Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Διάλογος

  • Διάλογοι για το ιδεολογικό στίγμα της Ν.Δ.

    Η σημερινή εκλογή για την ανάδειξη νέου αρχηγού της Ν.Δ. έχει, όπως ήταν και αναμενόμενο, ως επίκεντρο την επιλογή ενός εκ των τριών ανθυποψηφίων. Είναι, ωστόσο, γεγονός ότι ανασύρθηκαν στην επιφάνεια κατά την «προεκλογική» περίοδο θέματα που αφορούν την ιδεολογική φυσιογνωμία της Ν.Δ. και την προγραμματική της στόχευση.

    Στους «Διαλόγους» φιλοξενούνται σήμερα τρία άρθρα: Τα δύο κορυφαίων στελεχών του κόμματος (των Γ. Παπαθανασίου και Π. Παναγιωτόπουλου) και ένα του Παντ. Κυπριανού, πανεπιστημιακού «εκτός των τειχών», τα οποία επικεντρώνονται στα ιδεολογικά, δομικά και προγραμματικά στοιχεία της αντιπαράθεσης.

    * Ο Γ. Παπαθανασίου κάνει λόγο για μια «ισχυρή και υπεύθυνη κεντροδεξιά παράταξη, η οποία θα αντλεί έμπνευση από την ιδεολογική της βάση, από την κοινωνία και από τη σύγχρονη παγκόσμια εμπειρία».

    *Ο Π. Παναγιωτόπουλος θεωρεί ότι «ο φιλελευθερισμός, με τα κοινωνικά χαρακτηριστικά που του προσέδωσε ο ιδρυτής της Ν.Δ. Κωνσταντίνος Καραμανλής, παραμένει πάντοτε επίκαιρος και συγκροτεί ένα κεντρικό ιδεολόγημα με διαχρονική αξία και εμβέλεια».

    *Ο Παντ. Κυπριανός, αντιθέτως, παρατηρεί ότι «η ρηματική προσήλωση στις ιδρυτικές αρχές οδηγεί σε εφησυχασμό» και «μοιραία, η Ν.Δ., ακόμα και όταν κυριαρχεί εκλογικά δεν ηγεμονεύει ιδεολογικά». Ο καθηγητής διαπιστώνει ότι η ιδεολογική πενία της Ν.Δ. εκφράστηκε και μετά το 2004 και ότι, ανεξάρτητα από ηγέτη, θα χρειαστεί να υπερβεί το χρόνιο ιδεολογικό της έλλειμμα.

    Ελλειμμα δημιουργικής πνοής

    Από τις απαρχές της, το 1974, η Νέα Δημοκρατία αναφέρεται σε συντηρητικές και φιλελεύθερες αρχές, στεγάζει φιλελεύθερους και συντηρητικούς και κινείται, σε γενικές γραμμές, στις αρχές τις οποίες χάραξε το 1974 ο ιδρυτής της, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

    Η μεταπολιτευτική συγκυρία και οι επικρατούσες το 1974 διεθνώς ιδεολογικές τάσεις επέτρεψαν στον Κωνσταντίνο Καραμανλή να γυρίσει την πλάτη στην άκρα δεξιά και να συγκεράσει, όπως τα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα της εποχής, θεμελιώδεις φιλελεύθερες και συντηρητικές αρχές. Η τήρηση των αρχών αυτών όμως αποδείχτηκε ιστορικά δυσχερής.

    Αφορμώμενη από αρχές τυπικά συντηρητικές, όπως η εμμονή στην παράδοση, τη θρησκεία, την τάξη και την αυθεντία, σε μία συγκυρία, τη μεταπολιτευτική, διαπνεόμενη από αντιαυταρχικό πνεύμα, η Ν.Δ. χάνει την ιδεολογική μάχη από το ΠΑΣΟΚ και την κομμουνιστική αριστερά και περνάει στη συλλογική μνήμη ως δεξιά.

    Μπροστά στο φάσμα απώλειας της εξουσίας από το ραγδαία ανερχόμενο ΠΑΣΟΚ την οδηγείται, μετά το 1977 στην αμφίπλευρη διεύρυνση προς τα δεξιά και το κέντρο. Ετσι συγκροτούνται δύο πόλοι στο κόμμα, ένας «κεντροδεξιός-φιλελεύθερος» και ένας πιο «συντηρητικός», οι οποίοι αναβιώνουν κάθε φορά στις διαδικασίες επιλογής ηγέτη της παράταξης.

    * Οι αντιπαραθέσεις στην Ν.Δ. δεν είναι μόνο ιδεολογικές, είναι, ασφαλώς, και προσωπικές. Προφανώς και υπάρχουν διαφωνίες σε θεμελιώδη ζητήματα: φιλελεύθεροι-συντηρητικοί-νεοφιλελεύθεροι, ευρωπαϊστές-αμερικανόφιλοι... Ποτέ όμως, ακόμη και όταν, στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές του 1990, αυξάνουν οι αναφορές στο νεοφιλελευθερισμό, η Ν.Δ. δεν απομακρύνθηκε από τις αρχές του «κοινωνικού φιλελευθερισμού» όπως τις διατύπωσε ο Κ. Καραμανλής στο 1ο συνέδριό της, το 1979. Η προσήλωση στον καραμανλισμό την προφυλάσσει από τις ιδεολογικές περιπέτειες άλλων ευρωπαϊκών κομμάτων, συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατικών.

    * Η ρηματική προσήλωση στις ιδρυτικές αρχές έχει και το αντίτιμό της: ιδεολογικό εφησυχασμό, άλλοθι για την απουσία εσωτερικού διαλόγου και νέων αναζητήσεων. Μοιραία η Ν.Δ., ακόμη και όταν κυριαρχεί εκλογικά, δεν ηγεμονεύει ιδεολογικά. Την αδυναμία αυτή πλήρωσε πολλάκις και θα συνεχίσει να πληρώνει όσο μένει ιδεολογικά ενδεής.

    * Μετά το 1985 ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ χάνουν προοδευτικά την ιδεολογική τους ηγεμονία. Παρά την έκτοτε πολυετή κυριαρχία της σε πολλούς κοινωνικούς και επιστημονικούς φορείς, ανάμεσά τους και τους φοιτητές, η Ν.Δ. αδυνατεί να αξιοποιήσει την απώλεια της ηγεμονίας των κομματικών της ανταγωνιστών. Ετσι επιτρέπει στον Κ. Σημίτη να κυριαρχήσει εύκολα στην πολιτική σκηνή σε μία συγκυρία, μάλιστα, κατίσχυσης των κεντροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη.

    * Ακόμη και όταν η δυσαρέσκεια ενάντια στις κυβερνήσεις Σημίτη διογκώθηκε, η Ν.Δ. προσέλκυσε κυρίως τα στρώματα εκείνα που το «εκσυγχρονιστικό» εγχείρημα άφηνε στο περιθώριο. Στις εκλογές του 2000 άγγιξε την εξουσία, αλλά το ακροατήριό της, σε αντίθεση με το σημιτικό στο οποίο κυριαρχούσαν τα δυναμικά εγγράμματα και φιλοευρωπαϊκά στρώματα των πόλεων, περιλάμβανε συγκριτικά τα πλέον άπορα γνωστικά και οικονομικά στρώματα της ελληνικής υπαίθρου.

    * Η ιδεολογική πενία εκφράστηκε και μετά το 2004. Χωρίς όραμα η άσκηση της διακυβέρνησης περιορίστηκε σε επικοινωνιακή διαχείριση και σε εμπειρική πρακτική. Ετσι, δεν μπόρεσε να κινητοποιήσει ούτε τον κομματικό μηχανισμό ούτε την κοινωνία, με κατάληξη την πρόσφατη εκλογική συντριβή.

    * Η ιδεολογική πενία είναι ορατή και στην τρέχουσα μάχη της διαδοχής. Οι λιγοστές ανταλλαγές ιδεολογικού χαρακτήρα εξαντλούνται στην επίκληση των ιδρυτικών αρχών. Ετσι, η αντιπαράθεση μετατοπίζεται σε επίπεδο προσώπων και έθνους.

    Σε άλλες συνθήκες, από την αντιπαράθεση στο επίπεδο αυτό κερδισμένος θα έβγαινε αυτός που έμεινε πιστός στο κόμμα, αυτός που έμεινε στο μαντρί θα έλεγε ο Ευ. Αβέρωφ, δηλαδή η Ντόρα Μπακογιάννη.

    * Δεν είναι διόλου σίγουρο ότι αυτό θα συμβεί και τούτη τη φορά. Η πρώην υπουργός των Εξωτερικών, δίκαια ή άδικα, ενδέχεται να πληρώσει την αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας στην οικογενειοκρατία.

    Κυρίως, όμως, ενδέχεται να χάσει από τη μεταφορά της αντιπαράθεσης σε επίπεδο έθνους. Το μεγάλο για δυτική χώρα βάρος των «εθνικών θεμάτων» (διόλου τυχαίο ότι οι δύο βασικοί υποψήφιοι, όπως και οι περισσότεροι πρωθυπουργοί μετά το 1974, διετέλεσαν υπουργοί των Εξωτερικών) και η παρουσία του ΛΑΟΣ καθιστούν το ζήτημα κομβικό για την έκβαση της εκλογής.

    * Η αξιοσημείωτη μείωση της απήχησης της Νέας Δημοκρατίας στα εγγράμματα μεσαία στρώματα των πόλεων στις τελευταίες εκλογές αυξάνει το ειδικό εσωκομματικό βάρος των «πατριωτών». Για να επανέλθει, όμως, στην εξουσία οφείλει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών, ιδιαίτερα των πιο δύσπιστων, των αστικών στρωμάτων των πόλεων.

    Για να το πετύχει, ανεξάρτητα από ηγέτη, θα χρειαστεί να υπερβεί το χρόνιο ιδεολογικό της έλλειμμα και να φανεί πιο επινοητική.

    * Ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΥΠΡΙΑΝΟΣ είναι αναπληρωτής καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πατρών.

    Η επιστροφή στην πολιτική

    Η συντριπτική ήττα που υπέστη η Ν.Δ. στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου επιβάλλει την πλήρη πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση του κόμματος.

    Η ανασυγκρότηση αυτή πρέπει να γίνει εκ βάθρων και να μην εξαντληθεί σε επιπόλαιες «επιδιορθώσεις» και σε επικοινωνιακού χαρακτήρα αναπροσαρμογές. Η πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση της Ν.Δ. πρέπει να θεμελιωθεί πάνω σε μία στέρεα ιδεολογική βάση και να έχει ξεκάθαρα ιδεολογικά χαρακτηριστικά.

    * Αλλά ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, απαντώντας σ' ένα θεμελιώδες ερώτημα στην αφετηρία των συλλογισμών μας: Ο «ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός» του Κων/νου Καραμανλή, που εξειδικεύθηκε με τον όρο «κοινωνικός φιλελευθερισμός» στην πορεία, μπορεί να αποτελέσει το κεντρικό πλαίσιο μιας δυναμικής ιδεολογίας, που χρειάζεται η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη για να ανταποκριθεί στα ζητούμενα του παρόντος και του μέλλοντος χρόνου; Μήπως η ιδεολογική αυτή παρακαταθήκη του ιδρυτού της Ν.Δ. ξεπεράστηκε από τις ανάγκες των καιρών;

    * Η απάντησή μου είναι απόλυτη και κατηγορηματική: Ο φιλελευθερισμός με τα κοινωνικά χαρακτηριστικά και τις κοινωνικές αξίες, που του προσέδωσε με μοναδική διορατικότητα ο Κων/νος Καραμανλής, παραμένει πάντοτε επίκαιρος και συγκροτεί ένα κεντρικό ιδεολόγημα, με διαχρονική αξία και εμβέλεια, που έχουν επιβεβαιωθεί και από τις πλέον πρόσφατες παγκόσμιες εξελίξεις.

    * Το πρόβλημα για τη Ν.Δ. ήταν ότι ο κυβερνητισμός των τελευταίων ετών, που δυστυχώς είναι σύμφυτος με την άσκηση της εξουσίας στην Ελλάδα, ώθησε το κόμμα σε μία κατάσταση ιδεολογικού παροπλισμού, ο οποίος αποδυνάμωσε σε μεγάλο βαθμό τα ερείσματα της Ν.Δ. στην κοινωνία.

    * Η ήττα της 4ης Οκτωβρίου του 2009 μπορεί να αντανακλά την πολιτική αποδοκιμασία κάποιων σοβαρών λαθών ή παραλείψεων, κάποιων κακών συμπεριφορών, που εξέθεσαν την παράταξη και τραυμάτισαν την εικόνα της κυβέρνησης στα μάτια της εκλογικής βάσης της Ν.Δ., αδικώντας το πραγματικό έργο που παρήχθη στα πεντέμισι χρόνια διακυβέρνησης και ήταν - στον βασικό του κορμό - έργο θετικό και ευεργετικό για τον τόπο.

    * Η ήττα της κυβέρνησης Καραμανλή στις εκλογές του Οκτωβρίου είναι ήττα του κυβερνητισμού, αλλά δεν είναι ήττα του Καραμανλισμού, όπως τον εξέφρασε ο ιδρυτής της Ν.Δ.

    * Γι' αυτό επιβάλλεται το ταχύτερο δυνατόν η επιστροφή στην πολιτική, η επιστροφή στην ιδεολογία, η επικαιροποίηση της διαχρονικής ιδεολογικής παρακαταθήκης και πολιτικής κληρονομιάς ενός φιλελευθερισμού με ανθρώπινο πρόσωπο, που πρεσβεύει ότι η ελεύθερη αγορά σε μία ανοιχτή κοινωνία πρέπει να παρακολουθείται πάντοτε από τον ρυθμιστικό ρόλο του κράτους, διά του οποίου ασκείται ο κοινωνικός έλεγχος.

    * Το κράτος ως επιχειρηματίας έχει αποτύχει, γιατί δεν προωθεί την οικονομική ανάπτυξη και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε παραγωγικό τέλμα, σε γραφειοκρατία, σε αναποτελεσματικότητα και σε διαφθορά.

    * Ο κύριος μοχλός παραγωγής πλούτου είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία, η οποία πρέπει να μπορεί να λειτουργεί μέσα σε συνθήκες ασφάλειας δικαίου και με τον υψηλό βαθμό ελευθερίας που θα της επιτρέπει να δημιουργήσει και να εξελιχθεί. Πρέπει πρώτα να παραχθεί εθνικός πλούτος, για να μπορέσουμε στη συνέχεια να εφαρμόσουμε πολιτικές αναδιανομής του πλούτου αυτού υπέρ των οικονομικά αδυνάτων, με στοχευμένα μέτρα κοινωνικής πολιτικής, που θα μεταφέρουν κοινωνικούς πόρους μέσα στην ελληνική οικογένεια, η οποία πραγματικά τους έχει ανάγκη.

    * Ελεύθερη αγορά, όμως, δεν σημαίνει ασύδοτη αγορά. Η μυθοπλασία περί «αυτορύθμισης των αγορών», όπου και όταν έγινε προσπάθεια να εφαρμοστεί στην πράξη, δημιούργησε κοινωνικά αδιέξοδα και παρήγαγε κοινωνική θηριωδία.

    * Μία απ' τις βασικές αιτίες της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, που υφιστάμεθα στον παρόντα χρόνο, είναι η οδυνηρή πραγματικότητα των ανεξέλεγκτων αγορών σε ορισμένους τομείς, κυρίως, της αμερικανικής οικονομίας, αλλά και της οικονομίας ορισμένων άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

    Ο νεοφιλελευθερισμός βλάπτει τις ανθρώπινες κοινωνίες, όπως τις έβλαψε και η ακρότητα της άλλης πλευράς, η ακρότητα του κρατισμού, που παρακολούθησε επί δεκαετίες τα σοσιαλιστικά ιδεολογήματα.

    * Η Ν.Δ., στη μακρά δημιουργική της πορεία κατά τις τελευταίες δεκαετίες, μία πορεία προσφορά στην πατρίδα, όταν ήταν απολύτως προσηλωμένη στην κυρίαρχη ιδεολογία του κοινωνικού φιλελευθερισμού ήταν πάντοτε η πλειοψηφική πολιτική δύναμη και κυριαρχούσε απόλυτα στο πολιτικό σκηνικό, εκφράζοντας πολιτικά μία ευρεία κοινωνική συμμαχία των μικρομεσαίων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, που αποτελούν άλλωστε και τη ραχοκοκαλιά της.

    Στις λίγες περιπτώσεις που η Ν.Δ. παρεξέκλινε προς την κατεύθυνση πολιτικών συνταγών που έφεραν νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά, είδε τα κοινωνικά της ερείσματα να λιγοστεύουν και βρέθηκε σε θέση μειοψηφίας στους πολιτικούς συσχετισμούς.

    * Ας ανοίξουμε, λοιπόν, τη συζήτηση για την ιδεολογία μας. Και όχι μόνο στο πεδίο της οικονομίας και των παραγωγικών σχέσεων. Ας συζητήσουμε για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε σήμερα την έννοια του έθνους, της παράδοσης. Τις αξίες της ανοιχτής κοινωνίας. Τα πολιτικά δικαιώματα. Τον σεβασμό προς τις κοινωνικές μειοψηφίες και τη διαφορετικότητα. Την ανεκτικότητα.

    Ας αποφασίσουμε ότι όπως σε μία κοινωνία είναι δικαίωμα κάποιων συμπολιτών μας να αυτοπροσδιορίζονται ως «Αριστεροί», άλλο τόσο, κάποιοι άλλοι συμπολίτες μας έχουν δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται ως «Δεξιοί» ή «Κεντροδεξιοί», μακριά από κάθε πολιτική ακρότητα και απαλλαγμένοι από τα όποια πολιτικά σύνδρομα του παρελθόντος.

    * Στο κάτω κάτω όπως υπάρχει Δημοκρατική Αριστερά, που έχει μετανιώσει για τις ακρότητες και τους δογματισμούς της ιστορικής συνιστώσας της στο παρελθόν, έτσι υπάρχει και Δημοκρατική Δεξιά και Κεντροδεξιά, η οποία χωρίς να παραβλέπει τα λάθη του ιστορικού παρελθόντος της, δικαιούται να εμπεδώσει την ιδεολογική της αυτογνωσία και να ανακτήσει την ιδεολογική και πολιτική της αυτοπεποίθηση. Μακριά από τα πολιτικά συμπλέγματα, τις νευρώσεις και μισαλλοδοξίες, που ταλαιπώρησαν την ελληνική κοινωνία σε δεκαετίες που έχουμε αφήσει πολύ πίσω μας.

    * Ο ΠΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ.

    Η αναγέννηση της κεντροδεξιάς

    Η 29η Νοεμβρίου αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο για τη Νέα Δημοκρατία. Σηματοδοτεί ένα ιστορικό άνοιγμα προς την κοινωνία, η οποία καλείται πρώτη φορά να επιλέξει άμεσα τον επόμενο αρχηγό της παράταξης.

    Πέρα, όμως, από την εκλογή της νέας ηγεσίας, η κορυφαία αυτή εσωκομματική διαδικασία μπορεί και οφείλει να γίνει το πρώτο βήμα για τον εκσυγχρονισμό και την αναγέννηση της κεντροδεξιάς στην Ελλάδα. Κι αυτό δεν είναι μόνο θέμα προσώπου. Είναι κυρίως θέμα ιδεολογικής και προγραμματικής στόχευσης.

    * Βασικός μας στόχος είναι να διασφαλίσουμε ότι το πολιτικό πλαίσιο, στο οποίο θα κινηθεί η Νέα Δημοκρατία τα επόμενα κρίσιμα χρόνια, θα είναι σύγχρονο, ευρωπαϊκό και θα απαντά στις σημερινές ανάγκες της κοινωνίας.

    Δεν θα αλλάζει προσανατολισμό ανάλογα με τις δημοσκοπήσεις, τις πιέσεις κοινωνικών ομάδων ή την ατζέντα που προβάλλουν τα μέσα ενημέρωσης. Αλλά θα υπηρετεί με συνέπεια, με υπευθυνότητα και μακροπρόθεσμο ορίζοντα το γενικό καλό. Αλλωστε, οι μεγάλες επιλογές της Νέας Δημοκρατίας, που σφράγισαν την πορεία της χώρας, όπως η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση, οι αποκρατικοποιήσεις, τα θεμέλια της ΟΝΕ με τη συνθήκη του Μάαστριχτ υλοποιήθηκαν κόντρα στο κλίμα της εποχής.

    **Το βασικό ερώτημα ήταν και παραμένει: Με ποιες ιδέες και ποιες πολιτικές θα αποφασίσουμε να δράσουμε ενάντια στα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα; Με ποιες προτάσεις θα απευθυνθούμε στην κοινωνία και πώς θα πείσουμε ότι οι προτάσεις αυτές αποτελούν την καλύτερη δυνατή επιλογή;

    **Η πρόκληση είναι ξεκάθαρη, αλλά και δύσκολη, με δεδομένο ότι εδώ και δεκαετίες το πολιτικό σύστημα της χώρας μας έχει μάθει να κρύβει και να κρύβεται από τα προβλήματα.

    Εχει μάθει να υπόσχεται εύκολες λύσεις, στην προσπάθεια να προστατευθεί από το πρόσκαιρο πολιτικό κόστος. Αυτή η πρακτική, ωστόσο, δεν μπορεί να συνεχιστεί. Γιατί όσο μεταθέτουμε τα προβλήματα στο μέλλον, αυτά θα οξύνονται. Η οργή του κόσμου για την ανικανότητα του πολιτικού συστήματος να τα διαχειριστεί αποτελεσματικά θα είναι όλο και πιο εμφανής στα εκλογικά αποτελέσματα. Και ακόμη κι αυτοί που πραγματικά θέλουν να είναι χρήσιμοι, θα βρεθούν να παλεύουν μάταια, σε ένα περιβάλλον πλήρους απαξίωσης.

    **Ζητούμενο λοιπόν, όχι μόνο για τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και για τη χώρα μας, είναι η ανάδειξη μιας ισχυρής και υπεύθυνης πολιτικής δύναμης. Μιας κεντροδεξιάς παράταξης, η οποία θα αντλεί έμπνευση από την ιδεολογική της βάση, από την κοινωνία, από τη σύγχρονη παγκόσμια εμπειρία. Για να προτείνει συγκεκριμένες και ουσιαστικές λύσεις σε όλα τα φλέγοντα προβλήματα του τόπου.

    **Οφείλουμε κατ' αρχήν να προτείνουμε συγκεκριμένες λύσεις στο πρόβλημα της οικονομίας. Το μοντέλο ανάπτυξης το οποίο στηρίχτηκε στα δανεικά και στην ενίσχυση της κατανάλωσης, παραμελώντας την ανταγωνιστικότητα, έχει χρεοκοπήσει.

    * Χρειάζεται, λοιπόν, να υποστηρίξουμε με συνέπεια ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης, το οποίο θα έχει ως πηγή δύναμης την επιχειρηματικότητα. Με περισσότερες και ισχυρότερες επιχειρήσεις. Επιχειρήσεις που επενδύουν στην έρευνα και την καινοτομία, που παράγουν ανταγωνιστικά προϊόντα και κερδίζουν περισσότερες αγορές. Επιχειρήσεις που δημιουργούν πλούτο και νέες θέσεις εργασίας. Επιχειρήσεις με κέρδη, αλλά και με αυξημένο το αίσθημα της υπευθυνότητας. Με συνεισφορά στην κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη, με επένδυση στη διά βίου μάθηση, με σεβασμό στον πολιτισμό και στο περιβάλλον.

    * Χρειάζεται να καταστήσουμε σαφές ότι η βασική πηγή χρηματοδότησης του κοινωνικού κράτους δεν είναι τα δανεικά, αλλά ο πλούτος που παράγει μια ελεύθερη οικονομία, με ισχυρή ιδιωτική πρωτοβουλία.

    * Χρειάζεται να επεξεργαστούμε και να προτείνουμε πολιτικές για ένα αποτελεσματικότερο και λειτουργικό κράτος. Ενα κράτος που, αντί να σπαταλά τα χρήματα των φορολογουμένων, θα παρεμβαίνει ουσιαστικά εκεί που πραγματικά το χρειάζεται ο πολίτης. Ενα κράτος που θα ελέγχει συστηματικά τις αγορές, θα μειώνει τις ανισότητες, θα καταργεί τα εμπόδια και θα δημιουργεί ένα διεθνώς ανταγωνιστικό αναπτυξιακό περιβάλλον.

    * Χρειάζεται να υιοθετήσουμε ξεκάθαρη στάση, για ένα βιώσιμο και πραγματικά δίκαιο ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο θα σέβεται τα δικαιώματα, όχι μόνο των τωρινών εργαζομένων και συνταξιούχων, αλλά και των μελλοντικών γενεών. Να υποστηρίξουμε σθεναρά ότι χωρίς ελεύθερες εκπαιδευτικές δομές, χωρίς άμιλλα και αξιολόγηση και με σχολεία και πανεπιστήμια διαρκώς υπό κατάληψη, οι σπουδές δεν έχουν αξία. Να υπερασπιστούμε με θάρρος τη θέση πως δεν μπορεί να υπάρξει ασφάλεια με απονευρωμένη αστυνομία και ανοχή στην παραβατικότητα.

    * Χρειάζεται να αναδείξουμε και να πρωτοστατήσουμε στο διάλογο για μια σειρά από μεγάλα θέματα που μας επηρεάζουν και διαμορφώνουν το μέλλον μας, όπως η παγκοσμιοποίηση, οι κλιματικές αλλαγές, η μετανάστευση, οι νέες τεχνολογίες. Χρειάζεται, τέλος, να ασκήσουμε μια αντιπολίτευση ουσίας, επενδύοντας σταθερά στην επιλογή της ειλικρίνειας και της ευθύνης ενάντια στο λαϊκισμό.

    **Εάν η Νέα Δημοκρατία θέλει να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη των πολιτών, δεν αρκεί απλώς να εκλέξει ένα νέο πρόσωπο για αρχηγό. Πρέπει να ανασυγκροτηθεί σε επίπεδο περιεχομένου. Πρέπει, από την επόμενη μέρα, να παλέψουμε όλοι μαζί, για να ανακτήσουμε όχι μόνο την ηθική, αλλά κυρίως την ιδεολογική και προγραμματική υπεροχή της παράταξής μας έναντι του ΠΑΣΟΚ.

    **Με νέες, καινοτόμες πολιτικές και προτάσεις. Με ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας και ανοιχτές πόρτες για τον πολίτη, και ειδικά για τους νέους ανθρώπους. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να βαδίσουμε ξανά μπροστά, να δημιουργήσουμε τους όρους μιας νέας συμφωνίας με τον ελληνικό λαό.

    * Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ είναι βουλευτής Β' Αθηνών της Ν.Δ.

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
ΠΑΣΟΚ
Το «New Deal» του Γιώργου
Αλλοι σολάρουν, άλλοι φαλτσάρουν
Των Πρασίνων η Σχολή
Φυσικές Καταστροφές
Σωτήρες με τα χακί
Συνέντευξη: Χρήστος Παπουτσής
«Οι βουλευτές δεν είναι άφωνοι»
Γκαλοπ
Στον ντάκο το ΝΑΤΟ
Νέα Δημοκρατία
Πέντε απαντήσεις απ' την κάλπη
Οι εκλογές φέρνουν μπελάδες
Ποσοστά με συντελεστή Ψωμιάδη
Δοκιμασία για ψηφοφόρους και δίκτυα
ΣΥΡΙΖΑ
Επιστροφή Αλαβάνου με αυτοπροσδιορισμούς
Εκλογικός νόμος
Γερμανικό με Καποδίστρια!
Οικολόγοι Πράσινοι
Οικονόμοι εναντίον Οικολόγων
Αμερικανοτουρκικές σχέσεις
Το ισλάμ μπήκε ανάμεσά τους
Τουρκία
Στην ουρά για... γκιαούρικα
Σύνοδος ΟΑΣΕ
Αυτή, εκείνος και ο Γιώργος
ΠΑΣΟΚ - Ζορμπάς
Απ' το ραντεβού βγήκε ειδύλλιο