά γι' αυτή την Κυριακή, με την παράλληλη κόντρα Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ (την πιο μεγάλη μέρα του... πολέμου, όπως εξυπηρετεί κάποιους να την πλασάρουν), ο 63χρονος καλλιτέχνης μας δεν προβλέπει να πάρει μεγάλες χαρές ο κόσμος.

Μπορεί να φανταστεί τα χειρότερα, μα όχι και τα καλύτερα. Λιγόστεψαν, πιστεύει, οι άνθρωποι που κάνουν, όπως αυτός με τους φίλους του, «πειράγματα» για τις ομάδες τους. Περισσότερα είναι τα «πειράματα», και μάλιστα επικίνδυνα, που βλέπει να γίνονται εις βάρος του επαγγελματικού αθλητισμού από εκείνους που τον διαφεντεύουν. Επιχειρηματίες και πολιτικούς. «Ολοι τους στο κόλπο», μου λέει. «Συμφέροντα εξυπηρετούν οι μεν, συμφέροντα και οι δε. Μία από τις δύο πλευρές ν' άλλαζε κατεύθυνση, θα' ταν σωτήριο».

Ανατριχιάζω με τα συνθήματα

* Να υποθέσω, λοιπόν, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να σας δούμε απόψε στις εξέδρες του «Καραϊσκάκης» ή του ΣΕΦ, ακόμα κι αν είχατε ελεύθερο χρόνο (σ.σ.: μόλις προχθές ξεκίνησε τις παραστάσεις του στο κέντρο «Γραμμές»)...

- Οχι, θα 'θελα να πάω. Θα 'παιρνα και μερικούς φίλους, για συντροφιά, μήπως και καταφέρουμε, με τον τρόπο μας, να λειτουργήσουμε αποτρεπτικά απέναντι σε εκείνους που φανατίζουν συστηματικά την ατμόσφαιρα. Ακούω γύρω μου συνθήματα, του τύπου «φάτε τους», «πατήστε τους», κι ανατριχιάζω. Τι 'ναι αυτά που λέτε, μωρέ; Την πλάκα μας ήρθαμε να κάνουμε, όχι να «σκοτωθούμε» κι από πάνω!

* Θα θέλατε, αλλά δεν πάτε στο γήπεδο συχνά...

- Δεν πάω καθόλου πια, θέλεις να πεις. Οχι μόνο δεν το διασκεδάζω, αλλά το φοβάμαι κιόλας! Αυτό το φόβο τον εισπράττω κι από μακριά που βρίσκομαι. Βλέπω πολύ κόσμο να παρασέρνεται σε «αρρωστημένες» καταστάσεις. Αντί να προοδεύει ο αθλητισμός, όπως άλλα πράγματα στη ζωή μας, βλέπω ένα στείρο ανταγωνισμό σε δύο επίπεδα. Ενα στην Αθήνα, με Ολυμπιακό - Παναθηναϊκό, άλλο ένα στη Θεσσαλονίκη, με ΠΑΟΚ-Αρη. Τρίτη ταχύτητα, και παντελώς παραμελημένη, η υπόλοιπη Ελλάδα.

«Εχω να δω πραγματικά μεγάλους παίκτες στις ομάδες από την εποχή του Δεληκάρη και του Χατζηπαναγή». «Εχω να δω πραγματικά μεγάλους παίκτες στις ομάδες από την εποχή του Δεληκάρη και του Χατζηπαναγή». * Ούτε την αγαπημένη σας ομάδα, τον ΠΑΟΚ, παρακολουθείτε από κοντά, έστω αραιά και πού;

- Κατ' αρχήν, μία απαραίτητη διευκρίνιση: Φίλος του ΠΑΟΚ, όχι οπαδός του. Ο όρος «οπαδός» παραπέμπει σε μανία κι έκτροπα. Σε έλλειψη αντικειμενικότητας, στην καλύτερη περίπτωση. Από την άλλη, να πάω στο γήπεδο, να δω τι; Είκοσι δύο «τρεχαλατζήδες» στο χορτάρι; Το ποδόσφαιρο... γεωμετρίας, με τόσο προβλέψιμο θέαμα και τόσο μικρά σκορ, δεν μου κάνει αίσθηση. Είμαι άνθρωπος της φαντασίας και της δημιουργίας, των δύο κυρίαρχων στοιχείων που λείπουν πια από το ποδόσφαιρο.

* Ούτε κάποιοι παίκτες που να σας αρέσουν, υπάρχουν;

- Για τα δικά μου κριτήρια, οι καλύτεροι στον Παναθηναϊκό είναι ο Λέτο και ο Σισέ. Μεγάλη και η προσφορά του Σαλπιγγίδη, ενώ ο Νίνης επίσης μπορεί να φτάσει ψηλά, αν κάνει καλή ζωή. Από τον Ολυμπιακό, μου αρέσει ο Γκαλέτι. Ο Μήτρογλου, επίσης, επειδή μπορεί πρώτα να ντριμπλάρει έναν αντίπαλό του, και μετά να σκοράρει. Πραγματικά «μεγάλο»παίκτη, όμως, έχω να δω στα ελληνικά γήπεδα από την εποχή του Δεληκάρη και του Χατζηπαναγή!

* Δεν σας «γεμίζουν» αυτοί που παίζουν, και δεν σας αρέσουν αυτοί που διοικούν. Ποιος στίχος δικού σας τραγουδιού, λοιπόν, αντιπροσωπεύει καλύτερα το σύγχρονο ελληνικό ποδόσφαιρο;

- Με τόσα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα που αναμίχθηκαν στο ποδόσφαιρο, μου έρχεται στο μυαλό ένας στίχος του Νίκου Γκάτσου, από το τραγούδι «Ρήτορες» που έγραψε ο Δήμος Μούτσης: «Πότε θα βγει να σκούξει κάποιος, αυτός ο κόσμος είναι σάπιος!»

* Και σε ποιους χρεώνετε τη μεγαλύτερη ευθύνη;

- Στους αθλητικούς παράγοντες, για την ιδιοτέλειά τους, και την πολιτεία, για την ένοχη συμμετοχή της. Με τη θέσπιση, μάλιστα, του επίσημου «Στοιχήματος», υπέγραψε τη θανατική καταδίκη του επαγγελματικού αθλητισμού! Τα χαλάσαμε όλα, έτσι...

* Παλαιότερα, ο Κηλαηδόνης τραγουδούσε «αρχίζει το ματς, αδειάσαν οι δρόμοι», και μας αφορούσε όλους. Μήπως έπαψαν να 'ναι έτσι τα πράγματα στις μέρες μας;

- Ισχύει και σήμερα αυτή η μαζικότητα, λείπει όμως ο ρομαντισμός και η διασκέδαση. Τότε, ναι, μας χωρούσαν όλους τα γήπεδα. Τώρα, ναι μεν ασχολούνται πολλοί, αλλά με διαφορετικές διαθέσεις. Τότε ήταν το θέαμα και το «πείραγμα», τα κίνητρα. Τώρα είναι η ιδιοτέλεια και η βία.

* Τον χουλιγκανισμό, μιας κι αναφέρεστε σ' αυτόν, τον θεωρείτε κοινωνικό φαινόμενο, ή στοχευμένη προσπάθεια κάποιων ισχυρών, ώστε να έχουν ένα «στρατό» στο πλευρό τους;

- Και τα δύο. Το σίγουρο είναι ότι κάποιοι θέλουν να επιβάλλουν τις θέσεις τους, με τη βοήθεια του όχλου.

* Βλέπετε έστω μία παρέμβαση της πολιτείας που να σας πείθει ότι υπάρχει η διάθεση να λυθεί αυτό το πρόβλημα;

- Απολύτως καμία! Ακόμα και η αστυνομία, που υποτίθεται ότι ελέγχει εξονυχιστικά όσους μπαίνουν στα γήπεδα, αφήνει τα πάντα να περάσουν μέσα! Ετσι τους βολεύει, δεν το βλέπετε κι εσείς;

* Είναι ακόμα τιμή σας και καμάρι σας, που υποστηρίζετε μία συγκεκριμένη ομάδα, ή μήπως έγινε «επικίνδυνη» η συμπάθεια που έχετε στον ΠΑΟΚ;

- Η αλήθεια είναι ότι δεν έμπλεξα ποτέ σε καβγά. Ούτε με νοιάζει αν ενοχλούνται κάποιοι για την προτίμησή μου. Εκείνο που με «πονάει» είναι ότι ο ΠΑΟΚ έριχνε κάποτε 4 γκολ στη Λιόν, και τώρα εκείνος είναι στην αφάνεια, οι δε Γάλλοι μόνιμοι στο Τσάμπιονς Λιγκ! Εννοείται, φταίει πρωτίστως ο ίδιος ο ΠΑΟΚ, που έμεινε πίσω. Αλλά ούτε βρέθηκε κάποιος άλλος να τον στηρίξει. Ολα τα κεφάλαια συσσωρεύτηκαν στην Αθήνα, στη δε Θεσσαλονίκη ενεργοποιήθηκαν μόνο κάτι μεγαλο-εργολάβοι, μην τους πω διαφορετικά, της... συμφοράς!

* Κακά τα ψέματα. Ο ΠΑΟΚ δεν ακολούθησε τη δική σας διαδρομή. Ξεκινήσατε με «Στην Ελευσίνα μια φορά», το 1969, και φτάσατε να τραγουδάτε στο Ηρώδειο.

- Ενώ το ποδόσφαιρο, όχι μόνο ο ΠΑΟΚ, ξεκίνησε ψηλά στη συνείδηση του κόσμου, κι όλο φθίνει. Ειδικά στη Θεσσαλονίκη, λειτουργεί μόνο το «εγώ». Ανήμπορες, όπως είναι, οι ομάδες της να διεκδικήσουν τίτλους, αρκούνται στη μεταξύ τους σύγκριση. Ποιος θα κάνει το κουμάντο στην πόλη. Αυτή η νοοτροπία κυριαρχεί, δυστυχώς...

* Παλιότερα, ήταν λιγοστά τα παιδιά που άφηναν οι γονείς τους ν' ασχολούνται με τον αθλητισμό, και πολλοί οι φίλαθλοι στις εξέδρες. Τώρα, πολλά τα παιδιά που αθλούνται, και λιγότεροι οι θεατές. Πώς γίνεται και χάνονται στη διαδρομή;

- Επειδή ακρίβυναν τα εισιτήρια, χάλασε η ατμόσφαιρα, κι έσβησε η «μαγεία» του ποδοσφαιριστή. Τις περισσότερες φορές, τι βλέπουμε σ' έναν αγώνα; Είκοσι δύο ολόιδιους παίκτες! Και δεν καταλαβαίνω, μάλιστα, πώς γίνεται να παίζουν και οι 22 τόσο άσχημα, ορισμένες φορές... Τι σόι επαγγελματίες είναι, και δεν παίζουν, όπως πρέπει, κάθε φορά;

* Τουλάχιστον, παίρνουμε χαρές από την εθνική ομάδα. Αυτό, πάλι, πώς το εξηγείτε;

- Ισως να οφείλεται στο DNA μας. Δεν έχεις ακούσει, να λένε: «Τη Ρωμιοσύνη, μην την κλαις, να τη πετιέται»;

* Είστε 40 χρόνια στο μουσικό στερέωμα κι ακόμα δεν λέμε να σας «χορτάσουμε». Οι Βαρδινογιάννηδες είναι 30 χρόνια στον Παναθηναϊκό, ο Κόκκαλης πάνω από 15 στον Ολυμπιακό, και τους έχουμε ήδη... βαρεθεί! Μήπως είναι... φτηνιάρικα τα σουξέ τους;

- Σαφέστατα. Δείτε τους, μάλιστα, πού πάνε να γιορτάσουν, τάχα μου, τις επιτυχίες των ομάδων τους. Σε κάτι «λαϊκο-μάγαζα» δεύτερης διαλογής! Αλλά τέτοιο είναι το IQ των περισσότερων, τι νομίζεις... Εχουν το χρήμα και μ' αυτό επιβάλλονται.

* Είναι τυχαίο το γεγονός ότι λείπουν από την ελληνική τηλεόραση οι, πραγματικά, καλές εκπομπές για τη μουσική και τον αθλητισμό; Μήπως φταίει ότι παράγουν ήθος και οι δύο αυτοί χώροι;

- Οπως ακριβώς το λες! Δεν θέλουν κάποιοι το ήθος, στην εποχή μας. Είναι τρομερό αυτό που γίνεται, ειδικά με την ελληνική μουσική. Ούτε τα τραγούδια μας ακούγονται, ούτε καν κριτική μάς γίνεται.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Αθλητισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Ποδόσφαιρο
Άλλα θέματα στην κατηγορία Αθλητισμός της έντυπης έκδοσης
Συνέντευξη: Μανώλης Μητσιάς
«Στα γήπεδα δεν διασκεδάζω, φοβάμαι πλέον»
Σούπερ Λίγκα
Οι «αιώνιοι» σκιάζουν τα πάντα