Έντυπη Έκδοση

Πολιτική

Η άποψή μου

  • Η Κεντροαριστερά δεν απέτυχε, χρεοκόπησε!

    Δεν χρειάζεται να είσαι ψυχολόγος για να κάνεις αυτό που υποδεικνύει η κοινή λογική: για να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημά σου πρέπει να δεχθείς πρώτα ότι υπάρχει! Ακούγεται εύκολο, αλλά δεν είναι. Χρειάζεται κουράγιο και αυθεντικότητα - δύο δυσεύρετες ηθικές ποιότητες.

    Αυτό που μας αποτρέπει να αντικρίσουμε κατάματα τα προβλήματά μας είναι αυτό που ο αείμνηστος ψυχολόγος Κρις Αργύρης ονόμαζε «επιδέξια άγνοια» («skilled igno-rance») - η καλλιεργημένη προδιάθεση να προσπερνάμε τα προβλήματά μας.

    Ηάγνοια δεν προκύπτει εξαιτίας τής μη γνώσης διαθέσιμων πληροφοριών, αλλά ως αποτέλεσμα συνηθειών (άρα: δεξιοτήτων), οι οποίες καλλιεργούνται με τρόπο ώστε το άτομο ή η ομάδα να μη βιώσουν τη δυσφορία, ενίοτε έως και υπαρξιακή δυσανεξία, που επιφέρει η παραδοχή του προβλήματος. Η απώθηση και η αυταπάτη είναι οι κύριοι μηχανισμοί λειτουργίας.

    Η περίπτωση της κίνησης των «58» για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς είναι χαρακτηριστική. Η αγωνία τους είναι προφανής και κατανοητή: αυτό που παραδοσιακά αποκαλείται προοδευτική παράταξη στην Ελλάδα βρίσκεται στα όρια της εξαφάνισης. Η υπαρξιακή αγωνία, όμως, που παράγεται από αυτό το καταστροφικό γεγονός, αντί να κινητοποιήσει τους εμπλεκομένους σε έναν ρηξικέλευθο αναστοχασμό, τους ωθεί σε έναν άνευρο, «εντός πλαισίου», πολιτικό ακτιβισμό.

    Ποιο είναι το μείζον πρόβλημα της Κεντροαριστεράς σήμερα; Η ηθικοπολιτική της χρεοκοπία. Η Κεντροαριστερά δεν απέτυχε, χρεοκόπησε! Οποιος δεν το βλέπει, αυταπατάται. Το κόμμα εξουσίας που μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια αποτέλεσε τον κύριο κορμό της μεταπολιτευτικής Κεντροαριστεράς είναι το κόμμα που στη λαϊκή συνείδηση ταυτίστηκε με την απίστευτη διαφθορά, τη χυδαία κομματικοποίηση του κράτους, τον άθλιο πελατειασμό-συντεχνιασμό, τον αυτοαναφορικό κυβερνητισμό και τον εξουσιομανή καιροσκοπισμό. Δεν ήταν βέβαια οι πρώτοι διδάξαντες, αλλά η μίμηση δεν μειώνει την ενοχή! Το γεγονός παραμένει ότι αυτοί που επαγγέλθηκαν την αλλαγή διαιώνισαν και εκλέπτυναν τις «βαθιές δομές» της ελλαδικής υπανάπτυξης.

    Το κόμμα της παπανδρεϊκής δυναστείας ουδέποτε ήταν σοσιαλδημοκρατικό. Επρόκειτο για μια βαλκανικού τύπου οικογενειακή επιχείρηση, εμπορευόμενη τον εθνολαϊκισμό, περιστρεφόμενη γύρω από τον ιδρυτή της και το μύθο του, επικεντρωμένη (όπως αυτός) στη νομή και την απόλαυση της εξουσίας. Είναι αλήθεια ότι, κάποτε, το κόμμα αυτό εξέφρασε τους πικρούς καημούς, τα θολά όνειρα και τις αγωνιώδεις προσδοκίες αλλαγής τριών γενεών. Δεν τα μεταποίησε όμως σε κάτι θεσμικά ευγενέστερο. Τα προσάρμοσε στο ανάστημά του.

    Πώς αντιμετωπίζεται η ηθικοπολιτική χρεοκοπία; Κατ' αρχάς, με την παραδοχή της. Δεύτερον, με το ρηξικέλευθο αναστοχασμό. Και, τρίτον, με τον παραμερισμό όλων όσοι ταυτίστηκαν με την ιστορία του ηθικοπολιτικά χρεοκοπημένου φορέα. Μόνο στην Ελλάδα δεν συνειδητοποιείται αυτό που είναι γνωστό σε όλες τις ώριμες δημοκρατίες: νέα πολιτική εκφράζεται από νέα, άφθαρτα, ριζοσπαστικώς σκεπτόμενα πρόσωπα.

    Να περιμένεις από το χειμαζόμενο προοδευτικό πολίτη να συστρατευθεί με μια διακήρυξη που συνυπογράφει ο κ. Αυγερινός, η κ. Δρέττα, ή ο κ. Βούγιας, και υποστηρίζει ο κ. Βενιζέλος, είναι τόσο ρεαλιστικό όσο να περιμένεις τον κ. Λιάπη να μεταμορφωθεί σε έντιμο statesman! Να καλείς τους προοδευτικούς πολίτες να προσέλθουν σε μια εκδήλωση για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς, στην οποία έχεις δημιουργήσει χώρο να συμμετέχουν στελέχη της νομενκλατούρας όπως ο κ. Αγγελούδης («πράσινο» κομματικό στέλεχος που, χάρη στο κομματικό κράτος, «διοικεί» τον ΟΛΘ), δείχνει ότι δεν έχεις καταλάβει τίποτε για την ηθικοπολιτική χρεοκοπία σου και πώς αυτή συνεισέφερε στην εθνική χρεοκοπία.

    Η Κεντροαριστερά, με τέτοιους όρους, δεν πρόκειται να ανασυσταθεί. Θα ανακυκλώνει την εσωστρέφειά της και θα εντείνει την αποσύνθεσή της. Ετσι κι αλλιώς, τώρα, πλέον, είναι αργά, ό,τι και να κάνει. Η εκρηκτική πόλωση μεταξύ τής αμετανόητα παλαιοκομματικής Δεξιάς και της χοντροκομμένα ιδεοληπτικής Αριστεράς, αντανάκλαση του πολιτικού πρωτογονισμού στον οποίο έχει περιέλθει η χώρα στην εποχή της χρεοκοπίας, δεν επιτρέπει δημιουργικές αποχρώσεις ή ευφάνταστες συνθέσεις. Θα πιούμε το πικρό ποτήρι μέχρι τέλους. Μετά την καταστροφή, ίσως ξαναπιάσουμε τη συζήτηση για το πολιτικό σύστημα συνολικά, με νέους όρους. Ισως...

Αποστολή με Email Εκτύπωση σελίδας

Διαβάστε επίσης

Στην κατηγορία
Πολιτική
Άλλα θέματα στην κατηγορία Πολιτική της έντυπης έκδοσης
Διαφθορά
Η συμμορία... Κάντα όλα
«Δεν θυμάμαι ακριβώς πόσα μου είχαν δώσει»
«Ψέματα στη σφαίρα της φαντασίας»
Κυβέρνηση
Το μεγάλο στοίχημα των διπλών (ή... τριπλών) εκλογών
2014... αγκάθια για την κυβέρνηση
ΣΥΡΙΖΑ
Με το άρωμα της πρωτιάς, φουλ για την εξουσία
Συνεντεύξεις
«Το διπλό νόμισμα θα αναβάλει την έξοδό σας από το ευρώ»
Κυπριακό
Τουρκικά παζάρια για το κοινό ανακοινωθέν
ΠΑΣΟΚ
Μονόδρομος η σύμπραξη με τους «58»