Έντυπη Έκδοση

Είμαστε όλοι Αμλετ...

Τόνος στη σκηνή με τον «Αμλετ» βρίσκεται ο Αιμίλιος Χειλάκης, ερμηνεύοντας όλους τους χαρακτήρες της τραγωδίας του Σέξπιρ. Γι' αυτή την πρωτότυπη ανάγνωση του έργου, αλλά και για τους «Αμλετ» της εποχής μας, μιλά στο «7» ο ηθοποιός.

Ο Αιμίλιος Χειλάκης πρωτοτυπεί θεατρικά Ο Αιμίλιος Χειλάκης πρωτοτυπεί θεατρικά * Το 2011 πρωταγωνιστούσατε ως «Αμλετ». Ποια ανάγκη σας παρακινεί, δύο χρόνια μετά, για τη δημιουργία της παράστασης «Μόνος με τον Αμλετ»;

- Η παράσταση έχει μια βασική ανάγκη: να επιστρέψω στο τι είναι η βασική αρχή του θεάτρου. Ο αναγνώστης του Αμλετ, όταν διαβάσει πρώτη φορά το έργο, θα παίξει όλους τους ρόλους. Με αυτόν τον τρόπο προσεγγίσαμε το κείμενο. Πώς θα ήταν ένας ηθοποιός αν έπαιζε όλους τους ρόλους του έργου; Είναι μια παράσταση πρώτης ύλης. Δηλαδή είναι μια παράσταση που γεννήθηκε από την ανάγκη να κάνουμε θέατρο όσο πιο ταπεινά γίνεται, να ξαναγυρίσουμε στο πώς διαβάζουμε τα μεγάλα κείμενα. Να πάρουμε ένα γνωστό κείμενο στη φόρμα του και να μπορέσουμε να συσκεφτούμε μαζί με το συν-σκηνοθέτη μου Μανώλη Δούνια. Πώς μπορούμε σε αυτή τη μικρή κουζίνα που στήσαμε, στη μαγειρική που αποφασίσαμε να πούμε την ιστορία και όχι να δείξουμε πόσο μάγκας ηθοποιός είναι εκείνος που θα παίξει εννέα ρόλους.

* Η σκέψη από την πράξη απέχει. Οι έννοιες της συνείδησης και του φόβου είναι έντονες στο έργο. Ισως συντελούν και οδηγούν στη ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης;

- Είμαι «παιδί» της γενιάς μου και η γενιά μου έχει θέσει μεγάλα ερωτήματα. Η πρόθεσή μας είναι να γεννηθούν ερωτήματα. Να αποχωρείς από την παράσταση και να έχουν γεννηθεί νέα ερωτήματα. Δεν θέλω περισσότερες απαντήσεις, αλλά καινούργια ερωτήματα. Να ρωτήσουμε αλλιώς. Ετσι, αυτό το περίφημο «να ζεις ή να μη ζεις» έχει πάρει θέση επιλόγου στην παράστασή μας γιατί πρέπει να θυμίσουμε ποια είναι η βασική ερώτηση. Είναι η πράξη, όχι η γνώση. Ωραία έμαθες, τι το κάνεις και πώς το χρησιμοποιείς; Πρέπει να ρωτάμε το κοινό, όχι να το αφήσουμε να αναρωτηθεί μόνο. Η πράξη είναι αυτό που λείπει από την ελληνική κοινωνία. Είναι μια παράσταση πολιτικής πράξης ο «Αμλετ».

* Τι φταίει και δεν πράττουμε;

- Ο ραγιαδισμός μας (σ.σ. το πνεύμα υποταγής και αποδοχής της δουλείας), καθαρά και μόνο. Διακόσια χρόνια μετά την Επανάσταση του 1821, σχεδόν 200 χρόνια μετά την πρώτη εκτελεστική κοινοβουλευτική περίοδο που είχαμε στην Ελλάδα, πάλι, ακόμα μας φταίνε κάποιοι άλλοι.

* Ο «Αμλετ» εμφανίζεται ως αντιήρωας. Η εποχή μας μήπως έχει ανάγκη από ανθρώπους μη ήρωες; Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά αυτού του προσώπου; Συναντάμε σύγχρονους «Αμλετ»;

- Ολοι οι Ελληνες είναι «Αμλετ». Ανθρωποι που θέλουν κάτι να γίνει, να αλλάξει αλλά δεν πράττει κανένας. Στην πρώτη πράξη έρχεται ένα φάντασμα, το υπερφυσικό, και λέει στον Αμλετ: «Με σκότωσε ο θείος σου, κάνε κάτι». Και ο Αμλετ το πράττει κατά λάθος στην πέμπτη πράξη. Πόσες πράξεις-χρόνος χρειάζεται για να σκέφτεσαι; Ο Αμλετ είναι σαν τον Ελληνα που μούντζωνε τη Βουλή. Ωραία τη μούντζωσες, έκανες κάτι άλλο; Δεν προτρέπω στη βία. Μου αρέσει περισσότερο το γιαούρτωμα. Το βρίσκω καλύτερο από το μάτωμα. Γιατί η ματωμένη μούρη του Χατζηδάκη πρόπερσι ήταν άγρια, ενώ η γιαουρτωμένη μούρη του Πάγκαλου ήταν καθαρτική. Δημιουργείται αυτή η μάσκα: «Νομίζεις πως είσαι σοβαρός; Ε, δεν είσαι!». Και με μια κόκκινη μύτη είσαι κλόουν. Είσαι ο κλόουν της πολιτικής. Πας να μας πεις πράγματα, να εξηγήσεις τα ανεξήγητα. Κάτι σημαίνει, κάτι συμβαίνει. Τίποτα δεν συμβαίνει. Δεν μπορέσαμε ποτέ εμείς οι ίδιοι σαν λαός να διαχειριστούμε τους κυβερνώντες μας. Γι' αυτό λέμε «σε ψήφισα, οπότε βγάλε την άκρη εσύ. Δεν φταίω εγώ αλλά αυτός».

* Το προσωπείο του Κλαύδιου και οι μηχανορραφίες θα μπορούσαμε να πούμε ότι θυμίζουν το σκοτεινό πολιτικό παρασκήνιο της χώρας μας. Είστε αισιόδοξος για το μέλλον;

- Η αρχαία ελληνική τραγωδία, που είναι παιδί της αρχαίας ελληνικής δημοκρατίας, άμεσο παιδί, έβαζε τα πάθη και τους πόνους των μεγάλων ηρώων, των ανθρώπων ή των θεών να συμβαίνουν μπροστά στο λαό. Ηταν φωτεινή αυτή η δημοκρατία, γιατί ήταν αντιπροσωπευτική. Σήμερα δεν είναι φωτεινή. Από την περίοδο του Περικλή και μετά ζούμε τα μεγάλα σκοτάδια. Νομίζουμε ότι έχουμε δημοκρατία, όμως δεν έχουμε. Εχει μπερδευτεί λίγο το πράγμα. Θεωρείται δημοκράτης και ο χρυσαυγίτης και ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Δεν μπορείς να θεωρείς ότι είσαι δημοκράτης όταν πρεσβεύεις το κακό του άλλου. Εγώ καταδικάζω και τη «δεξιά» και την «αριστερή» βία. Η βία φέρνει βία. Η αμορφωσιά φέρνει τη βία, τη διαπλοκή. Η δεξιά διακυβέρνηση των χωρών χρειάζεται ανθρώπους που να μην αναπαράγουν σκέψεις. Η αριστερή διανόηση πάντα πίστευε στην ελευθερία της σκέψης.

* Ναι, αλλά το σύστημα μας ωθεί στη στείρα αναπαραγωγή.

- Βέβαια. Για να προστατευτούμε σήμερα, λέμε «βάλε ένα λυκόσκυλο να φυλάει το μαντρί». Ζούμε την εποχή όπου δεν μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτό το κακό που έρχεται ή να δείρουμε εμείς, οπότε βάζουμε κάποιον άλλον να δέρνει για εμάς. Αυτό το έχουμε κάνει κόμμα στο Κοινοβούλιο. Είναι γελοίο. Στον Κλαύδιο υπάρχει διαπλοκή. Η πολιτική ζωή της Ελλάδας δεν έχει καν διαπλοκή πια. Υπάρχουν μύες και πνευματικές πλαδαρότητες.

* Ποιο μήνυμα δίνετε στον άνθρωπο που έχουν παγώσει τα όνειρά του;

- Ζούμε σε μια καταθλιπτική εποχή. Εγώ ο υποκριτής του «Αμλετ» φωνάζω «ξύπνα και κουνήσου!». Είναι οι 8-9 προσωπικότητες του κάθε ανθρώπου το σύνολο του έργου. Ως υποκριτής του Κλαύδιου φωνάζω «σκότωσέ τον γιατί θα σου πάρει την εξουσία». Ως Οφηλία λέω «σας παρακαλώ, εγώ να ερωτευτώ ήθελα». Ολοι κάτι θέλουν. Ολοι αποζητούμε κάτι. Γι' αυτό στο τέλος παρουσιάζομαι ως ο αναγνώστης-ακροατής-θεατής του «Αμλετ». Δηλώνω τη θέση μου και δεν φοβάμαι να το κάνω, αλλιώς θα έμενα σπίτι μου.

INFO: Το έργο «Μόνος με τον Αμλετ» παρουσιάζεται στο Δημοτικό Θέατρο Πάτρας και στη συνέχεια θα «μετακομίσει» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Τα σχόλια έχουν κλείσει για αυτό το άρθρο

Κανένα σχόλιο

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας 0

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Τέχνες & Πολιτισμός
Με λέξεις-κλειδιά
Θέατρο
Οικονομική κρίση
Συνεντεύξεις
Σχετικά θέματα: Θέατρο
«Ζοφερό το μέλλον των ΔΗΠΕΘΕ, όπως της πατρίδας μας»
Άλλα θέματα στην κατηγορία Τέχνες & Πολιτισμός της έντυπης έκδοσης
Θέατρο
Είμαστε όλοι Αμλετ...
«Ζοφερό το μέλλον των ΔΗΠΕΘΕ, όπως της πατρίδας μας»
Αφιέρωμα
Ημερολόγια μουσικής
Σινεμά
Σινεμά
Πήγα Cinema
Βιβλίο
Υπάρχει και δίκαιη βία
Μουσική
Μουσική
Παραμύθια
Το παραμυθί του Οδυσσέα